«Έφυγε» ο ποιητής Πάνος Θασίτης

«Δεν είμ΄ εδώ που ψάχνεις/ Τι γυρεύω εγώ μες στα λουλούδια/ στ΄αβάσταχτο φως του φεγγαριού/ Στις αίθουσες που οι ρήτορες/ εκπολιτίζουν το κοινό με τα φαντάσματά μας/ Τι γυρεύω» έγραφε ο Πάνος Θασίτης σε ποίημα με τίτλο «Ο νεκρός ποιητής» (από τα «Σχιστολιθικά»).

Ο ποιητής- από τους εκπροσώπους της λεγόμενης «γενιάς της ήττας» (μαζί με τους Μανόλη Αναγνωστάκη, Κλείτο Κύρου κ.ά.)- έφυγε χθες σε ηλικία 85 χρόνων, καθιστώντας ακόμα φτωχότερο τον πνευματικό κόσμο της πόλης.

Ο Πάνος Θασίτης- ή Βασίλης Νησιώτης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο με το οποίο εμφανίστηκε στα γράμματα, στη «Νέα Πορεία» του Τηλέμαχου Αλαβέρα) – γεννήθηκε το 1923 στον Μόλυβο της Λέσβου, ενώ από το 1930 μετοίκησε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη, όπου και σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ και εργάστηκε ως δικηγόρος. Πρωτοεμφανίστηκε το 1951 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής «Δίχως Κιβωτό», ενώ το 1957 δημοσίευσε τα «Πράγματα». Ακολούθησαν οι εκδόσεις του «Πράγματα 2- Αριθμοί» (1962), «Εκατόνησος» (1971), «Ελεεινόν θέατρον» (1980) και «Σχιστολιθικά» (1983).

Δοκίμια και κριτικά σχόλια έγραφε στο περιοδικό «Κριτική» (του φίλου και ομότεχνού του Μανόλη Αναγνωστάκη) από το 1959 έως το 1961. Εκεί δημοσίευσε και τα πρώτα σχόλια για τον «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη.

Δοκίμιά του για την ποίηση δημοσιεύθηκαν στις συγκεντρωτικές εκδόσεις «Γύρος στην ποίηση» (1966) και «Επτά δοκίμια για την ποίηση».

Η κριτική χαρακτήρισε την ποίηση του Θασίτη ως έχουσα έντονο «ουμανιστικό χαρακτήρα» με σαφή τη συνύπαρξη τού συνειδησιακού και κοινωνικού-πολιτικού στοιχείου- χαρακτηριστικά αντίστοιχα με αυτά που προσδόθηκαν κατά καιρούς και στους υπόλοιπους εκπροσώπους της λεγόμενης «γενιάς της ήττας».

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα το απόγευμα από τον μητροπολιτικό ναό Γρηγορίου του Παλαμά στη Θεσσαλονίκη.