Η γοητεία του «άγνωστου»

Διψασμένοι οι Έλληνες ηθοποιοί για γνώση, αφού ούτε η εγκύκλια παιδεία ούτε η επαγγελματική θεατρική, με λίγες εξαιρέσεις, δεν τους εφοδιάζει με θεωρητικές απόψεις και αισθητικά όπλα, ώστε να αντιμετωπίζουν με επάρκεια τα μεγάλα κείμενα, σπεύδουν να πληρώσουν και ν΄ ακούσουν όποιον αυτοαποκαλείται «Διδάσκαλος» και κηρύττει νέο αισθητικό ευαγγέλιο. Τα φανατικά για θεατρικά «γράμματα» παιδιά, συχνά ταλαντούχοι και έμπειροι ηθοποιοί, γοητεύονται από το «άγνωστο», το εντυπωσιακό, το καινούργιο αλλά ομολογώ ότι σπάνια αντιλαμβάνομαι αργότερα βλέποντάς τους να έχουν σε κάτι διαφοροποιήσει τα μέσα τους, τη μέθοδο προσέγγισης και τον τρόπο αντιμετώπισης ενός κειμένου. Αλλά αν αυτό συμβαίνει με τους μαθητές, το ίδιο διαπιστώνω πως γίνεται και με τον δάσκαλο. Πουθενά, ούτε μεταφυσική, ούτε ιδεαλισμός, ούτε μυστικισμός δεν ανιχνεύεται στην παράσταση που ο Πλάτων υπήρξε ο φιλοσοφικός καθοδηγητής.

Αν ο Βασίλιεφ δεν ήταν, παρά το ασκητικό του πλαστό προσωπείο, τόσο αλαζόνας και τόσο βέβαιος για τη μέθοδό του θα τον συμβούλευα να μαθητεύσει σ΄ έναν άλλο μεγάλο Διδάσκαλο, που στην Ελλάδα έχει πληθώρα πιστούς οπαδούς, να μυηθεί πραγματικά στα μυστικά του αρχαίου δράματος στον Φιλόσοφο και συγγραφέα του εξαίρετου έργου «Μίμησις εναντίον μορφής», τον Στέλιο Ράμφο, ορθόδοξο χριστιανό όπως ο Βασίλιεφ και επαναστατικό ερμηνευτή της Καινής Διαθήκης.

Αν τολμήσει να βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια θα μάθει να ξεχωρίζει τον Πλάτωνα από τον Αριστοτέλη, την ήρα από το στάρι, τη μίμηση από τη μορφή, τη μεταφυσική από το καλάμι, το τραγικό από τα ρομαντικά πάθη, ντέρτια και σεκλέτια του ρεμπέτικου και τον ποιητικό λόγο από τη ρυθμομανία των αυτιστικών.

ΥΓ: Ο δαίμων έμπλεξε τους Γιώργηδες και απέδωσε στον Γιώργο Πάτσα τα σκηνικά του Γιώργου Ζιάκα στον «Οιδίποδα» του Παπαβασιλείου, στο προηγούμενο σημείωμα.