Νέοι Δίσκοι

Τo τέλοςτων σούπερ γκρουπ

Τελικά, το τέλος των σούπερ γκρουπ μάλλον δεν θα συμβεί ποτέ και ακούγεται λίγο εκτός θέματος τη στιγμή που οι Μetallica έχουν καινούργιο και το White Αlbum των Βeatles επανεξετάζεται κάτω από νέο πρίσμα- άλλωστε ποτέ δεν θα πάψουμε να θέλουμε κάτι σούπερ, ακόμη και αν πληρώνουμε πιο ακριβά το τίποτε. Και όμως τα σούπερ γκρουπ αναγκάστηκαν, για να επιβιώσουν, να αλλάξουν. Να επανεκτιμήσουν τα τι-σερτ και μια απαραίτητη αλλαγή πορείας. Το «σούπερ», λοιπόν, συζητιέται ξανά.

Όλοι περίμεναν κάτι άλλο. Μια δαιδαλώδη καριέρα με πολλά πάνωκάτω του Ρίτσαρντ Άσκροφτ, μια σκιώδη αλλά ουσιαστική παρουσία στις κιθάρες- του μέλλοντος από τον Νικ Μακέιμπ-, μια παράλληλη με των Smiths και του Μορισέι πορεία.

Για να πω την αλήθεια, εγώ δεν περίμενα τίποτε ιδιαίτερο από τους Verve- εκείνο το δανεικό Βittersweet Symphony είχε γίνει σαν ενοχλητική μύγα που θες να της δώσεις μια και να τη λειώσεις. Στον αναπάντεχο κόσμο όμως συμβαίνουν αναπάντεχα πράγματα και μετά τη διάλυσή τους οι Βρετανοί έρχονται να μας πουν τα καινούργια. Και μάλιστα αλλιώς. Πάνε εκείνα τα εξουθενωτικά κιθαριστικά κρεσέντο, πάνε οι υπναλέες φλυαρίες- αυτό που ακούω τώρα είναι: οι Verve πέθαναν- ζήτω οι Verve. Το σούπερ γκρουπ που ξέραμε, πήρε των ομματιών του και γεννήθηκε ένα άλλο είδος- αυτό που κάνει χώρο για να ακουστούν τα τραγούδια. Πώς πήγαν οι Coldplay; Οι Verve πήραν τον αντίθετο δρόμο. Μίκρυναν για να μεγαλώσουν στα αυτιά του μουσικόφιλου. Ο frontman Άσκροφτ κρέμασε τα λαστιχένια παπούτσια του Μικ Τζάγκερ και εξαφάνισε το εγώ του πίσω απο τα Love Ιs Νoise και Sit and Wonder. Δεν πρόκειται να αναρωτηθείς μήπως ακούς άλλο γκρουπ από αυτό που ήξερες, αφού όλα τα αναγνωρίσιμα στοιχεία τους είναι εκεί- ποιος άλλος παίζει έτσι τις ηλεκτρικές κιθάρες;-, αλλά είναι σαν να ενστερνίστηκαν νέο δόγμα, μια καινούργια φιλοσοφία ζωής (αυτή, ας πούμε, του καταλυτικού Αppalachian Springs και του αποκαλυπτικού Judas). Αυτό που είχαν στο μυαλό τους οι Verve πέτυχε στο Forth- και φαίνεται πως το ήξεραν μέσα τους όταν ξανάδεναν το συγκρότημα. Συμβαίνει σπάνια γενικά, αλλά αφού το πετύχαμε, ας το χαρούμε.


Σούπερ και αυτά (ή αυτό ξαναπές το!)

● Το είπε ο Κρεγκ Φιν των Ηold Steady (από τα καλύτερα άλμπουμ, το καινούργιο τους Stay Ρositive)

«Όταν ο κόσμος συναντά μια διασημότητα, λέει συνήθως: “Μα, είναι τόσο απλός άνθρωπος”!» Ο Ντίλαν δεν είναι απλός άνθρωπος. Είναι υπεράνθρωπος!».

● Και αυτό ο Κρεγκ Φιν (στο Rolling Stone): «Κάποια αφιέρωση; Με ρώτησε ο Μπρους Σπρίνγκστιν στα παρασκήνια. Το Τhunder Road του είπα. Και μου είπε οκέι, πώς λένε τη φίλη σου; Του είπα, Άντζι. Βγήκε τότε στη σκηνή και αφιέρωσε το κομμάτι αυτό για την Άντζι! Υπάρχουν στο ροκ εν ρολ πολλές περιπτώσεις που οι ήρωές σου σε απογοητεύουν, αλλά δυσκολεύομαι πολύ να πιστέψω πως ο Μπρους απογοήτευσε ποτέ κανέναν».

● Και αφιερωμένα από τους Ηold Steady, τα Constructive Summer, Joke about Jamaica και Slapped Αctress.


Στη ζούγκλα, τα θηρία…

Πονηρή μαϊμού, ο Ντέιβιντ Άλμπαρν (Βlur, Gorillaz) αλλάζει ταυτότητες και μουσικά διαβατήρια. Με τον άλλο «Γορίλλα» Τζέιμι Χιούλετ και τον Κινέζο δράκο- σκηνοθέτη και ηθοποιό- Τσεν Σι Ζενγκ έφτιαξαν μια όπερα- το Journey to Τhe West – στην οποία βασίζεται το Μonkey (ΧL), όπου παίζουν Κινέζοι και Βρετανοί μουσικοί, με στοιχεία από τη Δύση και την κινεζική παράδοση, που εκφράζονται πότε σαν πρόβες της Μπιορκ, πότε σαν μυστήριο της Ανατολής, με ένα μουσικό κλείσιμο του ματιού (Ρigsy Ιn Space, Μonkey Βee) που πάντα σώζει τον Άλμπαρν και τους δικούς του, σχεδόν την τελευταία στιγμή.

… και λαγοί με πετραχήλια
Ό,τι και να σας πουν για τους Μan Μan και το Rabbit Ηabits (ΑΝΤ1-) είναι αλήθεια. Ότι είναι ξαδέλφια του Τομ Γουέιτς, πως μεγάλωσαν με Τσιγγάνους, ότι παίζουν στη σοφίτα τούς σκοπούς από καμπαρέ του Μεσοπολέμου, πως στη Φιλαδέλφεια τους καλούν για γιορτές και άλλες εκδηλώσεις, ότι αλείφουν στο ψωμί τους παλιομοδίτικο doo-wop και το τρώνε σαν ποπ πρόγευμα. Όλα αλήθεια, με έμφαση στο ότι το πάρτι άρχισε, οι Μan Μan είναι πάντα έτοιμοι και αν είναι να ΄ρθεις, έχεις αργήσει. Όπως έλεγαν και οι παλιοί, ό,τι του φανεί του Τρελοστεφανή…

Του Τομ Γιορκ του φάνηκε πολύ καλή ιδέα ένα Βest Οf των Radiohead (Ρarlophone) γιατί- σε βλέπω κιόλας τρέχεις να το πάρεις – εδώ μαζεμένα είναι τα καλύτερά τους απο το 1992 ώς το 2005, τότε που ξεκίνησαν οι αλλαγές για το σούπερ γκρουπ. Καλή ιδέα και γιατί κερδίζουν ακόμη λίγο χρόνο να σκεφθούν (και να χωνέψουν ίσως;) ότι τα «διαφημιστικά» καπρίτσια του in rainbows μπορεί και να μην ήταν τελικά πολύ καλή ιδέα. Κarma Ρolice και Νo Surprises για τον καθένα.