ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΕΙΝΑΙ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ο Μπολάνιο γνωρίζει καλά, τουλάχιστον όσο ο Λιόσα και ο Μάρκες, να αξιοποιεί ένα εν δυνάμει συγκριτικό του πλεονέκτημα: την αχανή ισπανόφωνη ενδοχώρα. Αυτό είναι ξεκάθαρο και σ΄ αυτό τον τόμο. Τα κείμενά του μας ταξιδεύουν στον χώρο και τον χρόνο της λατινοαμερικάνικης υποηπείρου αλλά και της μητέρας Ισπανίας αξιοποιώντας την πολιτισμική πολυπλοκότητα και τις πολιτικές ανακατατάξεις της Αμερικής.

Ακόμη και η εξωτική ονοματολογία των τόπων και των προσώπων κατασκευάζουν μια υπερρεαλιστική τοπογραφία που γοητεύει τον αναγνώστη. Γίνεται φανατικός περιηγητής, αφοσιωμένος συλλέκτης ιστοριών, κατασκευαστής μιας πραγματικότητας πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα, κι όλα τούτα ως απλός παραμυθάςως προφορικός αφηγητής άλλων εποχών. Κι αν το Κακό καθιστά ενδιαφέρουσες τις ιστορίες του συνιστώντας το υπόστρωμα των πραγμάτων, αν η πλήξη οδηγεί σε ακραίες εκδοχές του ανθρώπινου, αν η απουσία νοήματος ταλανίζει την ύπαρξη των ηρώων του, ο Μπολάνιο μάς προσφέρει το φάρμακο: την ίδια την λογοτεχνία- τη μαγεία, τη μνήμη, το όνειρο, την ποίηση των μεταμφιεσμένων πραγμάτων, εντέλει ίσως την κάθαρση.