ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΗΤΗ ΕΙΡΩΝΕΙΑ

Μιλώντας για τη γέννηση του μυθιστορήματος Η δήμιος στην πανηγυρική επανέκδοση του βιβλίου (Αcademia, 2008), ο Κόχουτ αναφέρεται στις συνθήκες σύλληψης και συγγραφής του έργου. Σημειώνει ότι η αφορμή για να γραφεί το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου υπήρξε η πρόσκληση του Ιβάν Κλίμα να διαβάσει ένα κείμενό του στις αναγνώσεις έργων απαγορευμένων συγγραφέων, τις οποίες οργάνωνε μυστικά για τους φίλους του. Ο Κόχουτ έγραψε ειδικά για την περίσταση μία νουβέλα με θέμα την ποινή του θανάτου. Όμως «το αίμα που έρεε άφθονο στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αποβλάκωνε τους αναγνώστες». Έτσι ο συγγραφέας συνέλαβε το βασικό τέχνασμα του κειμένου του:

μετέτρεψε τον τρόμο σε σχολική ύλη, για να κεντρίσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη με το μαύρο χιούμορ του.

Ο Κόχουτ συνέχισε εμμονοληπτικά τη συγγραφή. Κατάλαβε ότι χτύπησε «χρυσή φλέβα». Μάζεψε συγγραφικό υλικό, ανακάλυψε έναν επιστημονικό τομέα που αγνοούσε, αυτόν της καρατόμησης. Όταν το 1977 τον έδιωξαν από το σπίτι του για πολιτικούς λόγους, αποφάσισε να τελειώσει το βιβλίο, «για να τους δώσει να καταλάβουν». Το μυθιστόρημα ολοκληρώθηκε την εποχή που ο συγγραφέας ήταν επικηρυγμένος από την αστυνομία και ζούσε σε καθεστώς παρανομίας, μακριά από τις πιο αυτονόητες ανέσεις.

Η Δήμιος χρησίμευσε ως αφορμή για να εξοριστεί ο συγγραφέας της. Το καθεστώς υποστήριξε ότι «είχε γραφεί με σκοπό να βεβηλώσει όλα αυτά που ήταν άγια για την εργατική τάξη». Ο Κόχουτ δεν έγραψε ένα βιβλίο- διαμαρτυρία για τη θανατική ποινή. Περιέγραψε, με ανατριχιαστικό χιούμορ και ανελέητη ειρωνεία, «πώς ένα ανώτερο ιδανικό μπορεί να μετατραπεί στο αντίθετό του».