Αίμα στην υπογραφή

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΟΥΒΕΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΑΒΑΤΖΟ, Ο ΙΤΑΛΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ
ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΕΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ
ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ
ΥΠΑΡΞΙΑΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΤΕΙ ΤΟ ΕΙΔΟΣ
Όποιος πιάσει στα χέρια του το μικρό βιβλίο του Αντρέα Καμιλλέρι, Το χρώμα του ήλιου, θέλοντας να διαβάσει ακόμη ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, θα απογοητευθεί. Το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα κλασικό αστυνομικό. Ο Καμιλλέρι το έγραψε το 2006 κατόπιν παραγγελίας του Μουσείου Τέχνης του Ντύσελντορφ, που επρόκειτο να κάνει μια μεγάλη έκθεση αφιερωμένη στον Καραβάτζο. «Δέχθηκα χωρίς δισταγμό», λέει κάπου ο δημιουργός του Αστυνόμου Μονταλμπάνο, μόνο που δεν λέει γιατί. Ο αναγνώστης θα εκπλαγεί ήδη από την αρχή, όταν καταλάβει ότι στη θέση του Μονταλμπάνο βρίσκεται ο ίδιος ο Καμιλλέρι, ως πρωταγωνιστής του βιβλίου! Νέα μόδα, θα πει κανείς- το έκανε πρόσφατα και ο Χαβιέρ Θέρκας- να περνάει ο συγγραφέας από το παρασκήνιο στη σκηνή. Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι.

Η νουβέλα ξεκινά με τον Καμιλλέρι να πηγαίνει από τη Ρώμη στις Συρακούσες, προκειμένου να παρακολουθήσει αρχαία τραγωδία στο θέατρο όπου σύχναζε παιδί.

Αυτή η σύντομη επιστροφή στις ρίζες παίρνει όμως άλλες διαστάσεις όταν ένας δυσάρεστος τύπος βάζει εντέχνως στην τσέπη του ένα χαρτάκι με έναν αριθμό τηλεφώνου.

Περίεργος εξ επαγ

Αndrea Camilleri

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

ΜΤΦ. ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ, ΕΚΔ. ΠΑΤΑΚΗ, ΣΕΛ. 130, ΤΙΜΗ: 8,90 ΕΥΡΩ

γέλματος, ο Καμιλλέρι τηλεφωνεί και βρίσκεται εντέλει να πηγαίνει σε μια αγροικία με δεμένα μάτια, για ένα μυστηριώδες ραντεβού. Εκεί συναντά κάποιον που του συστήνεται ως Κάρλο. Η γυναίκα του, όπως εξηγεί ο απαγωγέας, ήταν θαυμάστρια των βιβλίων του Καμιλλέρι. Πριν πεθάνει του ζήτησε να δείξει στον συγγραφέα ένα άγνωστο ημερολόγιο του Καραβάτζο που είχε διατηρηθεί στην οικογένειά της αφού η ίδια ήταν απόγονος του Μάριο Μιννίτι, στενού φίλου του ζωγράφου.

Από εκεί και πέρα, ο Αντρέα Καμιλλέρι δηλώνει ότι θα παραθέσει κάποια σκόρπια αποσπάσματα αυτού του ημερολογίου που πρόλαβε να αντιγράψει. Με αυτά ανασυνθέτει τα τελευταία χρόνια της ζωής του μεγάλου ζωγράφου, του Μικελάντζελο Μερίζι, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, στη Μάλτα και τη Σικελία. Ο Καραβάτζο είχε κάνει ένα φόνο το 1606 και για τον λόγο αυτό πήγε στη Μάλτα, ώστε να χριστεί Ιππότης και να γλιτώσει τις συνέπειες. Διάφορες περιπλοκές τον οδηγούν όμως στις μαλτέζικες φυλακές, από όπου δραπετεύει. Είναι μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους στη ζωή του ψυχολογικά ασταθούς Καραβάτζο. Αν το δούμε με τα στενά κριτήρια της αστυνομικής νουβέλας, πρόκειται για αποτυχία. Η αρχική ίντριγκα- απαγωγή, μυστηριώδεις προφυλάξεις- εξελίσσεται σε λογοτεχνία του ντοκουμέντου, με ημερολογιακά αποσπάσματα για τη ζωή ενός ζωγράφου. Αυτά δύσκολα δένουν. Το βιβλίο αποκτά νόημα μόνο αν το δει κανείς υπό το φως της σχέσης της ίδιας της τέχνης του αστυνομικού μυθιστορήματος με την τέχνη του Καραβάτζο. Άλλωστε, η λέξη «φως» είναι το κλειδί. Ο Καραβάτζο είναι ο εμπνευστής του μαύρου ήλιου που ρίχνει φως στα πρόσωπα μέσα από τον τονισμό του περιβάλλοντος σκότους. Αλλά και το αστυνομικό μυθιστόρημα αναζητά ένα υποτιθέμενο «φως» της αλήθειας, μπροστά στους σκοτεινούς διαδρόμους της κοινωνίας και της ανθρώπινης ψυχής.