«ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ ΑΠ΄ ΕΞΩ»

«Πηγαίνω στο Λονδίνο ή στο Βερολίνο και ψωνίζω το έργο που θα παρουσιάσω»- δεν είναι κάτι που μας φέρνει αυτομάτως στη θέση του ουραγού; τον ρωτώ. «Πάντα ουραγοί ήμασταν και είμαστε. Και είναι ανόητο να εθελοτυφλούμε. Όταν το παραδεχτούμε, τότε μόνο θα μπορέσουμε να έχουμε δική μας παραγωγή έργων. Και δεν μιλώ για τις εξαιρέσεις. Δυστυχώς ψωνίζουμε απέξω».

Για ελληνικό έργο έχετε ψάξει; «Βεβαίως. Και έκανα το λάθος να το πω σε συνέντευξη.

Έφτασε ένα φορτηγό έργα που έκανα τρία χρόνια να τα διαβάσω. Αλλά… Η αμηχανία της εποχής είναι; Δεν ξέρω.

Νομίζω πως το θέατρό μας περνάει ό,τι πέρασε ο κινηματογράφος μας. Που εγκαταλείψανε τη μυθοπλασία, εγκαταλείψανε τη φυσιολογική ταινία που μιλάει στον κόσμο και προσπαθήσανε όλοι να κάνουν τον Γκοντάρ και τον Βιμ Βέντερς. Με αποτέλεσμα να θάψουν τον ελληνικό κινηματογράφο. Να μην καταλαβαίνει κανένας τίποτα, να φύγει ο κόσμος από τις αίθουσες και να αναγκαστούν τώρα να επιστρέψουνε προσκυνώντας τη μυθοπλασία και τη λαϊκή και απλοϊκή ταινία, για να βρεθούν πιο πίσω από αυτό που εγκαταλείψανε. Και βλέπουμε πια σαχλές ταινίες που μπορεί και να γεμίζουν τις αίθουσες. Αποκοπήκανε από τις ρίζες».