Το Τέταρτο Κουδούνι

Τα λέω και τα γράφω, όταν τα εντοπίζω, τα στραβά του Φεστιβάλ Αθηνών, εξουθενωμένος απ΄ το… πλεονάζον βάρος του προγράμματος με το οποίο μάς έβγαλε νοκ άουτ ο Γιώργος Λούκος μέρες μετρούσα, σα φαντάρος, ώσπου να φτάσει η 31 Ιουλίου που το Φεστιβάλ έληγε, αλλά τώρα, σας εξομολογούμαι, μια ανεπαίσθητη μελαγχολία την έχω… Το Φεστιβάλ μου λείπει! «Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης» θ΄ ανεβάσει τέλη Ιανουαρίου ο Εύης Γαβριηλίδης (στη φωτογραφία) στο «Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν» της Φρυνίχου όπου επανέρχεται, τρία χρόνια μετά το ανέβασμα εκεί του μολιερικού «Φιλάργυρου»- πρώτη συνεργασία του με το «Θέατρο Τέχνης», απόφοιτος (1952) της δραματικής σχολής του οποίου και είναι ο κύπριος σκηνοθέτης.
Η κωμωδία του Μαριβό θα παρουσιαστεί σε καινούργια μετάφραση του Γιάννη Βαρβέρη, με σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ και μουσική Κώστα Κακογιάννη. Οι συζητήσειςγια τη διανομή συνεχίζονται.
Το έργο πρωτοπαρουσίασε στην ελληνική σκηνή ο Δημήτρης Ροντήρης, που το ανέβασε με τον Δημήτρη Χορν, την Μαίρη Αρώνη, τον Νίκο Χατζίσκο, την Μαρία Αλκαίου, τον Τάκη Γαλανό κι άλλους στο Εθνικό τη σεζόν 1949-΄50. Το πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασμά του έγινε απ΄ τον ίδιο τον Εύη Γαβριηλίδη στο ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας/ Θεσσαλικό Θέατρο το χειμώνα 2001-2002.
Μαριβό – την «Κληρονομιά του- θα σκηνοθετήσει το χειμώνα, όπως σας έγραφα στις 31 Ιουλίου, κι ο Φώτης Μακρής με τον «Νέο Λόγο» του στο «Studio Μαυρομιχάλη» ενώ κι ο Γιώργος Λιβανός θα επαναλάβει στο «Ατελιέ Πάρνηθος» τη «Διπλή απιστία» του που ΄χε ανεβάσει πέρσι. Στο μεταξύ ο Εύης Γαβριηλίδης ετοιμάζει και το έργο τού Μπρένταν Μπίαν «Ένας όμηρος» για τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου- εναρκτήριο της σεζόν 2008-2009 στην Κεντρική Σκηνή του. Με τη γραμμένη για το πρώτο ελληνικό ανέβασμα του έργου απ΄ τον Λεωνίδα Τριβιζά μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Η πρεμιέρα, την 1η Νοεμβρίου.
Αλλοδαπός σκηνοθέτης παρεβίασε τον ελληνικό εναέριο χώρο με στόχο το αρχαίο ελληνικό δράμα: να καταρριφθεί πάραυτα! Κill him! Μίασμα! Εχθρός του λαού! (Εξαιρούνται όσοι καταθέσουν πιστοποιητικόν εθνικοφροσύνης).
Επανεπροσέλαβα, επαν ε προσέλαβες, επαν ε προσέλαβε: όπως ακριβώς κλίνουν το ρήμα παρουσιαστές και ρεπόρτερ στις ειδήσεις των 3 του Αlpha.
Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Ο Γιώργος Μπινιάρης θα ΄ναι ο πρώην πράκτορας της Ασφάλειας και ταξιτζής πια Λούκα Λάμπαν κι ο Γιάννης Τσορτέκης (φωτογραφία) ο συγγραφέας Τέγια Κράιγ τον οποίο ο Λούκα παρακολουθούσε στενά μια ζωή χωρίς ο Τέγια να τον έχει πάρει είδηση, στο έξοχο έργο του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς «Ο επαγγελματίας» που θ΄ ανεβάσει- ντεμπούτο στη θεατρική σκηνοθεσία- η Πηγή («Το 10») Δημητρακοπούλου, το χειμώνα, στο «Αγγέλων Βήμα» σε μετάφραση Γκάγκα Ρόσιτς. Ε, ρε και να ΄χε γίνει το χειμώνα, στο θέατρο «Αθηναΐς- Ζωή Λάσκαρη», αυτό που ΄γινε στην Επίδαυρο, στην «Μήδεια»… Στα κάτεργα θα τους είχε στείλει τους «δράστες» ο δικηγόρος κ. Αλέξανδρος Λυκουρέζος, κορυφαίος του Χορού των Ωρυομένων κατά της Ξενοκίνητης Απειλής στο κοίλον της Επιδαύρου την Παρασκευή. Κι ακόμα εκεί θα σαπίζανε…
Γνωρίζω εδώ και χρόνια, λόγω δουλειάς, την Λυδία Κονιόρδου (Μήδεια με το Χορό στην κεντρική φωτογραφία), έχω υποκλιθεί στο υποκριτικό της εύρος, μ΄ έχει αγγίξει βαθύτατα από σκηνής και ορχήστρας, μ΄ έχει συγκλονίσει, αλλά δεν ανήκω στον κύκλο των φίλων της. Παλεύω όμως ν΄ ανήκω στον κύκλο των φίλων της αλήθειας- γι΄ αυτό κι όταν δε μου άρεσαν δουλειές που ΄κανε το ΄γραψα- και της συντήρησης της μνήμης.
Η «Μήδεια» του Βασίλιεφ ήταν, κατά τη γνώμη μου, υπερφορτωμένη με σύμβολα και πολλά μέρη της δε μου άρεσαν- μερικά μ΄ ενόχλησαν κιόλας. (Χωρίς, βέβαια, ΝΑ ΞΕΧΝΩ ποτέ ούτε ΠΟΙΟΣ είναι ο Ανατόλι Βασίλιεφ ούτε την «Ιλιάδα» του που ΄δα στους Δελφούς όπου έβρεχε στη διάρκεια της παράστασης αλλά κανένας μας δεν έφευγε…).
Η παράσταση μπορεί να μην άρεσε. Καλώς. Η παράσταση μπορεί να αποδοκιμάστηκε. Καλώς. Εφόσον αυτό είναι, λέει, δικαίωμα, του θεατή. (Αν και ενοχλούμαι να προσπαθούν να καταπατήσουν το δικό μου ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παρακολουθήσω ήρεμος την παράσταση, αν και αρνούμαι να προσπαθούν οι άλλοι να μου επιβάλουν την άποψη τους χουλιγκανικά, φασιστικά, τρυπώντας μου το αυτί).
Αλλά η χυδαία, κομπλεξική κραυγή μισαλλοδοξίας«Ντροπή σου Κονιόρδου» η οποία ήχησε το Σάββατο στην Επίδαυρο, στο ίδιο θέατρο που «έπεσε» στις 8 Σεπτεμβρίου του 1989- ναι, εγώ δεν ξεχνώ, δεκαεννιά χρόνια μετά- όταν, κλαίγοντας, ουρλιάζαμε «μπράβο» για την Ηλέκτρα της με το «Θεσσαλικό» και τον Τσιάνο σκηνοθέτη-, μια αποθέωση η οποία ΠΟΤΕ δεν είχε γίνει απ΄ τη δικτατορία και μετά στην Επίδαυρο και ΠΟΤΕ δεν ξανάγινε-, στο ίδιο θέατρο που την υποδέχεται πάντα γεμάτο και με ενθουσιασμό- θυμάστε τον «Ίωνά» της με το Εθνικό το 2003;- ξεπερνάει τα όρια της ανεκτικότητάς μου. Ήταν ένα όνειδος που θα μείνει χαραγμένο με μαύρα γράμματα στην ιστορία του θεάτρου μας. Για το θεατή που την εκστόμισε – πόσο ύποπτα όλ΄ αυτά…- και που θα μείνει εσαεί χωρίς πρόσωπο και όνομα, ένα θα ΄χα να του πω: «Ντροπή σου Ανώνυμε!».
Επιτέλους! Άργησαν, αλλά το κατάλαβαν στο ΚΘΒΕ. Πως εκείνες οι άθλιες, νοοτροπίας μπουλουκιού, αφίσες με τις μούρες τών- τηλεοπτικού, υποτίθεται, ερείσματος- πρωταγωνιστών των παραστάσεών του, που τις έκραξε σύμπας ο Τύπος, ήταν πολύ, μα πολύ κακόγουστες. Και τύπωσαν για τον καλοκαιρινό «Ορέστη» τους μια αφίσα ισορροπημένη και καλού γούστου.
Όσο για την εμφάνιση του Θεάτρου στην Επίδαυρο, η επίθεση προβολής από Ισθμό μέχρι το θέατρο μπορεί να ΄ταν και πάλι σφοδρότατη- κάθε δυο κολόνες της ΔΕΗ- αλλά όχι με αντιδεοντολογικά κολλημένες τις κακόγουστες αφίσες. Τις αντικατέστησαν «μπάνερ» που μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν. Πάλι καλά.
Έμαθα εκ των υστέρων κάποια ντεσού στην προετοιμασία του «Φιλοκτήτη» του Χάινερ Μίλερ που ΄δαμε στη Μικρή Επίδαυρο. Σε σκηνοθεσία του Γερμανού Ματίας Λάνγκχοφ (φωτογραφία)- με Μηνά Χατζησάββα, Χρήστο Λούλη και Οδυσσέα τον Λευτέρη Βογιατζή. Και σκέφτηκα: Ε, όλα εδώ πληρώνονται. Κι ο Βογιατζής θέλει τον Γερμανό του…
Το πιο σύντομο ανέκδοτο των ημερών: Ολυμπιακή εκεχειρία.
Όλος ο κόσμος μια σκηνή…