Το δαιμόνιο τουΝεοέλληνα

Στη θέση σας, πριν κόψω εισιτήριο των 8 και των 10 ευρώ, θα ρωτούσα την ταμία: Το έργο παίζεται σε screener ή σε κανονική κόπια; Γιατί η κρίση αγαπητέ μου φέρνει απομίμηση και στην Ελλάδα φέρνει μαϊμού και κοροϊδία!

Το φαινόμενο παρατηρήθηκε το καλοκαίρι. Δαιμόνιος ο Νεοέλληνας. Δαιμόνιος στην πειρατεία. Και μετά οι διανομείς σού λένε ότι προστατεύουν την Τέχνη από τους μαύρους και τη λαμογιά. Έχουμε και λέμε:

Μερικοί διανομείς για να γλιτώσουν έξοδα, κατέφυγαν στο DVD. Έτσι μια ταινία μπορεί σε κάποια αίθουσα να προβάλλεται σε κανονική, τυπωμένη, κόπια, σε άλλη ή άλλες σε μορφή DVD. Το λένε screener και είναι το γνωστό πάμφθηνο CDάκι πάνω στο οποίο έχει γραφτεί η εν λόγω ταινία. Το sceener είναι το πρόχειρο τεκμήριο μιας ταινίας το οποίο αποστέλλεται, από τα κεντρικά, στους ενδιαφερόμενους διανομείς ανά τον κόσμο. «Πάρε», τους λένε, «και ρίξε μια ματιά». Αν τους αρέσει τότε αγοράζουν την ταινία. Αν δεν τους αρέσει, δεν αγοράζουν. Επειδή όμως η εκτύπωση μιας κόπιας κοστίζει από 1.500 ευρώ και άνω και επειδή τα εισιτήρια των «ανεξάρτητων» και «καλλιτεχνικών» ταινιών πέφτουν αλλά και επειδή στην ελληνική πιάτσα έχουν συγκεντρωθεί και «σκοτώνονται» καμιά εικοσαριά γραφεία- από τα πανίσχυρα μέχρι εκείνα που κυκλοφορούν δέκα, ίσως και λιγότερους τίτλους τον χρόνο- ανακάλυψαν με την πειρατεία, χρυσάφι στην ελληνική μπανανία.

Το αποτέλεσμα πρέπει τάχιστα να ευαισθητοποιήσει την επιτροπή ανταγωνισμού. Διότι κινηματογραφικές αίθουσες μεταβάλλονται σε home cinema και διότι το κόστος ενός screener επ΄ ουδενί δεν δικαιολογεί το αλμυρό, ελληνικό, εισιτήριο των 8 και 10 ευρώ. Δηλαδή από τη μύγα να βγάλουν ξίγκι. Οι αίθουσες που παίζουν σε screener για να είναι εντάξει με τον θεατή πρέπει από τη μια να το αναγράφουν στην προθήκη τους και από την άλλη να ρίξουν την τιμή του εισιτηρίου. Αλλιώτικα απάτη και παρανομία!