«Μην πυροβολείτε το συναίσθημα»

Γεύσεις από την κορσικανική πολυφωνική παράδοση μας φέρνουν οι Μuvrini στη συναυλία της Χαρούλας Αλεξίου, στο Φεστιβάλ Υμηττού. Ελληνικά, κορσικανικά και γαλλικά βρίσκουν κοινό σημείο
Η πολυφωνική παράδοση της Κορσικής βρήκε στους αδελφούς Μπερναρντίνι δύο άξιους συνεχιστές. Προτού ακόμα ανακαλυφθεί ο όρος world music, o Ζαν Φρανσουά και o Αλέν, παιδιά του «επιστήμονα» της polyphonie Τζούλιους Μπερναρντίνι (από τους πιο γνωστούς τότε εκπροσώπους της πολυφωνικής κορσικανικής παράδοσης), κατέγραφαν καθημερινά και με τον πιο φυσικό τρόπο τις συνήθειες της οικογένειάς τους, αλλά και του τόπου τους, σ΄ ένα μικρό χωριό στα Ανατολικά της Κορσικής. «Εμείς», έλεγε στα «ΝΕΑ» ο Ζαν Φρανσουά, «ζήσαμε το τραγούδι από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Ήταν τα καθημερινά τραγούδια που λέγαμε όλοι στα σπίτια μας, στις γιορτές, στην εκκλησία».

Είναι πάνω από 20 χρόνια που τα δυο αδέλφια… μετονομάστηκαν σε Ι Μuvrini και, ως γνήσια και ανήσυχα τέκνα της εποχής μας, μπόλιασαν τον κόσμο των παππούδων τους με νέα ακούσματα, φτιάχνοντας σιγά σιγά ένα δικό τους μουσικό σύμπαν, ένα μελωδικό μείγμα new age, ποπ και κορσικανικής παράδοσης, που υποστηρίζεται από ένα δεμένο σχήμα μουσικών (εννέα άτομα συνολικά). «Η παράδοση είναι η βάση μας, από ΄κεί ξεκινήσαμε, αλλά ποτέ δεν ήταν αυτός ο στόχος μας», μου εξηγεί ο Ζαν Φρανσουά. «Μας αρέσει πολύ να συνεργαζόμαστε με άλλους μουσικούς, να συναντάμε άλλες παραδόσεις, να υπάρχει επικοινωνία χωρίς στεγανά».

Στον τελευταίο τους δίσκο (Ι Μuvrini & 500 Choristes) φαίνεται καθαρά ότι αισθάνονται πιο ελεύθεροι να διαφοροποιηθούν από τα δεδομένα της κορσικανικής τους καταγωγής- ένα βηματάκι πιο κοντά στον αχαρτογράφητο κόσμο της μουσικής. Καλεσμένοι τους, γνωστοί καλλιτέχνες από διαφορετικά μουσικά γήπεδα (Τίνα Αρένα, Σάρα Μπράιτμαν, Αnggun…) φτιάχνουν ένα εντυπωσιακό ποτ πουρί σε διάφορες γλώσσες (κορσικανικά, γαλλικά, αγγλικά), με διαφορετικά μουσικά ύφη (παραδοσιακό, κλασικό, γαλλικό chanson, μέχρι και το «Streets of Ρhiladelphia» του Σπρίνγκστιν). Ένα μεγάλο ψηφιδωτό υφών, φωνών, γλωσσών, που υποστηρίζεται και από τους περίφημους 500 Choristes (χορωδούς). Ώρες ώρες διακρίνει κανείς μια θρησκευτική αίσθηση στα τραγούδια σας. Δυστυχώς, τους στίχους δεν μπορούμε να τους καταλάβουμε, αλλά αναρωτιέμαι αν έχουν καμιά σχέση με αυτό που σας ρωτάω.

ΙΝFΟ

Χαρούλα Αλεξίου και Ι Μuvrini το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου, στις 21.00, στο Φεστιβάλ Υμηττού. Μαζί τους οι Μπάμπης Στόκας και Ανδριάνα Μπάμπαλη. Εισιτήρια: 26,50 ευρώ. Προπωλήσεις: Δημαρχείο Υμηττού (Πλ.
Ηρώων Πολυτεχνείου, τηλ.: 213-2037.819), Ιανός (Σταδίου 24), Ρublic (πλατεία Συντάγματος, τηλ.: 210-3246.210).

Θα το χαρακτήριζα spirituality (πνευματικότητα). Στη Μεσόγειο υπάρχει αυτή η πνευματικότητα, η μελαγχολία, η εσωτερικότητα. Βέβαια, στην Κορσική υπάρχει μεγάλη παράδοση «θρησκευτικών τραγουδιών»- όπως είναι τα μπλουζ στην Αμερική. Τα τραγουδάμε a capella και είναι πολύ μέσα στην κουλτούρα μας, τα ξέρουμε όλοι. Ίσως κάποια τέτοια αίσθηση να περνάει στις μουσικές μας, αλλά δεν το επιδιώκουμε συνειδητά. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε πολλά για τις μουσικές της Κορσικής…

Τότε είναι ευκαιρία να έρθετε στο φεστιβάλ, να μας δείτε. Αν και δεν είμαστε εκπρόσωποι της παράδοσης…

Θέλετε να ανήκετε στη μεγάλη
σκηνή της world music;
Είναι το μόνο που δεν μας απασχολεί. Η έννοια μας είναι να κάνουμε κάτι που να γεννάει δυνατά συναισθήματα στον κόσμο. Να τον εμπνέει, να τον κάνει να ονειρεύεται, να τον ξυπνάει.

Απο ΄κεί και πέρα… Πάντως σίγουρα δεν είμαστε ένα φολκλορικό γκρουπ.

Στον τελευταίο σας δίσκο έχετε συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες διαφορετικού background.

Μας αρέσει η ζωή. Και η ζωή γίνεται πιο πλούσια όταν έρχεσαι σε επαφή με κόσμο. Δεν λέμε πάντα «ναι» στις συνεργασίες. Μόνον όταν αισθανόμαστε ότι εκεί υπάρχει κάτι βαθύ, αυθεντικό, δυνατό.

Ζούμε στην εποχή της επικοινωνίας. Και στο τραγούδι…

Βέβαια. Ο κόσμος έχει σήμερα την ευχέρεια της επιλογής. Κι έχω την εντύπωση ότι, ειδικά στις ημέρες μας, υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για μουσικές που ξυπνάνε βαθιά συναισθήματα.

Υπονοείτε ότι αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ η βιομηχανία της μουσικής;

Εμείς ουδέποτε θέλαμε να ανήκουμε στο «σταρ σύστεμ» ή- όπως το ονομάζω εγώ- το «empty system» (το σύστημα του κενού). Τo νιώθω αυτό που σας λέω, είναι πλέον φανερό, πόσο έχει ανάγκη ο κόσμος από αληθινά πράγματα. Και αυτό είναι η δική μας πρόκληση – και εννοώ όλους τους καλλιτέχνες. Να καταφέρουμε να αφυπνίσουμε πτυχές που είναι κρυμμένες η αποκοιμισμένες. Ειδικά η μουσική, είναι μια μυστική γλώσσα που μιλάει απ΄ ευθείας στο συναίσθημα.

Στο Φεστιβάλ Υμηττού θα τραγουδήσετε μαζί με τη Χαρούλα Αλεξίου;
Δεν ξέρω ακριβώς τι θα συμβεί… Το μόνο που ξέρω είναι ότι αυτή τη φορά θα είμαστε λιγότεροι πάνω στη σκηνή, σε μια πιο «ακουστική» συναυλία. Είναι ωραίο το θέατρο εκεί; Μεγάλο; Πάντως από την Ελλάδα έχουμε ωραίες αναμνήσεις και καλή αίσθηση από το κοινό. Θέλουμε πολύ να ξαναέρθουμε…
Με τη Χάρη Αλεξίου στο γαλλικό ραδιόφωνο

Στην Ελλάδα τους Ι Μuvrini τους έφεραν κατ΄ αρχήν οι Πυξ Λαξ, για να ηχογραφήσουν μαζί ένα σινγκλ που κυκλοφόρησε σε όλη την Ευρώπη το 1999 («Άσε την εικόνα να μιλάει»). «Μας έστειλαν τη δουλειά τους, τη βρήκαμε πολύ ενδιαφέρουσα και ήρθαμε. Δεν δεχόμαστε όλες τις συνεργασίες… Μόνον όταν κάτι μας αγγίξει».

Το ίδιο συνέβη και το 2006 με τη Χαρούλα Αλεξίου (με την οποία εμφανίζονται μαζί στο Φεστιβάλ Υμηττού). Το τραγούδι «Qu est-ce qui nous reste»- από τη συλλογή της «Ανθολόγιο», που κυκλοφόρησε στη Γαλλία- ενώνει τις φωνές τους με θαυμαστή αρμονία σ΄ ένα κομμάτι που λάτρεψαν τα εκεί ραδιόφωνα (κι εδώ το ακούσαμε από το Κosmos). «Μοναδική τραγουδίστρια», λέει ο Ζαν Φρανσουά, όταν αναφέρομαι στο θέμα. «Μόλις ακούσαμε το τραγούδι, είπαμε “ναι”.

Θυμόμαστε και εκείνη τη συναυλία που είχε δώσει στο “Οlympia”, στο Παρίσι- ήταν καταπληκτική βραδιά».