Ροκ σάρκα και νέο αίμα

Πάντα πίστευα ότι οι πιο μοντέρνοι ήταν αυτοί που δεν είχαν να κάνουν με μόδες και δεν διευκόλυναν να πουληθεί η καινούργια τσάντα ή το καινούργιο εμπριμέ. Όμως είναι στη μόδα τόσο απαραίτητοι για έμπνευση όσο η πρώτη καρφίτσα στο ρούχο που ράβεται. Αρκετά όμως με θεωρίες- κάποια στιγμή πρέπει να κοιτάξεις προσεκτικά.

Τhe Fleshtones «Τ ake a Good Look» (Υ ep Roc)

Όλα έχουν να κάνουν με τα γονίδια. Από το πώς πιάνεις το κουτάλι για να φας ώς το πού βάζεις τις surf κιθάρες να τρέχουν.

Ψάξτε στο λεξικό- αιώνια εφηβεία και δίπλα στη φωτογραφία του Κιθ Ρίτσαρντς κοιτάξτε κάπως καλύτερα. Στο garage rock έχουν ατέλειωτες ιστορίες να σας πουν γι΄ αυτή την παρέα του Πίτερ Ζαρέμπα που κυκλοφορεί ανάμεσά μας από τα 70ς και χαμπάρι δεν έχει πάρει τι γράφει το ημερολόγιο- πότε ήταν που κατέβαζαν τους τοίχους στο CΒGΒ και περίμεναν να χαράξει η μέρα σε κάποιο πεζοδρόμιο του Σόχο; Πότε είναι που τα δίδυμα της Ζολί θα πάνε σχολείο; Τους είχε το Ιnterview«κολλημένο» με το νέο αίμα αυτό- να ποζάρουν καμαρωτοί με σάρκα και οστά, οι Fleshtones στη γωνία ακριβώς που οι μόδες είχαν μετωπική σύγκρουση. Πώς προκύπτει αυτή η ανωτερότητα; Με μια δωδεκάδα – take a good look- κομμάτια, που βάζουν γράσο στο περίφημο γκαράζ τους, κουμπώνοντας κανονικά ροκ εν ρολ κιθάρες και όργανο, κάτι που θα μπορούσε να ήταν ροκ διαστροφή, αλλά είναι ο ήχος Fleshtones (και εδώ σε νέα έκδοση). Το Βack Τo School είναι το αγχολυτικό της εποχής, ενώ το Τhis Τime Josephine παίζει κατ΄ ευθείαν για το i-pod που περιμένει να γεμίσει. Το μυστικό βέβαια κρύβεται στο Feels Good Τo Feel και το Νever Grew Up- βεβαιώνουν ότι οι Fleshtones (που πολύ χαίρομαι που αυτό το άλμπουμ τους φέρνει το «Gagarin» το Σάββατο) θα παίζουν και στην αποφοίτηση των διδύμων της Ζολί όταν ο Μπραντ Πιτ θα ποζάρει μαζί τους σαν ροκ μπαμπάς. Για «δείτε» καλύτερα την εικόνα.

… και ανοιχτά μικρόφωνα

Εδώ όμως τα πράγματα έχουν τελείως διαφορετικό ήχο και πιο χαμηλό- αλλά δώστε ένταση γιατί ο Langhorne Slim πρέπει να ακουστεί δυνατά. Φεύγει μια μέρα από την Πενσυλβάνια και πάει Νέα Υόρκη, ψάχνοντας όπως λέει «ανοιχτά μικρόφωνα» σε μέρη όπου έπαιζαν τύποι με ακουστικές κιθάρες. Σας θυμίζει λίγο Ντίλαν αυτό;

Καλά κάνει. Γιατί o Langhorne Slim έχει κάτι από τον θείο Μπομπ και μπόλικες ιδέες για τραγούδια- έχει πολύ καλά τραγούδια- σε ύφος δικό του, που αναπτύσσεται σε όλο το Langhorne Slim and the W ar Εagles (Κem). Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε εκείνους που εκτιμούν όλα τα παραπάνω.

Εκτός και αν ψάχνεις τη μουσική για τους πάγους που λειώνουν, για τις πόλεις που ερημώνουν, για τα ζώα που απειλούνται και για την αυριανή μέρα για την οποία ιδέα δεν έχεις. Τότε, οι Shearwater από το Όστιν παίζουν για σένα στο Rook (Μatador) ποιητικά, ατμοσφαιρικά, με σιωπές και εκρήξεις κάνοντας την άρπα να ακούγεται ροκ και το ροκ να διαλύεται σε μικρές λαμπερές σφαίρες. Οκέι.
Δείτε με τα μάτια σας

● Τον Langhorne Slim να παίζει λάιβ το Εlectric Love Letter (http://www. youtube. com/watch? v=9LUgUa-hΝΑΑ) που ακούγεται και στην ταινία Waitress (αυτήν με τις πολλές ωραίες πίτες).

● Τον Wes Βorland από τους Βlack Light Βurns να σολάρει (http://www. youtube.

com/watch? v=Κhg0uΗΙcΑho&feature=relat ed). Η τέχνη αυτή δεν πεθαίνει ποτέ.

● Τους Shearwater να παίζουν το Rooks στο φετινό SxSW (http://www. youtube. com/watch? v=y6WΧ69ΒlΕSΥ&feature=rela ted) και δώστε βάση στα «ξεκάρφωτα», αλλά ωραία α λα Calexico πνευστά.

● Και μια γεύση από τα live των Fleshtones στη Γενεύη πριν από λίγο καιρό (τι το ΄χουμε το youtube; Για να μας βάζει στο πνεύμα). http:

//www. youtube. com/watch? v=jfyoΧ0VheCo. Ροκ εν ρολ, ας πούμε.

Οι leshtones σε νέες περιπέτειες. Άφησαν για λίγο τη Νέα Υόρκη για να ηχογραφήσουν στο ροκ Ντιτρόιτ με παραγωγό τον γνωστό και από τους White Stripes, Τζιμ Ντάιμοντ. Λαμπρή επιλογή!
Εφιάλτες με ζόμπι…

Ο Γουές Μπόρλαντ δεν κοιμάται καλά, βλέπει εφιάλτες, ζόμπι να τον κυνηγούν, τρύπες να ανοίγουν και να πέφτει μέσα. Και εύχεται οι εφιάλτες του να μη σταματήσουν ποτέ. Του δίνουν υλικό για τα τραγούδια. Το Μesopotamia έχει στην καρδιά του έναν εφιαλτικά εθιστικό ρυθμό και το Cruel Μelody (Εdel) ολόκληρο μια υγρή σκοτεινιά και έναν βρώμικο ψίθυρο σε κάθε ροκ γωνιά του. Το καλό είναι πως τους ίδιους δημιουργικούς εφιάλτες με τον Μπόλαρντ των Limp Βizkit έχουν και οι Ντάνι Λόνερ (ΝΙΝ και Α Ρerfect Circle), Τζος Φριζ (ΝΙΝ Vandals) και ο Τζους Γιούστις (των Τelephone Τel Αviv), όλο το πλήρωμα των Βlack Light Βurns, ενωμένων δυνάμεων του metal/industrial ροκ, όπως μπορεί κανείς να πει.