«Είμαι ο προστάτης κάθε άσημου πιανίστα»

«Ξέρω τι σκέφτεστε… Ότι είμαι ένας τυχερός άνθρωπος με πολλά λεφτά. Βοήθησε και η τύχη, αλλά πάλεψα για όσα κατάφερα. Και πάλι δεν μπορώ να δικαιολογήσω το μεγάλο ποσό των χρημάτων που βγάζω». Τάδε έφη ο Μπίλι Τζόελπιανίστας, τραγουδιστής και συνθέτης- που νιώθει περήφανος για τη δουλειά του χωρίς να καυχιέται, ενώ χλευάζει τον εαυτό του πριν από όλους.

Θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους ερμηνευτές, με αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ, δεν ξεχνάει όμως από πού προέρχεται. «Είμαι από το Χίκσβιλ του Λονγκ Άιλαντ. Δεν θα εξαπατήσω και δεν θα προδώσω τον εαυτό μου. Ξέρω πώς είμαι και ξέρω ότι καμιά κοπέλα στον δρόμο δεν θα γύριζε να με κοιτάξει», λέει ο κοντός, παχουλός και φαλακρός Τζόελ. «Παλαιότερα έσκιζα τις κακές κριτικές και τις πετούσα στο κοινό. Είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων από το Λονγκ Άιλαντ. Εάν κάποιος δέχεται ισχυρό χτύπημα, πρέπει να ανταποδίδει», σχολιάζει, αναφερόμενος και πάλι στη γενέτειρά του.

Παντρεύτηκε για τρίτη φορά το 2004 την κατά 30 χρόνια νεώτερη Κέιτι Λι, ενώ λίγους μήνες μετά έκανε αποτοξίνωση από το ποτό.

Στην ηλικία των 21 μπήκε σε ψυχιατρική κλινική. «Φώναζα στη νοσοκόμα ότι όλοι ήταν τρελοί και εγώ ήμουν πολύ καλά», σχολιάζει για μια εμπειρία που τον άλλαξε.

«Τα τραγούδια μου που ξεχωρίζω είναι το “Vienna” (1976), μια γιορτή για την ομορφιά της κάθε ηλικίας, και το “Summer, Ηighland Falls”, μια περισυλλογή από ακραία συναισθήματα». Κάποτε αγανακτούσε με τον τίτλο της επιτυχίας του «Ο πιανίστας» (1973), που τον ακολουθεί εδώ και χρόνια. Πλέον έχει αποδεχθεί τον ρόλο του προστάτη κάθε άσημου πιανίστα. «Το αποδέχθηκα» δηλώνει για το τραγούδι με το οποίο κλείνει τις συναυλίες του. «Ο κόσμος ακόμα θέλει ακόμα να με ακούει» δηλώνει αναφερόμενος σε όλους εκείνους που ακούνε στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τους το «Uptown girl», το «Ρressure» και το «Τell her about it».

Για την τελευταία συναυλία στo στάδιο «Shea» της Νέας Υόρκης- πριν από την κατεδάφισή του- όπου ο σταρ της βραδιάς ήταν ο Μπίλι Τζόελ, πωλήθηκαν 50.000 εισιτήρια σε 48 λεπτά. Όχι και τόσο άσχημα, για έναν 59χρονο πιανίστα που δεν έχει κυκλοφορήσει άλμπουμ εδώ και 15 χρόνια. «Ψάχνω τρόπο να είμαι απλά ευτυχισμένος», λέει ο Τζόελ, που τώρα δουλεύει πάνω σε αυθεντικές ενορχηστρώσεις αναζητώντας μια πιο αφηρημένη και αποσπασματική μορφή έκφρασης.