Τσουβαλιάζονται τα θεωρητικά επιχειρήματα

Η ευκολία με την οποία τσουβαλιάζονται τα θεωρητικά επιχειρήματα και κρίνονται οι υπερβολές τους (χωρίς συγκεκριμένες παραπομπές), όπως και η ευκολία με την οποία εναλλάσσονται οι λέξεις «θεωρία», «μεταμοντέρνο», «πολιτισμικές σπουδές», «πολιτισμική κριτική», θα κουράσουν του παλιούς αναγνώστες του Ίγκλετον, θα ενθουσιάσουν όμως, φαντάζομαι, τους ορκισμένους θεωρητικομάχους στην Ελλάδα. Αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο όχι μόνο γι΄ αυτούς, αλλά και με τον τρόπο τους.

Εντούτοις, η συζήτηση για το τέλος της Θεωρίας είναι τελικά περισσότερο ομφαλοσκοπική από τις υπερβολές που υποτίθεται ότι κατακρίνει. Κι αυτό γιατί είτε επιμένει στα πολύ στενά πλαίσια της λογοτεχνικής κριτικήςόπου όντως τα ακραία θεωρητικά μοντέλα έχουν ξεπεραστεί- ή πιπιλίζει κλισαρισμένες παραναγνώσεις του τύπου «οι μεταμοντέρνοι πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι σχετικός» και «οι πολιτισμικές σπουδές καταστρέφουν την απόλαυση των μεγάλων έργων της λογοτεχνίας». Την ίδια στιγμή, η κριτική αυτή επιμένει να αγνοεί τη βαθειά επιρροή που είχαν συγκεκριμένα θεωρητικά επιχειρήματα, όπως μάλιστα ταξίδεψαν από τη Γαλλία και ξαναδιαβάστηκαν στην Αμερική, την Αγγλία, και πλέον σε όλο τον κόσμο, σε μια σειρά τομέων στον πανεπιστημιακό χώρο, αλλά και πέρα από αυτόν: Στην καλλιτεχνική έκφραση, στον προσωπικό λόγο που γεμίζει το Ίντερνετ, στα νέα μέσα και τις νέες αντικουλτούρες, στα κινήματα. Μπορεί να βρισκόμαστε, όντως, σε μια εποχή μετά τη Θεωρία, όμως οι στρατηγικές και τα επιχειρήματά της βρίσκονται ακόμα εδώ και εξελίσσονται, μεταλάσσονται, πληροφορούν την κουλτούρα και την αντικουλτούρα, εμπνέουν νέους αλφαβητισμούς και στηρίζουν πράξεις αντίστασης.