Συνωμοτικό σχέδιο «Χέρια Πάνω»
Ντάστιν Χόφμαν και Ρόμπερτ Ντε Νίρο είναι δύο ίματζ μέικερς που προσπαθούν να σώσουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ στο προηγούμενο βιβλίο του Μπέινχαρτ που έγινε ταινία «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο και ένας πόλεμος»
ΕΝΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΗΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ
ΕΚΛΟΓΕΣ, ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΜΙΑ
ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΥ ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΝΤΑΙ,
ΤΑ ΟΡΜΕΜΦΥΤΑ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ
ΣΩΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΤΥΠΙΕΣ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ
ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΞΕΝΑΓΟΣ ΜΑΣ Ο ΛΑΡΙ
ΜΠΕΪΝΧΑΡΤ, ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΜΕ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΗ
ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΤΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΗ
ΝΑ ΣΚΑΛΙΣΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΦΑΝΗ
«Η αρετή θα πρέπει να προκαλεί περισσότερο φόβο από τη φαυλότητα, γιατί η υπερβολή της δεν υπόκειται στους κανονισμούς της συνείδησης». Ο προφήτης, που διατύπωσε αυτόν τον σκοτεινό, όσο και αμφίσημο χρησμό, είναι ο Άνταμ Σμιθ, ο πατέρας της ελεύθερης οικονομίας και ο ένας από τους δύο στυλοβάτες του νεοσυντηρητισμού. Ο δεύτερος- βεβαίως, βεβαίως- είναι ο Ιησούς Χριστός. Με τη φώτιση του δεύτερου, οι νεοσυντηρητικοί μπορούν να δικαιολογήσουν, αλλά και να απαλλαγούν από κάθε νεανικό τους παράπτωμα (έτσι ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ εξήγησε στους συμπατριώτες του την εξάρτησηαπεξάρτησή του από το αλκοόλ και αναβαπτίστηκε στην πουριτανική κολυμπήθρα του Σιλωάμ), ενώ με τη βαθιά πεποίθηση του πρώτου ότι ένα «αόρατο χέρι» συνδυάζει τις ατομικές μας προσπάθειες για μέγιστο κέρδος και επιτυγχάνει το κοινό καλό, οι νεοσυντηρητικοί μπορούν να αισθάνονται άνετα με την απληστία τους και να ξορκίζουν μετά βδελυγμίας κάθε κρατική «κρυφο-κομμουνιστική» παρέμβαση. Φυσικά, όταν τα πράγματα σκουραίνουν- όπως την περασμένη βδομάδα στη Γουόλ Στριτ- ανακρούουν πρύμναν και εκλιπαρούν να παρέμβει το τρισκατάρατο κράτος με ζεστό ρευστό στην αγορά…
Larry Βeinhart
Ο ΒΙΒΛΙΟ
ΘΗΚΑΡΙΟΣ
ΜΤΦ. ΓΙΑΝΝΑ ΜΥΡΑΤ ΕΚΔ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, ΣΕΛ. 378, ΤΙΜΗ: 20 ΕΥΡΩ
Ο Τζορτζ Μπους
Ο 61χρονος Αμερικανός συγγραφέας Λάρι Μπέινχαρτ μας υπενθυμίζει τη ρήση του Άνταμ Σμιθ για τις παρενέργειες της αρετής και δείχνει να την ενστερνίζεται πλήρως, αν και με ανεστραμμένο το ιδεολογικό της εφαλτήριο. Στα μάτια του Μπέινχαρτ, η σχολή σκέψης που επέτρεψε, αν όχι επέβαλε, την ανάληψη της προεδρίας από τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ είναι σαφώς πιο επικίνδυνη από τη σχολή σκέψης που ανέδειξε στον ίδιο θώκο παλαιότερα τον Ρίτσαρντ Νίξον ή τον Ρόναλντ Ρίγκαν. Οι Ρεπουμπλικανοί του Μπους δεν είναι απλώς «κυνικοί κλέφτες και κερδοσκόποι»- όπως θα έλεγε και ο Χαγκοπιάν, ο επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας της Αν Λιν Μέρφι, υποψηφίας των Δημοκρατικών στο μυθιστόρημα-, αλλά «άνθρωποι ηθικοί σε σταυροφορία». Οι κερδοσκόποι γνωρίζουν φραγμούς- τους φραγμούς έστω που τους θέτει ο νόμος-, ενώ οι ηθικολόγοι σταυροφόροι, τύπου Ράμσφελντ και τύπου Τσέινι, πρεσβεύουν ότι η ηθική υπερίπταται του νόμου και (πρέπει να) υπερβαίνει τους όποιους φραγμούς. Στο δόγμα τους, το Δόγμα του Νέου Αμερικανικού Αιώνα, που επικρατεί μέχρι σήμερα στις ΗΠΑ, η κυριαρχία των Γιάνκηδων στην παγκόσμια σκηνή είναι τόσο αυτονόητη όσο και επιβεβλημένη- «καλύτερα να σε διοικούν οι γραφειοκράτες και οι λεγεώνες μιας αμερικανικής κατοχής παρά να είσαι “ελεύθερος” και “ανεξάρτητος” κάτω από τον Σαντάμ Χουσεΐν ή τον Τσαρλς Τέιλορ (πρώην δικτάτορα της Λιβερίας) ή τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς»- και εξαγνίζει κάθε μορφή εγκλήματος, ακόμη και το μαζικό, ακόμη κι εκείνο που στρέφεται εναντίον του ίδιου του λαού τους. Με «διαγράμματα, γραφικά και πολύπλοκες μαθηματικές προβολές», οι νεο-Ρεπουμπλικανοί θεωρητικοί μπορούν να σε πείσουν ότι ένα μαζικό έγκλημα, τύπου Περλ Χάρμπορ από τους Ιάπωνες ή 11ης Σεπτεμβρίου από την Αλ Κάιντα, χρησιμεύει ως παρακαμπτήριος για να συντομεύσεις την εξαντλητικά μακρινή απόσταση από τον αντικειμενικό σου στόχο. Ένα ανάλογο μαζικό έγκλημα μπορείς είτε να μην το παρεμποδίσεις (τακτική «Χέρια Κάτω») είτε να το προκαλέσεις μόνος σου (τακτική «Χέρια Πάνω»). «Τα πλεονεκτήματα ενός “Χέρια Πάνω” γεγονότος», σημειώνει ο Μπέινχαρτ, «ήταν ότι η χρονική στιγμή και η διάρκεια και τα επίπεδα ζημίας μπορούσαν να είναι ελεγχόμενα». Κι ένα ευφυές όσο και αμοραλιστικό «Χέρια Πάνω» συνωμοτικό σχέδιο αλλοίωσης του αποτελέσματος στις προεδρικές εκλογές αναλαμβάνει να μας εξιστορήσει ο Μπέινχαρτ στον Βιβλιοθηκάριο, ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα πολιτικής (όχι και τόσο) φαντασίας.











