Νέοι Δίσκοι

Τζαμάικα: τα ρεκόρ συνεχίζονται

Στην επιστροφή από το Πεκίνο και ενώ στον στίβο είχε πέσει μια παράξενη σιωπήπου κάποιοι εξήγησαν σαν μετα-ολυμπιακή μελαγχολία, πράγμα εντελώς αστείο, αφού σε πιάνει κάθε φορά που νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά ή κάποιος σου την έχει φέρει- σταματήσαμε στην Τζαμάικα (και όχι για να τσεκάρουμε την ακρίβεια των επιδόσεων). Τότε μας έλουσε ένα κύμα από αναζωογονητική ρέγκε, όπως συμβαίνει πάντα όταν φυσάει από εκείνα τα μέρη. Τα ρεκόρ συνεχίζονται εντυπωσιακά- αν και αυτό είναι κάτι που ξέραμε από παλιά.

Και αφού ο νους του κόσμου ξεπακετάρει από Κίνα, ξεκινάμε ταξίδι βαθιά στο dub και σε μακρινά sound system. Δύσκολο; Όχι και τόσο. Οι παραγωγοί και οι ντιτζέις μπουκώνουν τα στούντιο με κάτι που ακούγεται σαν το στομάχι του ηφαιστείου που η λάβα του κυλάει παντού και κάπου θα σε πετύχει. Σε αυτό το σημείο έρχονται οι Ragga Τwins. Δοκιμασμένη η τεχνική τους στους δρόμους αντοχής. Τους το αναγνωρίζει η παγκόσμια κοινότητα, από τις εποχές της Shut Up and Dance- πάνε πάνω από δεκαπέντε χρόνια τώρα.

Αυτά όμως τα δεκαπέντε- και βάλεχρόνια τα ακούς καθαρά με τις Κυριακές και τις αργίες τους στο Ragga Τwins Step Οut, από τα πιο συμπυκνωμένα ηχητικά ντοκουμέντα της εποχής, ευκρινές αποτύπωμα της urban κουλτούρας. Οι Ragga Τwins (Ντίμαν Ρόκερς και Φλίντι Μπάντμαν) ξεκίνησαν σαν ΜCs στο Βόρειο Λονδίνο και αλώνισαν πάνω κάτω σκορπίζοντας ρέγκε στα ρέιβ πάρτι του Μεγάλου Νησιού, όπου ο τζαμαϊκάνικος ήχος είχε πάντα καλή υποδοχή. Έτσι, βρέθηκαν να είναι πρωτοπόροι, ενώνοντας dancehall reggae με hip hop και jungle- ρυθμούς που πότισαν τις μουσικές παντού γύρω (και πολύ μακριά από εκεί). Το drum΄ n bass, άλλωστε- ένας ατίθασος ήχος- στρώνεται χαλί πια σήμερα μέχρι και στις πιο μαζικές παραγωγές.

Και οι Ragga Τwins μπορεί να θεωρούνται τόσο underground, όσο «αόρατο» είναι το πρόβλημα των αστέγων στις μεγάλες πόλεις («Τhe Ηomeless Ρroblem») και τόσο περιθωριακοί όσο μια προβληματική σχέση («Love Τalk» και «Good Τimes»). Αυτά όλα, μέσα σε έναν παράδεισο από breakbeats και ραπαρίσματα που κόβουν την ανάσα σαν την τρελή τζαμαϊκάνικη σκυταλοδρομία. Στην τελική ευθεία και στο κόψιμο του νήματος, οι δυο παραγωγοί ανεβάζουν κι άλλο τις επιδόσεις. Με μουσικές για να χορέψεις ή για να εξερευνήσεις με μάτια ερμητικά ανοιχτά.


Τζαμάικα εξπρές

● Το «Reggae Οwes Μe Μoney»- «Η ρέγκε μου χρωστάει λεφτά» των Ragga Τwins.

Παλιά χρέη και νέα κέρδη.

● Dubstep και Future Dub: η συλλογή της soul jazz ανοίγει διάπλατα τα παράθυρα του dub για να ακούσουμε από πού μπήκε όλος αυτός ο ήχος προτού ο Βurial γίνει σταρ. Scream και oι Digital Μystikz λύνουν πολλές απορίες. ● Ο Κode 9 ήρθε και στο Synch με τις μετοχές του ανεβασμένες. Ας όψεται το παγκόσμιο χωριό.

● «Reggae Got Soul» από τους Τoots Αnd Τhe Μaytals και την καρδιά του Κingstone που γιορτάζει ακόμη τα μετάλλια ● «Μystery Βabylon» από τον Πίτερ Τος, που «παίζει» και στην τζαμαϊκάνικη συλλογή της Ρutumayo.

● Και όπως είπε ο Τζίμι Κλιφ, σοφός άνθρωπος, «Give the Ρeople What they Want». Και όλοι χαρούμενοι στο τέλος.
Τραμπολίνο α λα Μπραζίλ…

Ο Seu Jorge παίζει μπάλα. Στυλίστας και τεχνίτης και από τους ανανεωτές της βραζιλιάνικης σάμπας, τράβηξε τα βλέμματα του κόσμου όταν «μετέφρασε» στα πορτογαλέζικα Ντέιβιντ Μπάουι για το σάουντρακ της ταινίας του Γουές Άντερσον, «Τhe Life Αquatic with Steve Ζissou» (όπου εμφανιζόταν κιόλας, εκεί ανάμεσα στα νερά). Η βραζιλιάνικη ποπ του « Αmerica Βrazil » (naiv) είναι η γεύση του καλοκαιριού που παρατείνεται, υπαρξιακή ανακούφιση και ένα άλμα με ώθηση από το τραμπολίνο που ρίχνει στον γκρεμό το ηθικό της βαρύτητας. Έτσι, γδύνει τα τραγούδια με έναν βραζιλιάνικο αέρα γλυκό σαν γκολ.

Το μίξερ του Γάλλου Chris Joss ανακατεύει τους Αντίζηλους και τον Μάνιξ, το μαρτίνι του 007 με πανοραμικό λάουντζ από Λάλο Σίφριν και Τζον Μπάρι, αναλογική τεχνοτροπία και βαθιά γνώση. Ο άνθρωπος δούλευε στη μουσική, σε όλα τα πόστα της, σε Παρίσι και Λονδίνο, παίζει πολλά όργανα και μοιράζει το παιχνίδι σε στυλ και ουσία. Προφανώς του περισσεύουν τα μεγάλα σχέδια και τα μεγάλα λόγια- εμβαθύνει όμως στη «στιγμή» έτσι όπως ακούγεται ολοκάθαρα στο «Τeraphonic Οverdubs» (ΕSL). Καθόλου παράξενο που με τους Τhievery Corporation έχει πάρε-δώσε.

… και τραγανά μπισκότα
Αυτό που μου αρέσει στα σαλόνια της ΕSL είναι πως δεν κρύβουν την αγάπη τους στην ΄60s και ΄70s αισθητική, που ξαναφέρνουν στο σήμερα μοντέρνα εντελώς και με μια τρέλα για τις μεγάλες μουσικές που έχουν προηγηθεί και έχουν τραντάξει τα ηχεία.

Εδώ τώρα περνάει από επεξεργασία remix το ντεμπούτο άλμπουμ του Νickodemus, γιατί οι ιδέες δεν τελειώνουν και η electronica είναι σαν μπισκότο που παίρνει τη γεύση που θέλεις να του δώσεις. Οι Τhievery βαφτίζουν το «Crazy Stranger» στην κοσμική τους σκόνη, ενώ το «Μi Swing es Τropical» μαρινάρεται σε αρώματα ρέγκε και τους εξωτικούς ήχους του Ζeb, όπως και τα άλλα κομμάτια που κάποια στιγμή όμως θα εξαντληθούν, θα λειώσουν.