ΟΙ ΕΡΙΝΥΕΣ ΚΑΙ Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

Η Ιφιγένεια εισβάλλει σ΄ ένα ξένο σύνολο και ύστερα απ΄ αυτή ο Ορέστης με τον Πυλάδη έρχονται να ταράξουν τη ισορροπία των στοιχείων του. Ο Ορέστης έχει σκοτώσει τη Μάνα του. Πράξη ανόσια ακόμη και σε βαρβάρους, θα σχολιάσει ο Θόας. Κι όμως, αυτή η αποτρόπαιη πράξη έχει εκλογικευτεί και ο φονιάς έχει αθωωθεί με ένα νομικό πλάσμα, την ισχύ της ψήφου του προέδρου επί ισοψηφίας. Δεν θέλω να αφήσω ασχολίαστη τη διόρθωση που κάνει ο Ευριπίδης, σαράντα χρόνια μετά στην Ορέστεια του Αισχύλου, στον μύθο. Δεν ήταν όλες οι Ερινύες, επισημαίνει, που απαλλοτρίωσαν τα δικαιώματά τους. Οι μισές εξευμενίστηκαν. Οι άλλες μισές, αλογίκευτες κυνηγούσαν τον μητροκτόνο. Η Ιφιγένεια έρχεται να δώσει κάλυψη στα γεγονότα. Η Ιφιγένεια δύο πρόσωπα μισεί, την Ελένη και τον Οδυσσέα, την πρώτη γιατί ήταν η αιτία του κακού που ξεκίνησε στην Αυλίδα, τον δεύτερο, γιατί μηχανεύτηκε τον απατηλό γάμο με τον Αχιλλέα, για να συρθεί μια αθώα στον βωμό, ώστε να κινηθεί μια εκστρατεία για μια μοιχαλίδα.

Μένει όμως ο Θόας. Είναι, τάχα, τόσο γελοίος και αφελής όσο φαντάζει στα “έξυπνα” μάτια μας;

Πειθαρχικός πάντα στα άνωθεν κελεύσματα, και τα πρώτα και τα ύστερα, χωρίς να ρωτάει ποτέ ξεπροβοδίζει τους εισβολείς και επιστρέφει ξανά στο κλειστό σύστημα της χώρας του.

Ποιος είναι ευτυχέστερος; Ο μακάριος ή οι ναυτίλοι της μέριμνας; Η Μήδεια ή ο Ιάσονας, η Ιφιγένεια και ο Ορέστης ή ο Θόας;

Η απάντηση βρίσκεται σε μια ερώτηση. Την τελευταία ερώτηση που έκανε ο Ευριπίδης με το στόμα του Κάδμου στην έξοδο των “Βακχών”. Η τραγική μοίρα το θέλησε να μας παραδοθεί αυτό το χωρίο κολοβωμένο. Και να σκεφθεί κανείς πως οι “Βάκχες”, γράφτηκαν από έναν εξόριστο Αθηναίο ποιητή στη “βάρβαρη” Μακεδονία, λίγο πριν τον φάνε τα σκυλιά».