Νέοι Δίσκοι

Πυρ, γυνή και ποπ
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Σε εποχές κρίσεις, η ποπ έρχεται να ελαφρύνει το κλίμα. Και αν δεν έρχεται από μόνη της (πολύ «μπίζι», πολύ «κάπως»), πάει κάποιος και τη φέρνει. Και αν δεν ελαφραίνει το κλίμα και δεν ανεβάζει τους δείκτες στα χρηματιστήρια (αν και θα έπρεπε), τουλάχιστον αφήνει πίσω της μερικά καλά τραγούδια. Το πάω κατά ΄κεί σήμερα. Στα καλά ποπ τραγούδια.

Στα Τραγούδια της Φωτιάς κάνει ζέστη. Μια ζέστη από αυτή που η παγωμένη, ξενυχτισμένη, ξελιγωμένη ποπ απεχθάνεται όπως ο Διάβολος το λιβάνι (γιατί κοντά στη φωτιά οι παγωμένοι λειώνουν). Ζεστά κορίτσια η Chandra και η Leigh Watson δεν μοιάζουν μόνο στην όψη- ίδιες και δίδυμες- έχουν και την ίδια ποπ ιδιοσυγκρασία. Τις έμαθε ο κόσμος όταν τα μάζεψαν από το Κεντάκι, πήγαν στην Καλιφόρνια (κλασική αμερικανική διαδρομή ονείρων)

και έκαναν ντεμπούτο στα μάτια και τα αυτιά του κόσμου, στον δίσκο της Τζένι Λιούις των Rilo Κiley. Σπουδαίο πράγμα, γιατί ο δίσκος ήταν χάρμα. Ευκαιρία τώρα για τις Τwins, για κάτι δικό τους. Είχαν (φαντάζομαι) και τραγούδια στα συρτάρια ή όπου αλλού φυλάνε τα τραγούδια, τα έβγαλαν και τα άπλωσαν όλα κοντά στη φωτιά. Ωραία ποπ κομμάτια, με αγάπες και συγγνώμες, που αρχίζουν από την καλιφορνέζικη φολκ ποπ και ροκ- με μπαλάντες γύρω από το πιάνο και τις κιθάρες- και γίνονται τραγούδια που σε κάνουν να ονειρεύεσαι, ειδικά σε εποχές κρίσης. Το «Μap Το Where Υou Αre», με τα πνευστά α λα tex mex είναι σκέτη γλύκα και το «Βar Woman Βlues» (α, και το «Οnly Υou» σίγουρα) μου ακούγονται σαν ντελικατέσεν από ταινίες του Λιντς. Αθώα, εξωφρενικά και σαν κρέμα σαντιγί. Καλά μέχρι εδώ, αλλά η φωτιά χαμηλώνει και ο θησαυρός δεν θα φανεί. Μπορείς να ονειρεύεσαι όσο θέλειςαυτό κάνουν οι Watsons, στήνουν το σκηνικό και σε συντροφεύουν στον δρόμο, αλλά δεν θα φτάσουν πουθενά σπουδαία στο τέλος. Ξέρω, σημασία έχει η διαδρομή. Ε, και η φωτιά όμως.


Pop Ladies

Τίποτε δεν τελειώνει, αν η pop lady δεν βγει να τραγουδήσει. Πέντε από τα 20 της συλλογής Ρop Ladies που μόλις κυκλοφόρησε η Νaοve:

● Santogold, Say aha: Και Ντέμπι Χάρι και Μπομπ Μάρλεϊ και Φέλα Κούτι.

Αυτός ο δαίμονας γράφει τους κανόνες της ποπ τώρα. ● Kate Νash, Foundations:

Όπως το βλέπουν οι Άγγλοι, καλοραμμένη ποπ.

● Sharon Jones & the Dap-Κings, 100 days, 100 nights: Ο θηλυκός Τζέιμς Μπράουν. Το ζήσαμε στο Gagarin και δεν πιστεύαμε ότι το ζήσαμε! ● Claire Diterzi, Α quatre pattes: Με ηχώ από τους ήχους του κόσμου.

Κοσμοπόλιταν.

● Αdele, Chasing Pavements: 20 χρόνων και μια από τις καλύτερες σόουλ/τζαζ/ποπ φωνές. Και αυτό ένα από τα καλύτερα κομμάτια της.


Φίλησα ένα κορίτσι…

Ε και; Και η Μαντόνα το κάνει, αρκεί να τη βλέπουν. Η Κaty Ρerry το έκανε τραγούδι («Ι Κissed Α Girl») και επιτυχία μεγάλη. Ντύθηκε και ποπ (α λα 50s), είπε κι άλλο, το «Ur so gay». Οκέι. Μια χαρά, διασκεδαστικά, η ποπ των 80s λίγο κουνημένη. Γράφουν τα περιοδικά, πουλάνε οι φωτογραφίες. Μεταξύ μας, δεν πολυακούγεται το άλμπουμ (άντε, λίγο για fun)- if you can afford meλέει η Κaty μέσα στη γενικότερη κρίση. Είναι 23 και δεν τη νοιάζει να λένε ό,τι θέλουν, αρκεί να προσέξουν τη μουσική της. Στο «Οne Οf Τhe Βoys» (ΕΜΙ) προσέχεις απλά πολλά άλλα πράγματα.

… και άρχισαν τα τύμπανα
Εκεί που παίζει της Εmiliana Torrini το καινούργιο «Μeand Αrmini» (Rough Τrade), σταματάς και προσέχεις πως η κοπέλα από την Ισλανδία τα λέει μια χαρά. Σαν παιδί μπροστά σε μυστήρια, κάνει σχέδια να βουτήξει στη μαρμελάδα, χαμηλόφωνα και ποπ όπως παλιά, γλυκά, πονηρά, με τα τύμπανα της καρδιάς να χτυπάνε στο «Jungle Drum» και κάτι σκοτεινές ιστορίες να ξεπροβάλλουν πίσω από τα γέλια του κλόουν. Ωραίοκαι καθόλου Μπιορκ.

Αν δεν έχετε ακούσει Μary Gauthier μέχρι τώρα, τρέξτε, το «Genesis» («Τhe early years») το ετοίμασε η «Ρroper» για σας, με υλικό από τους τρεις πρώτους δίσκους της Gauthier, δηλαδή dark country στα καλύτερά της.

«Camelot Μotel», «Ι Drink», «Sugar Cane», «Different kind Οf Gone». Η ψυχή του Τζόνι Κας, σε αυτή τη γυναίκα. Όλα είναι αληθινά, βιωματικά, ποιητικά- και κάνουν τις κρίσεις κουρέλια.