Από τη μεριά του καθρέφτη

Ο Κιμούλης έκανε τη σκηνή του θεάτρου σκηνή της Ιστορίας και τους ιστορικούς χαρακτήρες θεατρίνους που ερμηνεύουν ρόλους. Δεν λέει ο Σαίξπηρ πως το θέατρο είναι ο καθρέφτης που η κοινωνία βλέπει το πρόσωπό της;

Ε, λοιπόν ο Κιμούλης κοίταξε την κοινωνία από τη μεριά του καθρέφτη. Με ένα μικρό καμαρίνι επί σκηνής, με τον καθρέφτη του και τα μακιγιάζ του εκκινεί και κάθε φορά που εξέρχεται στη σκηνή της Ιστορίας λειτουργεί ως νυστέρι και όπως ο χειρουργός απομακρύνει τα σαπρά έλκη έτσι και ο ηθοποιόςυποκριτής-καμποτίνος ξεγυμνώνει, εκθέτει, αναλύει, αναδομεί και αποδομεί τα υποκείμενα της Ιστορίας ή τα προσωπεία της τέχνης.

Η τεχνική της μεθόδου του Κιμούλη είναι η ανάλογη του Μπρεχτ στον «Κοριολανό» και του Ντύρρενματ στον Στρίντμπεργκ. Πιστότητα στον Νου του κειμένου και καταλυτική πυκνότητα δράσης.

Ο Κιμούλης είναι ένας ιδιοφυής εξπρεσιονιστής ηθοποιός. Πιάνει τους ρόλους από τη φόρμα, από τον ρυθμό και τη βαθιά χάραξη. Είναι σαν τα χαρακτικά του Γκρος και του Γκόγια οι θεατρικές του φιγούρες.

Ο «Ριχάρδος Γ΄» που σκηνοθέτησε, διασκεύασε και δίδαξε νέους ηθοποιούς είναι ένα μοντέλο ευτυχούς διασκευής. Κι όταν η διασκευή είναι ορθή στις αναλογίες της και στις δόσεις, τίποτε δεν ξενίζει.

Κοστούμια (Ε. Αλεξάνδρου), φωτισμοί (Μανούσης), κίνηση (Σταματοπούλου)

βίντεο (Κ. Κιμούλης) και μια πλειάδα τελείως νέων ηθοποιών που εκπλήσσει η ωριμότητά τους και ο πρωτεϊσμός τους συνετέλεσαν σ΄ αυτήν την αιχμηρή, καλπάζουσα, ωμή τελετή ιστορικού σφαγείου.