Αγναντεύει τη ζωή της

Ο συγγραφέας σκιαγραφεί, στο πρόσωπο της Αν, μια ταλαντούχο πιανίστρια και μουσουργό που επιδίδεται στην πυκνή και μινιμαλιστική σύνθεση και ξεθάβει παρτιτούρες από σχετικά άγνωστους συνθέτες τις οποίες και επεξεργάζεται. Έχει δε παιδιόθεν μια παθιασμένη σχέση με τη μουσική. Ως προς το σκέλος έρως-αγάπη, όλο το κείμενο διαπερνάται απ΄ αυτό που ο Καλβίνο προσφυώς και σκωπτικώς ονομάτιζε «δύσκολοι έρωτες»: η αγάπη, η τρυφερότητα και αλληλο-υποστήριξη (σχέση Αν- Ζορζ), αλλά και η ομοφυλοφιλία, κερδίζουν περίτρανα την παρτίδα έναντι του ακανθώδους «στρέιτ» ετεροφυλικού πόθου. Πέραν όμως αυτών, το βιβλίο αποτελεί ύμνο στη μοναξιά: η Αν περνάει κάτι σαν υπαρξιακή κρίση μέσης ηλικίας και αναδιπλώνεται, ανασυντάσσεται, ξαναβρίσκει τον εαυτό της (ή πάντως αυτό πιστεύει). Τέλος, έχουμε το ουσιώδες στοιχείο της εστίας: τα σπίτια που ορίζουν τα δρομολόγια της ηρωίδας και του κειμένου περιγράφονται όλα διεξοδικά. Το προς πώληση στο Παρίσι, με την πληθώρα αντικειμένων που πρέπει να ξεφορτωθεί. Το καταφύγιο-φωλιά που της προσφέρει ο Ζορζ, στη Βουργουνδία, πάνω σε ένα κανάλι, βουτηγμένο στο πράσινο. Το οικογενειακό σπίτι στη Βρετάνη, βεβαρημένο από παιδικές μνήμες, πολιορκούμενο από την παλίρροια και τα κύματα του ωκεανού. Τέλος, βέβαια, η γαλήνια βίλα Αμάλια, απ΄ όπου αγναντεύει το Τυρρηνικό Πέλαγος και την ίδια της τη ζωή- παρελθούσα και μέλλουσα.