«Πόλεμος μνήμης και αφασίας»

«Λίγοι αγαπάνε την Αθήνα» και η ευγένεια είναι μια λέξη που δεν κατοικεί σε αυτή την πόλη, αλλά η Μαργαρίτα Μαντά θέλει να τη… ράνει με «Χρυσόσκονη»!

Θα μπορούσες να πεις ότι είναι ειρωνικός ο τίτλος της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της 35χρονης σκηνοθέτιδας, που ξεκίνησε αυτές τις ημέρες τα γυρίσματά της, αλλά η ίδια εξηγεί: «Η χρυσόσκονη δεν είναι πάντοτε παραμυθένια. Μπορεί κάποτε να είναι και εμπόδιο. ΄Η άλλοθι. Μπορεί να κρυβόμαστε πίσω απ΄ ό,τι μας φοβίζει να πάμε μπροστά. Ο καθένας μας κουβαλάει τη δική του “χρυσόσκονη”. Και είναι δική του απόφαση αν θα την φυσήξει μακριά, παίρνοντας μέσα του τη γλύκα της για ν΄ ανοιχτεί στο φως, ή αν θα μείνει πάντα κάτω από το κουκούλι της, να ονειρεύεται αυτό το άνοιγμα».

Οι γονείς τριών αδελφών- τους ερμηνεύουν οι Μάνια Παπαδημητρίου, Άννα Μάσχα, Αργύρης Ξάφης- πεθαίνουν και το «πρόβλημα» που θα τους κάνει να έρθουν στα μαχαίρια είναι αν θα πουλήσουν το πατρικό τους σπίτι για να πάρουν τα απαραίτητα χρήματα και να ξελασπώσουν. Ο ένας αδελφός κάνει αμάν και πώς να το πουλήσουν, η δεύτερη το σκέπτεται και η τρίτη είναι αντίθετη, γιατί αυτό το πατρικό σπίτι είναι η μνήμη της παιδικής της ηλικίας, η μνήμη της πόλης όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε…

Η μνήμη και η αφασία παραμονεύει πίσω από αυτή την ιστορία. «Δύο λέξεις που αποτελούν πολιτικές στάσεις, εκ διαμέτρου αντίθετες, και βρίσκονται σε πόλεμο», εξηγεί η σκηνοθέτιδα που έχει δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη σε ταινίες των Γκορίτσα, Μαλέα, Καπάκα και την τελευταία του Αγγελόπουλου και πάει πιο πέρα: «Υπάρχει κάτι που ονομάζεται ήθος. Και υπάρχει κάτι άλλο που ονομάζεται απάθεια. Το πρώτο φέρει μνήμη και λήθη σαν αξίες ζωής. Το δεύτερο δεν φέρει καμιά αξία και καμιά απόχρωση ζωής».

Η παλιά Αθήνα έχει εξαφανιστεί και η νέα είναι το χάος που ζούμε καθημερινά…

Η Ελλάδα έχασε όλες τις ευκαιρίες που της δόθηκαν έως σήμερα να γίνει μια χώρα με πραγματικά δικό της πρόσωπο. Ανεπιστρεπτί. Η Αθήνα είναι μια πόλη που, όσοι την ζούμε, αγαπάμε πιο πολύ τη νύχτα και αποστρεφόμαστε την ημέρα. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να έχουν ύλη τα περιοδικά ή να τα βλέπουν οι περαστικοί τουρίστες που θαυμάζουν την αναρχία η οποία

ΙΝFΟ

Η ταινία «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά γυρίζεται αυτό τον καιρό και θα βγει στους κινηματογράφους το 2009.

δεν υπάρχει στις δικές τους πόλεις. Σαν τουρίστες όμως. Όχι σαν άνθρωποι που ζουν καθημερινά στην πόλη αυτή. Κι εμείς που ζούμε σε αυτή την πόλη τι ευθύνες έχουμε, τι μπορούμε να κάνουμε;

Είναι ελάχιστοι οι κάτοικοι της Αθήνας που αγαπάνε την Αθήνα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, είναι κάποιες πολιτικές πράξεις που δεν πράττουν ποτέ οι πολιτικοί της ψηφοθηρίας. Για παράδειγμα, αν εφαρμοστεί η απόφαση να γκρεμιστούν τα δύο κτίρια επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου επειδή η πίσω όψη τους εμποδίζει μέρος της θέας από την καφετέρια του νέου (τέρατος) Μουσείου Ακροπόλεως, θεωρώ ότι θα έπρεπε οι πολίτες αυτής της πόλης να προτάξουν τα σώματά τους μπροστά στις μπουλντόζες σαν μία άκρως πολιτική στάση απέναντι σε αυτή την απύθμενη κοροϊδία. Καθημερινές πράξεις στις γειτονιές μας, που δεν είναι δουλειά κανενός δημάρχου παρά μόνο δική μας. Όπως, ίσως, το να βγάλουμε μια γλάστρα με ένα λουλούδι στην είσοδο της πολυκατοικίας. Να μη χτυπάμε με τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα τους πεζούς. Να λέμε «ευχαριστώ». Να λέμε «καλημέρα». Δεν λέμε «καλημέρα» σε αυτή την πόλη. Τέτοια χαζά πράγματα. Χαζά, αλλά υγιή.

Μπορεί οι ήρωές της να μην ευαγγελίζονται κάποιον τρόπο ζωής, αλλά το σίγουρο είναι ότι «δεν είναι καλά μέσα στον τρόπο ζωής που έχουν, ο καθένας τους βρίσκεται αντιμέτωπος με τις προσωπικές του αξίες και τις πρακτικές του ανάγκες, σε έναν ρυθμό ζωής τον οποίο δεν μπορεί να ελέγξει και που προχωρεί ερήμην τους», μας λέει η Μαργαρίτα Μαντά.

Προτείνει κάποιες «λύσεις» η ταινία σου;

Καμιά ταινία, κανένα έργο τέχνης δεν προτείνει λύσεις. Προσπαθείς απλά, μέσω αυτών, να μιλήσεις. Και αν καταφέρεις να πεις έστω και κάτι λίγο από αυτά που δεν λέμε, να αρθρώσεις ένα μικρό κομματάκι της σιωπής που όλοι κουβαλάμε, είναι σαν νά ΄χεις κάνει μια μεγάλη αγκαλιά. Ένα βαθύ κοίταγμα στα μάτια και μια μεγάλη αγκαλιά. Αυτό.


Πουλάει η «τηλεοπτική» αισθητική

Πολλές ελληνικές ταινίες «σκίζουν» εμπορικά τα τελευταία χρόνια στα ταμεία των κινηματογράφων…

Πρόκειται για ταινίες που ακολουθούν συγκεκριμένα μοντέλα «τηλεοπτικού» τύπου κωμωδίας ή παρωδίας, με ηθοποιούς που έχουν κατά κύριο λόγο γίνει γνωστοί από την τηλεόραση και θεατές που αποτελούν την πλειονότητα ενός «τηλεοπτικού» κοινού. Οι ταινίες αυτές βρίσκουν χρηματοδότηση από μεγάλες εταιρείες παραγωγής- διανομής. Οι άλλες ταινίες- αυτές τις οποίες συλλήβδην αποκαλούμε «ταινίες δημιουργού»ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι δεν κάνουν εισιτήρια, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Αυτές οι ταινίες δεν έχουν δυνατότητες παραγωγής, διαφήμισης και διανομής στα μέτρα των παραπάνω. Τους δίνεται ευκαιρία για μία ή δύο εβδομάδες σε μία ή δύο αίθουσες κι αυτό είναι όλο. Σε ένα Σαββατοκύριακο κρίνεται η τύχη μιας ταινίας σε μία αίθουσα.

Οι πρώτες- οι εμπορικές- είναι για πέταμα, δηλαδή;

Σε έναν υγιή κινηματογράφο πρέπει να υπάρχουν όλες οι ταινίες. Και οι λεγόμενες «εμπορικές» και οι λεγόμενες «δημιουργού». Και πρέπει να τους δίνονται οι ανάλογες δυνατότητες να φανούν και να μπορέσουν να «ανταγωνιστούν» στην αγορά. Αλλά στην Ελλάδα αυτό είναι άγνωστο…