Επιφυλλίδα

Αλληλεγγύη ή Αλληλοσπαραγμός;

Γράφαμε την περασμένη Πέμπτη, μ΄ αφορμή τρία συγκλονιστικά ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ», που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα, για τις άθλιες συνθήκες της ζωής των λαθρομεταναστών. «Τους στοίβαξαν σαν τα ζώα», ήταν ο ένας από τους τρεις τίτλους, ενώ το ίδιο το ρεπορτάζ θύμιζε σελίδες του Λέοντος Τολστόι. Πιο συγκεκριμένα του μυθιστορήματός του «Και οι ταπεινοί αγαπούν» όπου «περιγράφεται» (τι άστοχος όρος, όταν ο ίδιος ο συγγραφέας υπάρχει μέσα του ως ένα δρων, πάσχον πρόσωπο) η ζωή των καταδίκων στη Σιβηρία. Δεν είναι τυχαίο που σε μεγάλες ή μικρές δοκιμασίες, σε περιπέτειες δικές του, αγαπημένων του ή, ακόμη, ολόκληρης της ανθρωπότητας, αναφωνεί κανείς ασυναίσθητα, ως επίκληση για βοήθεια: «Θεέ μου», «Παναγία μου». Στην πραγματικότητα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για βάσανα (και βασανιστήρια), που θα ήταν δυνατόν να μην έχουν υπάρξει, γιατί η προέλευσή τους οφείλεται στην οικονομική και κοινωνική διαστρωμάτωση (δεν είναι δηλαδή βάσανα ουρανόσταλτα) καθώς ο Θεός και η Παναγία δεν δηλώνουν εύκολα την παρουσία τους, εκείνος που κραυγάζει ζητάει να τον βοηθήσουν οι «καθ΄ ύλην» αρμόδιοι αντιπρόσωποί τους.

Τελικά ή έχουμε χαζέψει όλοι μας εντελώς ή δεν ξέρουμε να διαβάζουμε: πάλι στα «ΝΕΑ» της περασμένης Τετάρτης, 3 Σεπτεμβρίου, διαβάζουμε πως «κάθε έξι μήνες θα ελέγχονται τα οικονομικά της Εκκλησίας (σημ. από την Ιερά Σύνοδο, δηλαδή από τους ίδιους), γιατί σε μία μόνο χριστιανική οργάνωση, την Αλληλεγγύη, παρουσιάστηκε έλλειμμα 10 εκατομμυρίων ευρώ». Όσο κι αν είναι ακατανόητο και ανατριχιαστικό να συνδυάζονται οι έννοιες Εκκλησία και Οικονομικά, το ύψος του ελλείμματος των 10 εκατομμυρίων ευρώ (τριάμισι δισεκατομμύρια σε δραχμές) σε κάνει να αναρωτιέσαι: αφού μια οργάνωση που χρησιμοποιεί για ονομασία της τη λέξη αλληλεγγύη παρουσιάζει ως έλλειμμα το ποσό αυτό, με ποιον τρόπο και για ποιους εκδηλώθηκε η αλληλεγγύη της; Οι λαθρομετανάστες (εκτός κι αν τους έδινε τα χρήματα χωρίς να κόβουν οι ίδιοι αποδείξεις) εξαιρούνται της έννοιας της αλληλεγγύης; Κι αφού δεν τιμά το όνομά της η οργάνωση αυτή ώστε να φαίνεται εκ του πονηρού πως βαφτίστηκε αλληλεγγύη, δεν θα ήταν προτιμότερο να αποκαλείται «αλληλοσπαραγμός», για να ξέρει κανείς και με τι ακριβώς έχει να κάνει και να μην πέφτει από τα σύννεφα μόλις ακούει για αντίστοιχα ελλείμματα;

Ενώ συνεχίζεται η κρίση στις σχέσεις της Εκκλησίας με το υπουργείο Παιδείας, όσον αφορά το μάθημα των Θρησκευτικών, σου έρχεται πια όχι να πεις ή να γράψεις, αλλά να ουρλιάξεις: το μάθημα των Θρησκευτικών δεν διδάσκεται, όπως τα μαθήματα της Ιστορίας και της Γεωγραφίας, στο σχολείο. Το μάθημα των Θρησκευτικών διδάσκεται στους δημόσιους χώρους. Αν το μάθημα των Θρησκευτικών δεν έχει ως σκοπό να δημιουργήσει έναν σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή, λόγω της ιερότητάς της, βέβαια, που είναι η ακραιφνής έκφραση του Θεού, τότε δεν έχει κανέναν λόγο να υφίσταται ως μάθημα. Το χρειάζεται μαντρωμένο ως μάθημα στο σχολείο μόνον η Εκκλησία, γιατί η ίδια έχει μεγαλοπρεπέστατα αποτύχει στους δημόσιους χώρους- που είναι ο κατ΄ εξοχήν χώρος της. Μια Εκκλησία που την ενδιαφέρουν ο σεβασμός και οι αξίες ως κατανάλωση μέσα στα σπίτια, είναι επικίνδυνη γιατί ξεπέφτει σ΄ έναν φασιστικό μικροαστισμό. Μεταβάλλεται στον ιδιοκτήτη των αδαμαντωρυχείων που οικοδομεί στον περίβολο της έπαυλής του εκκλησάκι.

Όταν στους δημόσιους χώρους αμφισβητείται, ή μάλλον καταργείται, η ιερότητα της ανθρώπινης ζωής με την περιφερόμενη εξαθλίωση των μεταναστών, των λαθρομεταναστών ή οποιουδήποτε άλλου, το μάθημα των Θρησκευτικών, ακόμη κι αν ήταν το μοναδικό που θα διδασκόταν, επί εικοσιτετραώρου βάσεως, το αποτέλεσμά του θα ήταν μηδαμινό. Κάτι χειρότερο: σε κάνει να θεωρείς ύποπτη την ύπαρξη του Θεού καθώς φαίνεται ικανή η τελευταία να «ισορροπεί» μέσα στον κόσμο τους λαθρομετανάστες με το έλλειμμα των 10 εκατομμυρίων ευρώ. Κατά συνέπεια, ο μόνος εχθρός της Εκκλησίας, άρα και του μαθήματος των Θρησκευτικών, είναι ο ίδιος της ο εαυτός. Κι όλα αυτά, αν έχει κάποια σημασία, από έναν άνθρωπο που πιστεύει ή, έστω, προσπαθεί να πιστέψει και εκκλησιάζεται. Αλλά θα χρειαστεί να συνεχίσουμε.

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη»