Κοίτα ποιος μιλάει

Είναι ένα πουλί κάπου γύρω σπίτι μου, που λέει την ώρα. Λίγο πριν αρχίσει να χαράζει ακούω το κελάηδημά του να σημαίνει, έγερση. Είναι σαν κρώξιμο πιο πολύ, αλλά και σαν πιο στρογγυλό, χωρίς ραγάδες στη φωνή. Βγαίνω στη βεράντα, στο πίσω παράθυρο. Ψυχή. Ψάχνω με το βλέμμα στα πεύκα γύρω, στις ελιές, στις πικροδάφνες, μήπως κάτι κουνιέται, έστω να υποψιαστώ την παρουσία του. Τίποτα. Σαν να κελαηδάει ο ίδιος ο χώρος.

Έβλεπα το βράδυ αργά τον πρώην υπουργό Επικρατείας και νυν απλό βουλευτή Νέας (αλλά πολύ Νέας, Νεοτάτης) Δημοκρατίας, κύριο Ρουσόπουλο στην Ανατροπή του Γιάννη Πρετεντέρη. Δεν θα ΄θελα να μιλήσω καθόλου για το ορθόν ή όχι της άποψής του. Το βρίσκω άκομψο. «Δρυός πεσούσης…».

Θα ήθελα όμως να σταθώ στην εικόνα, στο ύφος και στο στυλ του παραιτηθέντος.

Σύμφωνα με την εικόνα που ο ίδιος είχε χτίσει τα τελευταία χρόνια αναγεννώντας τον εαυτό του, το στυλ, όντως πολύ εντυπωσιακό. Σε λιγότερο από χρόνο διήνυσε την τεράστια απόσταση από το αμάνικο μπουφάν με τις αλλεπάλληλες τσέπες τσεπάκια τσεπούλες σκρατς φερμουάρ, μέχρι το λιτό απέριττο γρι-νουάρ κοστούμι με τη φανταχτερή γραβάτα.

Το νεοαποκτηθέν λοιπόν αυτό ύφος (πήγα να γράψω «ήθος», άκου τώρα, και γω τι αστόχαστος) σε κάνει να περιμένεις στην πρώτη ερώτηση του δημοσιογράφου «Αν έπρεπε να παραιτηθεί νωρίτερα» τη γνωστή απάντηση «Έχω ήδη απαντήσει στην ερώτησή σας» ή ακόμα (όχι, θέλω να είμαι δίκαιος) την άλλη καραμέλα «Άλλη ερώτηση παρακαλώ». Αντ΄ αυτών άκουσα τον κύριο βουλευτή να μιλάει κανονικά σαν άνθρωπος, και να λέει μια λαϊκή παροιμία με χαμόγελο, προσηνής, καμία σχέση με το ύφος «Τελειώνετε τις μαλακίες γιατί έχω άλλες σοβαρές δουλειές να κάνω». Όχι. Όχι. Καμίαν «υπεροψίαν και μέθην», κανένα τουπέ, καμιά φωνή κοφτή κι απότομη. Όχι. Ο μειλίχιος. Ο! άνοιξε τα εντελώς ανθρώπινα χείλη του (για τους παρατηρητικούς με το άσπρο πηγμένο σίελο στις άκρες, άρα υπερέκκριση αδένων) και σαν απλός κάτοικος Καισαριανής και Ψυχικού (ισόγειο πάντα σε πολυκατοικία του ΄77) είπε: «Έσπειραν το εάν κι αυτό δεν φύτρωσε».

Και σε αυτό το ύφος πήγε μέχρι τέλους. Μετά την έκπληξη της αλλαγής ήρθε και μια κάποια ευχάριστη διάθεση. Είναι ωραίο να βλέπεις τους ανθρώπους να σου θυμίζουν κάτι απ΄ τον παλιό τους εαυτό. Τελικά η εξουσία φθείρει. Μακριά. Μακριά κι αγαπημένοι. Αν θυμηθούμε και τον Μακιαβέλι δε, η απόλυτη εξουσία φθείρει απόλυτα.

Θυμάμαι επί Σημίτη (ωχ, πάλι θα μου την πέσει η προτελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας) τον ίδιο τον κύριο Ρουσόπουλο να λέει αυτά που τώρα λένε οι άλλοι για τον ίδιον. Νομίζω αυτός αποκάλεσε τον Σημίτη «Αρχιερέα της Διαπλοκής». Τώρα τα λούζεται. Εδώ όμως πάει μια άλλη λαϊκή παροιμία, σχετική με τη σπορά κι αυτή, για να είμαστε κοντά στο αγρικολάρουμ πνεύμα του κυρίου Ρουσόπουλου, το γνωστό και μη εξαιρετέο «Ό,τι έσπειρες, θα θερίσεις». Πάντως, για να τελειώνω, σ΄ όλη τη διάρκεια της εκπομπής (που πρέπει να πούμε ο κύριος Πρετεντέρης δεν του χαρίστηκε, χωρίς και να παύει να είναι ευγενής οικοδεσπότης) είχα την αίσθηση ότι δεν υπήρχε κατηγορούμενος, ούτε κατήγορος. Δεν ήξερα από πού ερχόταν η διαμαρτυρία. Απ΄ το παλιό ΠΑΣΟΚ; Απ΄ τη Νέα Δημοκρατία; Απ΄ την πολιτική; Απ΄ τους πολιτικούς; Απ΄ τον βουλευτή;

Σαν να κελαηδάει ο ίδιος ο χώρος.