«Καίω κηροζίνη στο θέατρο»

ΘΕΑΤΡΙΝΟΣ. ΜΕ ΤΟ ΘΗΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. ΛΑΜΠΕΡΟΣ,
ΓΕΡΑ ΓΕΙΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΣΑΝΙΔΙ,
ΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ,
ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ, ΜΕ ΤΑΛΑΝΤΟ ΠΟΥ
ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ- ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ.
Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ. ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΡΙΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ
ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ- ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
ΣΕΙΡΑ «ΕΡΩΤΑΣ» ΤΟΥ ΑΝΤΕΝΝΑ- ΜΕ ΤΗΝ
ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΕΛ ΚΑΟΥΑΡΝΤ «ΜΗ ΓΕΛΑΤΕ,
ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ» (1939)
Δεν του αρέσει το «θεατρίνος», κι ας το λέω με την καλή έννοια. «Όταν λέμε θεατρίνος, εννοούμε τον ψεύτη. Άρα είναι σχήμα οξύμωρο. Καλό θέατρο είναι μόνο το αληθινό», λέει ο Γρηγόρης Βαλτινός.

Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1977), πάτησε το σανίδι το ΄75- από το πρώτο ήδη έτος της σχολής δούλευε τα καλοκαίρια στο θέατρο, από τους «Δεσμούς» της Ασπασίας Παπαθανασίου μέχρι σε μπουλούκια επιθεώρησης- και «επίσημα», μετά τη θητεία του, το 1980 όταν έπαιξε στο «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαμς πλάι στη Μελίνα Μερκούρη και στον Γιάννη Φέρτη σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν.

Φρέσκος, γελαστός πάντα, κεφάτος πάντα, πειραχτήρι πάντα, χαριτωμένος άνθρωπος, με λόγο ρητορικό, με απόψεις και επιχειρήματα να τις υποστηρίξει, ο Γρηγόρης Βαλτινός κάθεται απέναντί μου στον καναπέ του καθιστικού, στο καλόγουστο διαμέρισμά του στη Νέα Σμύρνη- η γυναίκα του και οι δύο γιοι του λείπουν.

«Πάρα πολλοί ηθοποιοί που κάνουν τηλεόραση- και περισσότερο από μένα-, δουλεύουν και στο θέατρο. Ενδεχομένως να έχουν περισσότερες αντοχές. Εγώ στο θέατρο αναλώνομαι πάρα πολύ- καίω κηροζίνη. Το ζω εικοσιτέσσερις ώρες. Κάποια στιγμή που το έκανα- θέατρο και τηλεόραση, δέκα, δεκατρείς ώρες στην τηλεόραση και, μετά, εξαντλημένος να πηγαίνω να κάνω παράσταση- δεν μπορούσα να το ανεχτώ. Το ένα ήταν εις βάρος του άλλου. Αυτός ήταν και ο ένας λόγος που δεν έκανα θέατρο αυτά τα τρία χρόνια.

Ο άλλος ήταν ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου, έπειτα από τριάντα χρόνια θέατρο, θα είχα τη μία και μοναδική ευκαιρία να μείνω απέξω. Θα είχα ένα εισόδημα που θα με κάλυπτε ενώ μέχρι τότε έπρεπε να κάνω ένα πακέτο οικονομικό που να βασίζεται στο θέατρο- πράγμα πάρα πολύ δύσκολο στο μη επιχορηγούμενο θέατρο όπου πρέπει να συνδυάσεις έργο, ποιότητα, πορεία, ταμείο, πιάτσα και ενδιαφέρον του κοινού-, οπότε θα μπορούσα για πρώτη φορά να δω το θέατρο αλλά και τον εαυτό μου από κάποια απόσταση. Να καταλάβω πως δεν είμαι το κέντρο του κόσμου. Πως, αν είσαι εκτός του χώρου, κάλλιστα μπορεί και να μην ξέρεις τι παίζουν τα θέατρα ενώ οι εντός του

info

«Μη γελάτε, είναι σοβαρό» στο θέατρο «Βρετάνια» από τον Οκτώβριο (Πανεπιστημίου 7, τηλ. 210.3221.579).

χώρου νομίζουμε πως ξέρουν οι πάντες πού είμαστε και τι παίζουμε. Μπόρεσα να δω θέατρο, να παρατηρήσω πράγματα, να σκεφτώ, να διαβάσω, γιατί το μόνο που προλάβαινα ώς τότε να διαβάσω ήταν τα λόγια μου ή έργα για να διαλέξω για την επόμενη σεζόν…».

Και τι σκεφτήκατε; «Νομίζω πως έγινα πιο απλός και πιο ταπεινός. Και νομίζω πως αυτό θα περάσει στην υποκριτική και στη σκηνοθεσία μου. Τι ωραίο πράγμα ο ηθοποιός! Είναι σαν το διαπασών: η όποια αλλαγή στην προσωπικότητά του περνάει αυτόματα στο αντικείμενό του. Γι΄ αυτό πρέπει να βελτιώνει τον εαυτό του. Γιατί βελτιώνει την τέχνη του. Και αυτό είναι αμφίδρομο. Όταν βελτιώνει την τέχνη του, βελτιώνει τον εαυτό του. Η κατάδυση στην τέχνη σου σού επιστρέφεται ως προσωπική περιουσία. Είναι η μόνη στιγμή που ο ηθοποιός μπορεί να πει πως πλούτισε από την τέχνη του…». Γελάει.