Στους Βράχους η τζαζ αναστενάζει

ΑΠΟ ΧΤΕΣ Η ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΑΘΗΝΑ ΖΕΙ ΤΙΣ
ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΕΣ.
ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΑ, ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΕΧΟΥΜΕ
ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ
ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ
ΠΟΛΥΗΜΕΡΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ.
ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΘΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ
ΜΑΣ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΟΣΟ ΚΑΙ
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
Πρόκειται για ένα ιδιόμορφο- τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως- φεστιβάλ, αφού οι καλλιτέχνες και τα μουσικά σχήματα που ανέβηκαν και θα ανέβουν στη σκηνή του Θεάτρου Βράχων Μελίνα Μερκούρη (στα πλαίσια του 22ου Φεστιβάλ Υμηττού) μοιράζονται την ίδια δισκογραφική στέγη. Η ανεξάρτητη γερμανική δισκογραφική εταιρεία ΕCΜ όμως, του παραγωγού Μάνφρεντ Άιχερ, αποδεικνύει έμπρακτα, εδώ και σαράντα χρόνια, ότι μπορεί να επινοεί έναν ολοζώντανο μουσικό γαλαξία θέτοντας σε τροχιά μερικούς από τους πιο λαμπερούς, ενίοτε «μακρινούς» αλλά πάντα αυτόφωτους πλανήτες της σύγχρονης μουσικής. Πέντε νύχτες μουσικής, 9 διαφορετικά μουσικά σχήματα, 9 διαφορετικές μουσικές αντιλήψεις απαρτίζουν αυτό το ψηφιδωτό των ευρωπαϊκών μουσικών χρωμάτων για τα οποία η ΕCΜ αποδεικνύεται η πιο φιλόξενη παλέτα. Χθες απολαύσαμε τις μελωδικές συνομιλίες ανάμεσα στα αραβικά και ευρωπαϊκά ηχοχρώματα με το τρίο του Τυνήσιου ουτίστα Ανουάρ Μπραχέμ και τα μεσογειακά αρώματα που διαχέονται στις Μουσικές του Κόσμου με τη φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου και του Ρrimavera Εn Salonico. Και ακολουθούν:

Ο «ακανθώδης» τζαζ λυρισμός με το κουαρτέτο του Πολωνού τρομπετίσταΤόμας Στάνκο (Δευτέρα, 23.00)

Οι «αυτοσχεδιασμοί της παρτιτούρας» με το σόλο πιάνο του Ιταλού Στέφανο Μπολάνι (Δευτέρα, 21.00) Το ντουέτο των Ιταλών Τζαν Λουίτζι Τροβέζι στα κλαρινέτα και Τζάνι Κόσα στο ακορντεόν (απόψε, 21.00)

Οι μουσικές εκδοχές των κινηματογραφικών εικόνων με το αφιέρωμα στον Αντρέι Ταρκόφσκι από το κουαρτέτο του Γάλλου πιανίστα Φρανσουά Κουτιριέ(απόψε, 23.00)

info

Στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη, πληροφορίες στα τηλ.
213-2037.801, 213-
2037.819, 210-7610616. Εισιτήρια: 45 ευρώ (για δύο συναυλίες) για 6,7,8/9 και 40 ευρώ για 12-13/9. Προπώληση (35 και 30 ευρώ αντίστοιχα) στα καταστήματα Ιanos, Ρublic και Fnac. Τηλεφωνικά με πιστωτική κάρτα:
801-11-60000, 210-6786.000. Ηλεκτρονικά στο www.i-ticket.gr.

Οι μουσικές-κινηματογραφικές εικόνες του Πιερ Πάολο Παζολίνι από το σεξτέτο του Ιταλού πιανίστα Στέφανο Μπατάλια (αύριο, 23.00)

Η λόγια εκφορά και οι πάμπολλες ερμηνευτικές και αυτοσχεδιαστικές δεξιότητες της Γερμανίδας βιολοντσελίστριας Άνια Λέχνερ με το ντουέτο του πιανίστα Βασίλη Τσαμπρόπουλουεμπλουτισμένο από τα κρουστά του Γκάντι (αύριο, 21.00)

Η αφηγηματική δεξιοτεχνία της Ελένης Καραΐνδρου που ξέρει, όσο ελάχιστοι, να μεταμορφώνει τις μελωδίες σε εικόνες (12 & 13 Σεπτεμβρίου).

Τι ενοποιεί όλες αυτές τις μουσικές πράξεις; Το βλέμμα του Μάνφρεντ Άιχερ, του τελευταίου αυτού ρομαντικού της δισκογραφίας που σκηνοθετεί τη συγκατοίκησή τους και που επιμένει να χαράζει την πορεία του πέρα από τον πολιτισμό του beat και της μουσικής ομογενοποίησης.

«Βλέπω τη θάλασσα, το απέραντο του ωκεανού. Είναι εξαιρετικά ήρεμη. Δυόμισι λεπτά αργότερα σηκώνονται κύματα και έρχεται καταιγίδα. Αλλάζουν όλα… Αυτό νομίζω ότι είναι η ΕCΜ: μια αέναη κίνηση υποβρύχιων ρευμάτων και απρόσμενων μετατοπίσεων… όπως στα σόλο κοντσέρτα του Κιθ Τζάρετ, όπου μπορείς να ακούσεις όλα αυτά τα τεράστια κύματα αλλά και τα μέρη όπου χρειάζεται να γεμίσει πάλι με ενέργεια για να πετάξει μέσα στην καταιγίδα», λέει ο Μάνφρεντ Άιχερ.

Πράγματι, δεν γίνεται να οικοδομηθεί ένα ηχητικό σύμπαν όπως η ΕCΜ χωρίς την ποίηση της μεταφοράς. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να επινοήσει κανείς τις συγγένειες ανάμεσα στις ετερόκλητες δυνάμεις που το συνθέτουν. Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στην παρτιτούρα και τον αυτοσχεδιασμό, ο τρόπος που προβάλλεται το ηχητικό corpus της μουσικής δωματίου πάνω σε μια τζαζίστικη μουσική πράξη και οι εκλεκτικές μουσικές συγγένειες ανάμεσα στον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα και τη μουσική του εικοστού αιώνα είναι μερικοί από τους βασικούς πυλώνες που πάνω τους οικοδομήθηκε η ΕCΜ.

Η αισθητική ενός δισκογραφικού καταλόγου επινοείται μέσα από τη ματιά του «σκηνοθέτη» του. Εκείνου που επιλέγει τι θα ακουστεί και κυρίως πώς θα ακουστεί. Εκείνου που δεν αντιλαμβάνεται τη δουλειά του ως την καταγραφή μιας μουσικής πραγματικότητας που προϋπάρχει, αλλά μιας μουσικής αισθητικής που κτίζεται και που τα δομικά υλικά της είναι η σύνθεση της διαφορετικότητας και ο πειραματισμός.

Δεν υπάρχει λοιπόν «ήχος της ΕCΜ», όπως πολύ συχνά ακούγεται από φίλους και επικριτές της, αλλά μάλλον «ήχοι της ΕCΜ» ή, αλλιώς, οι εκδοχές της μουσικής δημιουργίας που η γειτνίασή τους συγκροτεί μια καινούργια μουσική πραγματικότητα. Αυτό είναι το όραμα του Μάνφρεντ Άιχερ και οι μουσικοί καλούνται, πρωτίστως, να δημιουργήσουν αλλά συγχρόνως να σμιλέψουν μαζί του το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Αν υπάρχουν κοινά γνωρίσματα που εξασφαλίζουν την ενιαία αισθητική των δισκογραφικών προϊόντων της ΕCΜ, αυτά είναι η φιλοσοφία της ηχογράφησης, η αμεσότητα της μουσικής εικόνας και η εικαστική αντίληψη για τον σχεδιασμό των εξωφύλλων.