Τα Οκτωβριανά

ΚΑΛΑ ΠΕΡΝΑΩ… Ναι, όχι, δεν έχω παράπονο. Οικονομία, ανεργία, ακρίβεια, χάος, ακυβερνησία, σκάνδαλα, λαδώματα, αλαλούμ κι απάνω τούρλα. Αν όμως τα εξαιρέσεις όοοοοολα αυτά, κατά τα άλλα, καλά περνάω. Ναι, όχι, δεν έχω παράπονο!

Με ανέβασε πολύ και η ομιλία του Πρωθυπουργού! Μου δημιούργησε ένα αίσθημα σιγουριάςτης Ελληνίδας. Τον άκουγα έτσι όπως του είχε βγει το λαρύγγι έξω από το ξεφωνητό κι έλεγα μέσα μου «έχω κάπου να ακουμπήσω, η δόλια μάνα»! Κυρίως εκεί που μας δήλωσε ότι αλλαγές κι εκλογές θα τις κάνει όποτε θέλει αυτός. Όταν θέλει αυτός. Όπως θέλει αυτός. Και στην τελική, αν θέλει αυτός.

Μου θύμισε ένα αγοράκι όταν ήμασταν μικρά στην Πλατεία Παλαμά απέναντι απ΄ το σπίτι μας. Αντί να παίξει ομαδικό παιχνίδι, έκανε του κεφαλιού του. Παίζαμε όλοι γερμανικό ή μήλα; Ε, αυτός έπαιρνε την μπάλα κι έκανε γκελ μόνος του. Γεμίζαμε χώμα τα κουβαδάκια μας να φτιάξουμε κάστρο; Ε, αυτός ερχόταν και μας το γκρέμιζε. Μέχρι που πήρε τα κουβαδάκια του και (το στείλαμε) σ΄ άλλη παραλία.

Γιατί τα παιχνίδια, όλα τα παιχνίδια, έχουν κανόνες. Κι όποιος τους γράφει στο σημείο το γνωστό και μη εξαιρετέο, δεν τον αποθεώνουμε όρθιοι. Δεν τον χειροκροτούμε. Τον γιουχάρουμε και τον στέλνουμε σπίτι του. ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ, ΚΑΛΑ ΠΕΡΝΑΩ…
Ναι, όχι, δεν έχω παράπονο. Τουλάχιστον, γελάει το πικραμένο μου το χείλι. Γιατί την αμαρτία μου θα την πω. Γέλασα πάαααρα πολύ όμως όταν- δεν είχε προλάβει καλά καλά να κατέβει από το πόντιουμ ένας Πρωθυπουργός που είχε τρομοκρατήσει και καλά τους βουλευτές του- και ο κύριος Σταύρος Δαϊλάκης άνοιξε το στόμα του κι αναγάλλιασε το πέλαγος. Μπράβο βρε! Μεγάλη πυγμή έχει ο αρχηγός της Ν.Δ.!

Τώρα για να πω και τη μαύρη αλήθεια, τον εκ Δράμας βουλευτή δεν τον ήξερα. Στην ιεραρχία του Κοινοβουλίου δεν ήτανε, να πεις, και πρώτο τραπέζι πίστα. Ήτανε όμως πρώτο τραπέζι πίστα στα σκυλάδικα της κυρίας Στέλλας Μπεζεντάκου! ΚΑΛΑ ΠΕΡΝΑΩ… Ναι, όχι, δεν έχω παράπονο. Είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα. Διότι σε ποια άλλη χώρα θα βίωνα την απόλυτη σουρεαλιστική εμπειρία; Να βγαίνει ο κύριος Δαϊλάκης και στο καπάκι να βγαίνει και η κυρία Μπεζαντάκου να λέει τα δικά της;

Διότι η αοιδός είναι κολλητή τού βουλευτή: (Θεέ μου, σ΄ ευχαριστώ που μ΄ αξίωσες να το απολαύσω το θέαμα.) Πολύ φίλος της, λέει! Όποτε ερχόταν Αθήνα στα μπουζούκια έσπευδε στο χρυσό λαρύγγι. Και ναι, ξέρει όλα τα τραγούδια της. Και ναι, βγαίνανε και μαζί το βράδυ. Και ναι, πηγαίνανε και τρώγανε μαζί. Και ναι, ήταν πολύ κύριος γιατί της άνοιγε την πόρτα για να μπει. («Άνοιξε πόρτα για να μπω, χάνω τον άντρα π΄ αγαπώ!» θα είναι το επόμενο σουξέ της καλλιτέχνιδος!). Και ναι, είχαν πολλά κοινά ενδιαφέροντα. Τη ρωτούσε, λέει, για τη ζωή της, για την Τέχνη της, για τα ριάλιτι- ενδεχομένως και για τις επιδόσεις της στις μπανιέρες των ριάλιτι.

Κλείνοντας τις προγραμματικές δηλώσεις, η κυρία Μπεζεντάκου μάς δήλωσε πως θα επικοινωνήσει με τον βουλευτή. Θα ανοίξει νέο κύκλο διαλόγου μαζί του για να μάθει κίνητρα, προβληματισμούς και μελλοντικά σχέδια. Θα σταθεί, θα συμπαρασταθεί, θα ακούσει, θα αξιολογήσει καιενδεχομένως- θα ανακοινώσει στο έθνος πολλά και βαρυσήμαντα. Διότι, όπως είπε η κυρία Μπεζαντάκου, ανησυχεί τα μάλα μήπως η κίνηση του βουλευτή μάς οδηγήσει σε πρόωρες εκλογές. Στο επόμενο λινκ που θα της στείλουν, θα κλείσει τη συνέντευξη κοιτώντας απ΄ ευθείας στον φακό:

«Καληνύχτα σας κι ευχαριστώ που εμπιστευτήκατε εμένα για την ενημέρωσή σας!» (Σημειωτέον, καθόλου δεν μου φταίει η κοπέλα.

Το λέω και το εννοώ. Εκείνη τη δουλειά της κάνει και η δημοσιότητα θα φέρει πελάτες στο μαγαζί. Με τον βουλευτή, έχω το πρόβλημα: που τον έπιασε ο πόνος για τις μεταφυσικές ανησυχίες της κυρίας Μπεζεντάκου;)

ΚΑΛΑ ΠΕΡΝΑΩ… Ναι, όχι, δεν έχω παράπονο! Κάτι τέτοια βλέπω και χαίρομαι το υψηλό επίπεδο του ελληνικού Κοινοβουλίου. Να υποθέσω ότι την ίδια χαρά πήρε κι ο Πρωθυπουργός όταν- και ανσυνειδητοποίησε ότι μπορεί να πάμε σε πρόωρες από τον θαμώνα των νυχτομάγαζων; Ή δεν το ξέρει; Ή δεν έχει ιδέα; Ή φώναζαν δυνατά τα δίδυμα κι είχε την τηλεόραση χαμηλωμένη;

Κι ο φιλόμουσος βουλευτής δήλωσε το πρωί ότι θα παραιτηθεί για να διευκολύνει την κυβέρνηση. Το μεσημέρι ότι θα το σκεφθεί, διότι ο λαός της Δράμας έχει ψιλοαντιρρήσεις. Το απόγευμα ότι θα παραιτηθεί μόνο εάν είναι απολύτως απαραίτητο. Το βραδάκι στον Ευαγγελάτο ότι πάει να φάει φασολάδα. (Αφού ΔΕΝ παραιτηθεί- όπως του εκμαίευσε, τελικά, ο άνκορμαν). Τηλέφωνο μετά τη φασολάδα δεν τον πήρανε; Ή τον πήρανε κι ήταν απασχολημένος διότι, ως γνωστόν, η φασολάδα προκαλεί αυξημένες- και άμεσες- υποχρεώσεις; ΚΑΛΑ ΠΕΡΝΑΩ… Ναι, όχι, δεν έχω παράπονο. Το κράτος μπάζει νερά: Εεεεει ω, εεεεει ωπ! Άλλος με τη βάρκα της ευλογημένης! Α πα πα πα μου, Μανταλένα μου, δεν το πατάω εγώ το ποδαράκι μου μέσα. Με τον Καραμανλή μπροστά και τον Τατούλη πίσω να κρατάει τα μπόσικα; Δεν σκυλοπνίγομαι εγώ, χαρά μου. Αν είναι να με ξεκάνουν, χίλιες φορές να ακουμπάει η πατούσα στη στεριά κι η σόλα στο τσιμέντο.

Να γλιτώσω, κατάλαβες; Να γλιτώσω και τη ναυτία, τη σκοτοδίνη, τη δραμαμίνη, την αντράλα! Γιατί κακά τα ψέματα: είναι πολλά τα Μπωφόρ, Άρη!