ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σαν αραιό υπογένειο νεαρού μανδαρίνου

Ο Νίκος Καββαδίας (1910-1975) γεννήθηκε και έζησε μικρό παιδί στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας, το επονομαζόμενο Παρίσι της Άπω Ανατολής. Στην πόλη εκείνη ο Κεφαλονίτης πατέρας του είχε ιδρύσει μεγάλη εμπορική επιχείρηση. Όταν το 1933 κυκλοφόρησε το «Μαραμπού» με πολλά τοπωνύμια «των μακρυσμένων λιμανιών και των γαλάζιων πόντων», του απέδωσαν εξωτισμό, τάση φυγής, καθώς και συγγένεια με τον προηγηθέντα Ουράνη. Η δική του όμως «των αναχωρήσεων μανία» είχε ανθρώπινη θέρμη, δραματικό τόνο και άλλη αφετηρία. Πήγαζε από μια βαθύτερη ανάγκη για επιστροφή στον χαμένο παράδεισο της παιδικής του ηλικίας. Κινέζικες πόλεις και τόπους συναντάμε σε όλα τα βιβλία του όπως Πεκίνο, Σαγκάη, Καντόνα, Μακάο, Σινικό Τείχος.

Στη συγκινητική νουβέλα του «Λι» (Άγρα, 1987) αφηγείται την ιστορία της γνωριμίας του με μια μικρή Κινέζα «ίσαμε οκτώ χρόνων», που γεννήθηκε και ζούσε συνεχώς στα ποταμόπλοια Σαμπάν. Στον διάλογο μαζί της ο Καββαδίας μιλάει για την κινέζικη καταγωγή του και για τη μαντζουριανή νοσταλγία του που μύριζε «σαν ξύλο βρεγμένο». Με θαυμασμό και λεπτό χιούμορ εκφράζεται για τις Κινέζες, που έχουν «τα ομορφότερα σκέλη που είδα στη ζωή μου. Μια ρόδινη χαραξιά σαν λουλούδι που σκάει… Ή σαν αραιό υπογένειο νεαρού Μανδαρίνου».