Από τη ζωή των Λιλιπούτειων

ΟΧΙ ΠΙΑ ΑΛΛΟΙ ΕΞΩΦΡΕΝΙΣΜΟΙ, ΜΟΝΟΝ ΟΥΣΙΑ. ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΟΛΙΣ
ΕΙΚΟΣΙ ΕΝΝΕΑ ΕΤΩΝ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ
ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΦΟΥΡΝΙΑ ΤΩΝ ΓΑΛΛΟΦΩΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
Μα πού συμβαίνουν όλα αυτά; Νάπολη, Βαρκελώνη ή μήπως Μασσαλία; Μια φανταστική πόλη που θα μπορούσε να βρίσκεται κάπου στη Μεσόγειο, είναι η μόνη λογοτεχνική κατασκευή που επέτρεψε στον εαυτό του ο νεαρός συγγραφέας. Από εκεί και πέρα, ό,τι διαδραματίζεται πάνω σ΄ αυτό το άκρως λειτουργικό πατάρι είναι απολύτως ρεαλιστικό και λογοτεχνικά «παλιομοδίτικο», με την καλή έννοια. Όπου η σίγουρη λύση της ηθογραφίας τραβηγμένη όμως έξω από τα όρια της εντοπιότητας προσπαθεί να πάρει οικουμενικές διαστάσεις για να πει τη μαύρη αλήθεια, ότι δηλαδή η κατά μόνας ζωή παράγει δυστυχία και καταστρέφει τον πολιτισμό. Κλακέτα, action… Οι ένοικοι
Στο πλατό μπαίνουν οι πρωταγωνιστές που, ω του θαύματος, παίζουν όλοι τους σα να έχουν τη φιλοδοξία να είναι κομπάρσοι.

Ένοικοι οι περισσότεροι του οικοδομικού συγκροτήματος που βρίσκεται στην οδό Λιμεναρχείου 24, ζουν ερήμην των συναισθημάτων τους ασκώντας αγόγγυστα την ταπεινή Τέχνη της επιβίωσης. Ανάμεσα σ΄ αυτά τα μυρμηγκάκια ξεχωρίζω τη Νίντα, την καθαρίστρια δημοσίων κτιρίων που κάθε μέρα στις πέντε το πρωί «αφήνει τη βρωμιάα του δικού της πέμπτου ορόφου, για έρθει να καθαρίσει τη βρωμιά των άλλων, να αδειάσει τα σταχτοδοχεία και τα κυπελλάκια με τους μισοτελειωμένους καφέδες». Τον αθόρυβο Ίντιρα, τον Ινδό μπακαλόγατο που δεν αποχωρίζεται ποτέ το σαρίκι του, τον θορυβώδη Ζαν που ονειρεύεται να τραγουδήσει στην Όπερα και την πριμαντόνα Σεσίλια με τη μεγάλη διαδρομή στο μελόδραμα και τη μηδαμινή στη ζωή και στον έρωτα. Εδώ κατοικούν μοναχικές κυρίες που έχουν αντικαταστήσει την ανθρώπινη επικοινωνία υποχρεώνοντας συγγενείς και φίλους σε βαρετά «τραπεζώματα» καθώς και φιλήσυχα ζευγάρια των οποίων οι βλαστοί ξεκινάνε λαμπρή καριέρα σαν βαποράκια και έμποροι ναρκωτικών. Τους βλέπει κανείς ή μήπως οι ιστορίες τους δεν θα αποκτήσουν ποτέ αφηγητή;

Η πολυκατοικία
Κι όμως, στην οδό Λιμεναρχείου 24 καθώς και στα πέριξ της φανταστικής πόλης Πορτοσέρα, κάποιοι έχουν τα μάτια τους τέσσερα.

Πρώτη, μια ηλικιωμένη γυναίκα με κινητικά προβλήματα εντοπίζει από το παράθυρό της τα ύποπτα σούρτα – φέρτα «πελατών» στο διαμέρισμα του νεαρού διακινητή «χόρτου» τις ώρες που οι γονείς του λείπουν στο γραφείο. Την καλύτερη δουλειά την κάνουν πάντως δυο χασομέρηδες υδραυλικοίκλειδαράδες, οι οποίοι χτυπώντας με το σφυράκι τους κουφώματα και ντουβάρια ακούνε μουσικές θεσπέσιες να βγαίνουν από την καρίνα της

Jean – Francois Dauven

Ο ΣΟΛΙΣΤΑΣ

ΜΤΦ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΚΔ. ΠΟΛΙΣ, 2008, ΣΕΛ. 167,
ΤΙΜΗ: 14 ΕΥΡΩ

παλιάς πολυκατοικίας. Ακολουθώντας τα χνάρια του ήχου οι δυο κοντορεβιθούληδες με το σταυροκατσάβιδο και το μπλακ εντ ντέκερ θα κάνουν λιάδα το κλιμακοστάσιο και τους κοινόχρηστους χώρους και θα ανακαλύψουν το μυστικό της οικοδομής, ή μάλλον τα δύο μυστικά της, ένα παλιό κι ένα καινούργιο. Το σύγχρονο μυστικό είναι ένας προφήτης της ψυχικής απομόνωσης, ο μοναχικός άνδρας που ζει στη σκιά των άλλων ενοίκων με μοναδική του χαρά τη μουσική από τα Βρανδεμβούργια κοντσέρτα του Μπαχ. Το παλιότερο μυστικό είναι ένα, σε αχρηστία πια, προηγμένο σύστημα ενδοεπικοινωνίας που οι αρχιτέκτονες του κτιρίου είχαν εγκαταστήσει σε εποχές που η κοινότητα ήταν ανθρώπινη αξία και το πάρε- δώσε είδος πρώτης ανάγκης για τον καθημερινό πολιτισμό.