Ό,τι πιο ανθρώπινο

Στη θαυμάσια παράσταση, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς καμώματα, λιτά, άμεσα, καταπρόσωπο ειλικρινώς, του Νανούρη η μεταγραφή του Καπλάνι των αφηγήσεων των παρεπίδημων ξένων μας είχε συγκίνηση, ήθος, καημό, πόθους, πάθη, κραυγές, αρές, κατάρες, ευχές, ελπίδες, αγωνίες και αγώνες επιβίωσης, δηλαδή ό,τι πιο ανθρώπινο άνευ συνόρων και όρων χρώματος, φυλής και πίστης.

Είναι κρίμα που η ωραία και τίμια αυτή δουλειά παίχτηκε σε περιορισμένες παραστάσεις.

Μικρού κόστους και εύκολα μεταφερόμενη δεν θα μπορούσε να υιοθετηθεί από το υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού ή τον Δήμο Αθηναίων και να περιοδεύσει σ΄ όλα τα Λύκεια και τα Πανεπιστήμια της Αττικής, τουλάχιστον;

Ποιος φοβάται τον προφορικό λόγο των μεταναστών, ποιος φοβάται την αλήθεια των συναισθημάτων, ποιος φοβάται τον λυγμό του αλλοδαπού Καζαντζίδη;

Οι Έλληνες ηθοποιοί όταν μιλούν αυθεντικό προφορικό λόγο είναι στα νερά τους, αληθεύουν. Οι ερμηνευτές της παράστασης, Αννίτα Καπουσίζη, Σοφία Κεφαλληνού, Βαγγέλης Κοντομούς, Άννα Ψαρρά και ο εκπληκτικός Ζερόμ ας έχουν την ευγνωμοσύνη μας.