Ο μύθος

ΑΔΙΚΩΣ περίμεναν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, στη Θεσσαλονίκη, τη μαγική κίνηση από τον κ. Καραμανλή που θα τους έβγαζε από το αδιέξοδο.

Ο Πρωθυπουργός έκανε αυτό που γνωρίζει καλά όλα αυτά τα χρόνια: τίποτα. Αυτήν τη φορά όμως χωρίς αποτέλεσμα. Και βέβαια βούλιαξε την παράταξή του στη χειρότερη κρίση της από τις εκλογές του 2004.

ΕΚΑΝΕ λάθος εκτίμηση των διαθέσεων της κοινής γνώμης; Ενδεχομένως. Είναι όμως εξίσου πιθανό ότι είμαστε μπροστά σε μια πιο ουσιαστική μετατόπιση της στάσης των πολιτών, καθώς παρακολουθούν μια κυβέρνηση που έχει ξεπεράσει την ημερομηνία λήξης της.

ΓΙΑΤΙ βέβαια ξέρουμε πια ότι όλες οι κυβερνήσεις έχουν ημερομηνία λήξης. Δεν αναφέρεται στη συσκευασία, την καταλαβαίνουμε όμως όταν ο μύθος της- η στρατηγική της πρόταση αν θέλετε- παύει να λειτουργεί κι όλα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά.

Ο κ. Καραμανλής στήριξε την πολιτική του κυριαρχία σε μερικές πολύ απλές αλλά και ανθεκτικές έννοιες: νοικοκύρεμα, σεμνότητα, ταπεινότητα και φυσικά ηθική καθαρότητα.

ΟΣΟ αυτές οι έννοιες λειτουργούσαν οι πολίτες μπορούσαν να του συγχωρήσουν τα πάντακαι η συνήθειά του να μην κάνει διορθωτικές κινήσεις εν θερμώ να ανάγεται στη μέγιστη πολιτική σοφία.

ΟΤΑΝ όμως χάνεται η εμπιστοσύνη- και αυτό μοιάζει να συμβαίνει σήμερα- τα πάντα αντιστρέφονται. Ακόμα και τα θετικά βήματα θα θεωρούνται σε λίγο κυνικές προσπάθειες παραπλάνησης!

ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο ζήσαμε πριν από λίγα χρόνια.

Όσο το ιδεολόγημα του εκσυγχρονισμού ήταν ισχυρό, το ΠΑΣΟΚ της εποχής του κ. Σημίτη είχε την απόλυτη κυριαρχία. Όταν έπαψε να λειτουργεί, η κυβέρνηση έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια της.

ΟΙ μόνες κυβερνήσεις που αντιστάθηκαν σε αυτή τη νομοτέλεια- με σχετική μόνο επιτυχία- ήταν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ίσως γιατί το αίτημα της αλλαγής ήταν το πιο ισχυρό μήνυμα της μεταπολίτευσης, ίσως γιατί ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο πιο χαρισματικός Νεοέλληνας πολιτικός, ίσως και για τα δύο.

Ο κ. Καραμανλής, μας έλεγαν, θαύμαζε τον Ανδρέα ως πολιτικό. Τον θεωρούσε αριστοτέχνη των κινήσεων τακτικής. Προφανώς δεν τον είχε καταλάβει.

ΤΟΣΟ επί Ανδρέα- με εξαίρεση το 1989- όσο και επί Σημίτη το ΠΑΣΟΚ (με όλα τα λάθη αλλά και τα σκάνδαλά του) είχε πάντοτε μια συγκροτημένη άποψη εξουσίας- σωστή ή λάθος αδιάφορο.

ΤΟ ακριβώς αντίθετο συμβαίνει σήμερα. Και είναι η πρώτη φορά που έχουμε μια κυβέρνηση στην οποία οι σοβαρές προσπάθειες αποτελούν την εξαίρεση και τα επικοινωνιακά τρικ τον κανόνα. Μια ρηχή διακυβέρνηση που αν προκαλεί ερωτηματικά είναι πώς άντεξε τόσο καιρό.

ΙΣΩΣ γιατί ακόμα το ΠΑΣΟΚ δεν έχει βρει τον δικό του μύθο!