ΗΘΙΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ

Στις μέρες μας, όταν στη μεγάλη πλειονότητα των βιβλίων που συντηρούν τον πεζογραφικό πληθωρισμό των τελευταίων δεκαετιών επαληθεύονται τα αρνητικά συμπτώματα της μεγάλης παραγωγής, όσο δηλαδή αυξάνεται η ποσότητα τόσο πέφτει η ποιότητα και μαζί με την πτώση της ποιότητας επιβάλλεται η τυποποίηση, ο ολιγογράφος Χατζητάτσης ξεχωρίζει κατ΄ αρχάς επειδή τα πεζογραφήματά του υπαγορεύονται από μιαν ηθική επιταγή, τη διάσωση της μνήμης ενός προσώπου και κατ΄ επέκταση της γενιάς του: «Κι αν σου τα λέω όλα αυτά, δεν είναι για το σκοινί που κρέμεται, γυμνό, από το ταβάνι, για τη λήθη είναι, φίδι νηστικό, απλώνεται, κουλουριάζεται κάτω από τις γραμμές που γράφω. Μίλα μου πάλι γι΄ αγάπη» (σελ. 155). Κυρίως, όμως, η διαφορά στην περίπτωση του Χατζητάτση έγκειται στο γεγονός ότι η παραπάνω ηθική επιταγή, θεμελιωμένη στην αφομοιωμένη προσωπική εμπειρία, δικαιώνεται επειδή ο αφηγηματικός του λόγος τροφοδοτείται, τόσο επιφανειακά όσο και υπόγεια, από το ποιητικό του ρήμα.