Το Πνεύμα του Τόνου

Το κανάτι
Του Μάνου Ελευθερίου

Καταγγελίες με αποδείξεις, δηλώσεις, διαψεύσεις, τρελά ποσά χρημάτων, βρωμερές συναλλαγές. Με ονόματα και διευθύνσεις. Φύλλο δεν κουνιέται. Όταν εμφανιστεί η δεύτερη καταιγίδα, η πρώτη γίνεται τρίτο και τέταρτο θέμα, με ελάχιστη έκταση στις εφημερίδες. Οι ήρωες ξέρουν ότι κάθε νέα χιονοστιβάδα σκεπάζει την παλιά και όλα θα ξεχαστούν την τέταρτη μέρα. Μόνη ελπίδα εκείνοι που θυμούνται και συνεχώς τα σκαλίζουν και τα φέρνουν στην επιφάνεια. Παράλληλα υπάρχει και μια άλλη συμμορία, σε μικρότερη κλίμακα, ευτυχώς, η οποία «αναβαθμίζει» επί χρόνια την επαρχία. Αναβάθμιση σημαίνει συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις.

Αν μία μόνο χρονιά δεν χρηματοδοτηθούν αυτοί οι καπάτσοι, ίσως να υπήρχαν καλύτερα νοσοκομεία, καλύτερες βιβλιοθήκες, καλύτερα μουσεία. Πόσες ψήφους φέρνουν, τέλος πάντων, αυτά τα γλοιώδη πρόσωπα; Δεν είναι θέμα ενός μόνο κόμματος. Και οι άλλοι αν βγουν- ο μη γένοιτο!- θα γίνουν χειρότερα.

Ήδη φαίνεται στο αγριεμένο μάτι τους το στερητικό σύνδρομο.

Τα ίδια ακριβώς πρόσωπα είναι έτοιμα να εργαστούν για έναν ακόμη καλύτερο κόσμο. Κόσμο ελληνικό. Πρόσωπα γερασμένα κάπως, κουρασμένα από την αναμονή, ξεχειλωμένα από το καθισιό τόσων χρόνων, χαρακωμένα από τις ρυτίδες και την αναγκαστική δίαιτα, μας υπόσχονται πλαστικές εγχειρήσεις, ευημερία και ανάταση.

Σ΄ αυτήν την αναγκαστική προσγείωση πρόλαβαν να αξιοποιήσουν όσα κέρδισαν με τον ιδρώτα τους. Αγόρασαν βουνά και θάλασσες, αγόρασαν κυπαρίσσια για τον τάφο τους και εκκλησάκια να τους μνημονεύουν, αγόρασαν επαύλεις για την αναψυχή τους. Μόνο το αεράκι δεν αγόρασαν, μήτε το κανάτι με το νερό, το οποίο ακόμη βάζουν σε πολλά χωριά στο βορινό παράθυρο για να δροσίσει.