Κέντρο η αγαπημένη του Θεσσαλονίκη

Στα αφηγήματά του ο Χατζητάτσης εμμένει στην προβολή και ανάδειξη της μνήμης, προσωπικής και συλλογικής. Επίκεντρα της προσωπικής μνήμης είναι ο πατέρας, η μητέρα, οι αγαπημένοι φίλοι της νεότητας, οι αγλαϊσμένες ερωμένες, η πολιτική ένταξη και οι αγώνες της. Μέσα από τη βύθιση στη μνήμη ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας αναζητά να προσδιορίσει το βίωμα της εντοπιότητας ή της ιθαγένειας, με το βάρος να πέφτει όχι στην ανάδειξη της βιωματικής σχέσης με τη γενέτειρα και αγαπημένη πόλη, τη Θεσσαλονίκη, αλλά στις λογοτεχνικές της αναπαραστάσεις και διαθλάσεις, στη νοσταλγική μετάπλασή της σε μια μαγική πόλη, στη μαγεία της οποίας συμβάλλουν εξίσου η εξωτερική πραγματικότητα και η υποκειμενική φαντασία· όπως, επίσης, μυθικές διαστάσεις παίρνουν πρόσωπα και συμβάντα της μακεδονικής ιστορίας. Αν οι χωρικές συντεταγμένες του έργου του Χατζητάτση ορίζουν ως κέντρο του βιώματος της εντοπιότητας τη Θεσσαλονίκη και ως ευρύτερη περιφέρειά του τη Μακεδονία, οι ιστορικοκοινωνικές συνιστώσες του έργου του, η έντονη βία, η μετανάστευση, η τουριστική άλωση, ο πολιτικός κυνισμός και η καταναλωτική ευζωία, προσδιορίζουν ως χρονικό πλαίσιο των ιστοριών του μια εποχή πίκρας και διάψευσης, που εκτείνεται από τον Εμφύλιο στα μεταπολεμικά χρόνια και από τη δικτατορία στη μεταπολίτευση έως τις μέρες μας.