Δίχτυ προστασίας από τη συμβατικότητα

Διαποτισμένο από την ποιητική της πείρα αλλά χωρίς να «ποιητικίζει», η Ντίλαρντ γράφει ένα βιβλίο που ασκεί ευεργετική επίδραση στον αναγνώστη. Είναι τόση η γαλήνη και η τρυφερότητα που αναδύει το φιλοσοφημένο μυθιστόρημά της που αναρωτιέσαι μήπως πέφτεις στην παγίδα μιας συγγραφέως γκουρού, μήπως σαγηνεύτηκες από μια θεραπαινίδα του Τάντρα. Ανάμεσα στον «υστερικό ρεαλισμό» και τους αγχωτικούς σπασμούς της μεταμοντέρνας λογοτεχνίας, το μυθιστόρημά της Ντίλαρντ θυμίζει «firewall», δίχτυ προστασίας από τη συμβατικότητα της γραφής. Σαν τους αναχωρητές ήρωές της, έτσι και το βιβλίο της καταφεύγει στην ασκητική, στη λιτότητα, στον διαλογισμό πάνω στην έννοια της αγάπης, χωρίς να στερείται όμως το σώμα τη γήινη σκευή του, την οργανική ένταξή του στο τεράστιο και ανεξήγητο συμπαντικό σύμπλεγμα.