«Έχω κουραστεί να βλέπω την Αμερική τόσα χρόνια σε πόλεμο»

Τζιμ ο χαμογελαστός δουλευταράς. Τον Τζιμ Άντονι, πενήντα εννέα χρόνων, τον βλέπω κάθε μέρα. Μένει στο Κλάβερακ, ένα χωριό στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, το οποίο επί πέντε μήνες τον χρόνο είναι «βουτηγμένο» στο χιόνι. Ο Τζιμ είναι τρίτης γενιάς Αμερικανός. Από τον πατέρα του είναι Ολλανδός και Ιρλανδός. Από τη μητέρα του Ιταλός, από τη Σικελία. Γι΄ αυτό ονειρεύεται ένα ταξίδι σε εκείνα τα μέρη. Θα είναι, άλλωστε, το πρώτο του ταξίδι εκτός Αμερικής. Ο Τζιμ δεν έχει καν διαβατήριο. Ούτε γνωρίζει κάποιον στον κύκλο του που να έχει. Για διακοπές πάει κάθε χρόνο έναν μήνα, στον Νότο, στη Φλόριντα, όπου έχει εξοχικό. «Για να ξεφύγει από τα χιόνια» λέει. Και στον ελεύθερο χρόνο του παίζει παθιασμένα κιθάρα και τρομπέτα. Η σημερινή Αμερική δεν αρέσει στον Τζιμ. Οι Αμερικανοί, λέει, έχουν γίνει σπάταλος λαός. Δεν ξέρουν πια να εκτιμούν τα καλά που έχουν, την ελευθερία, την ευημερία, την όμορφη φύση. Ο Τζιμ πήγε στο κολέγιο, αλλά δεν συνέχισε πάρα πέρα. Στα είκοσί του κληρονόμησε το κατάστημα με ανταλλακτικά για αγροτικά μηχανήματα από τον πατέρα του. Μέσα σε είκοσι χρόνια, δουλεύοντας δεκατέσσερις ώρες την ημέρα, έφτιαξε αλυσίδα καταστημάτων στην περιοχή. Με τη σκληρή δουλειά του μεγάλωσε τρία παιδιά και τα σπούδασε. Σήμερα έχει δέκα εγγόνια, τα οποία τα λατρεύει και τον λατρεύουν. Ο Τζιμ ακόμη εργάζεται, αν και με πιο χαλαρούς ρυθμούς. «Η γενιά μας» λέει «είναι η γενιά της σκληρής δουλειάς. Η νέα γενιά φοβάμαι ότι τα περιμένει όλα έτοιμα. Ξέχασε να δουλέψει». Ο Τζιμ είναι καθολικός και πάει κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Το παράπονό του είναι ότι η νέα γενιά δεν εκκλησιάζεται πια. «Έτσι χάνεται το νόημα της κοινότητας και προ παντός ο σεβασμός» συνεχίζει. Τον ρωτάω για τον πόλεμο στο Ιράκ. «Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν για το καλό της χώρας μας. Γρήγορα κατάλαβα ότι είναι για το καλό της κυβέρνησης. Έχω κουραστεί να βλέπω την Αμερική τόσα χρόνια σε πόλεμο. Από τα είκοσί μου θυμάμαι να είμαστε σε πόλεμο…

Και τώρα πιάσαμε πάτο οικονομικά. Δεν θυμάμαι την Αμερική σε χειρότερη κατάσταση… Πιστεύω ότι είμαστε λαός που τα καταφέρνει δουλεύοντας σκληρά, όχι κάνοντας πολέμους με όλο τον κόσμο» καταλήγει. Ποιον θα ψηφίσει; «Δεν ξέρω» απαντά. «Έχω κουραστεί από αυτές τις εκλογές… Νομίζω ότι όποιος και να κερδίσει, αυτή η χώρα θα βρίσκεται σε αναταραχή. Είμαστε ένα διχασμένο έθνος σήμερα». Και γιατί δεν αποφασίζει να ψηφίσει Ομπάμα; «Γιατί κάθε φορά που κυβερνούν οι Δημοκρατικοί εμάς τους σκληρά εργαζόμενους μας στραγγαλίζουν με φόρους» απαντά. Τον ρωτώ εάν παίζει κάποιο ρόλο το χρώμα του Ομπάμα. «Όχι» απαντά κοφτά. «Υπάρχει φυλετικό θέμα στην Αμερική, όχι όμως εδώ στον Βορρά. Όταν πάς στον Νότο και βλέπεις πώς συμπεριφέρονται οι λευκοί στους μαύρους πιστεύεις ότι είσαι σε άλλη χώρα» συνεχίζει. Ρουφά το τσιγάρο του. «Εκτιμώ πολύ τον Ομπάμα» εξηγεί «αλλά, ειλικρινά, φοβάμαι ότι δεν θα επιβιώσει. Αυτοί οι τρελοί ρατσιστές στον Νότο θα σκυλιάσουν εντελώς εάν γίνει πρόεδρος»… Του ζητάω να μου δώσει μια περιγραφή για την Αμερική. «Πιστεύω ότι είναι μια χώρα όπου αν είσαι μαλάκας γίνεσαι εντελώς μαλάκας. Αν είσαι έξυπνος και δουλευταράς γίνεσαι καλύτερος. Τουλάχιστον αυτή είναι η Αμερική που γνώρισε η δική μου γενιά»…

ΥΓ: Ευχαριστώ το Πολιτιστικό Κέντρο Ledig Ηouse (http://www. artomi. org/ledig. htm) για την πρόσκληση και την υπέροχη φιλοξενία

Από τα είκοσί μου θυμάμαι να είμαστε σε πόλεμο… Και τώρα πιάσαμε πάτο οικονομικά. Δεν θυμάμαι την Αμερική σε χειρότερη κατάσταση…