«Χρυσό» χθες, «ντοπέ» σήμερα

Ντοπαρισμένες με αναβολικάψηφιακή επεξεργασία- ταινίες στην έναρξη της χειμερινής κινηματογραφικής σεζόν με οκτώ νέα φιλμ και τρία παλιά που κλέβουν την παράσταση…
O χρόνος δεν αγγίζει τις μεγάλες στιγμές της τέχνης. Και μια τέτοια «στιγμή» είναι η ταινία «Ανταύγειες σε χρυσά μάτια»(Reflections in a golden eye) του Τζον Χιούστον. Ένα φιλμ παραγωγής 1967 που βασίζεται σε νουβέλα της Κάρσον ΜακΚάλερς, μιας από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς της αμερικανικής λογοτεχνίας. Μια ταινία που ο χρόνος δεν έχει χαράξει ρυτίδα πάνω της και για την εποχή της ήταν πολύ «προχωρημένη» και τολμηρή, αλλά και για τη σημερινή, α-σεξουαλική εποχή μας, όπου «όλοι τα κάνουν όλα» στα λόγια, στο Διαδίκτυο ή στο ψηφιακό θέαμα, ενώ βαθύς νεοσυντηρητισμός κυριαρχεί σε όλη την «απελευθερωμένη» Δύση.

Ο Μάρλον Μπράντο- εδώ στην αρχή της δύσης της καριέρας του…- παίζει τον ρόλο του σκληρού, τυπικού και αποστεγνωμένου μάτσο μόνιμου στρατιωτικού που ζει στον αμερικάνικο Νότο και ιδανικό του είναι το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ- στην αρχή των «ώριμων» ρόλων της…- είναι η υστερική και… σκύλα

«Ανταύγειες σε χρυσά μάτια»

Ο πόθος που δεν εκφράζεται και καταπνίγεται- από εμάς τους ίδιους ή το κοινωνικό περιβάλλον- γίνεται φονιάς.
Μάρλον Μπράντο ο μέγας: Μάτσο αρσενικό και ανομολόγητα γκέι!

ΒΑΘΜΟΙ: ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΤΗΝΟΥΣ

(όταν το αμερικανικό σινεμά φτάνει βαθιά, πολύ βαθιά)

σύζυγός του που με την εκνευριστική φωνή της και τη συμπεριφορά της του σπάει τα νεύρα. Και λίαν συντόμως βλέπουμε ότι όχι μόνο το ζευγάρι δεν έχει ερωτικές επαφές και αυτή «το κάνει» φως φανάρι και τσιριχτά με έναν συνάδελφό του, αλλά και ο Μάρλον Μπράντο αρχίζει να βλέπει με υποχθόνιο ερωτισμό έναν φαντάρο… Στην αρχή λες, δεν μπορεί ολόκληρος Μάρλον Μπράντο, το σύμβολο του αιώνιου αρσενικού να είναι κρυφοαδελφή, αλλού θα το πάει ο σκηνοθέτης. Υποψία που ενισχύεται και από το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης, ο Τζον Χιούστον, ήταν ένας από τους μεγαλύτερους του αμερικανικού κινηματογράφου με εξίσου «αδρές», «αρσενικές» ταινίες στο ενεργητικό του.

Κι όμως, εκεί καταλήγει το σενάριο! Αλλά με τέτοια σκιαγράφηση του χαρακτήρα του ανομολόγητα γκέι στρατιωτικού, του συντηρητικού και υποκριτικού αμερικανικού Νότου, της υστερικής συζύγου του, των καταπιεσμένων συναισθημάτων- έξοχη η Τζούλι Χάρις στον ρόλο της ψυχωτικής συζύγου του εραστή της Τέι λορ- αλλά και του στρατιώτη-αντικείμενο της ηδονής που είναι μια σκοτεινή και σχιζοφρενική φιγούρα, ένας άγγελος της Κολάσεως, όλο το φιλμ σε κρατάει με κομμένη την ανάσα. Σπουδαίο σινεμά, σπουδαίες ερμηνείες, εκ βαθέων σκιαγράφηση της ανομολόγητης, καταπιεσμένης και καταδικασμένης ομοφυλόφιλης επιθυμίας ως αμαρτίας με ένα σενάριο-κέντημα της ανθρώπινης ψυχικής αβύσσου. Και, μάλιστα, φτάνει στα άκρα: αφού δεν μπορώ να σαγηνεύσω, σε δολοφονώ και η κοινωνία είναι μαζί μου…


Κλισέ τρόμου και ιαπωνική πρωτοπορία

«Κλείδωσες;»

Εύκολος φόβος πίσω από την πόρτα…

ΒΑΘΜΟΙ: 3

(χιλιοχρησιμοποιημένα κλισέ)

Τη γνωστή ατάκα και λογική των αστών, «κλειδώνω την πόρτα κι ας πάει να πνιγεί ο κόσμος όλος», επιχειρεί να ανατρέψει- έξυπνη ιδέα…- ο 30χρονος Μπράιαν Μπερτίνο με το «Κλείδωσες;» (Τhe strangers), που είναι και η πρώτη του ταινία. Ένα θρίλερ που θυμίζει τις ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ΄70, που ταλαντεύονταν μεταξύ «μπι μούβι» και «νεοπλουτίστικης κιτς νοοτροπίας περί ιδιοκτησίας». Ήρωες της ταινίας είναι ένα ζευγάρι που φτάνει ύστερα από μια γαμήλια τελετή φίλων τους στο απομονωμένο σπίτι τους, όπου όλοι οι χώροι του είναι στρωμένοι με ροδοπέταλα και παντού υπάρχουν αναμμένα κεριά και λουλούδια- από τον άνδρα για να κάνει έκ πληξη στη γυναίκα; Σε λίγο, κάποιος θα χτυπήσει την πόρτα τους, θα ανοίξουν, μια σκοτεινή φιγούρα γυναίκας θα ζητήσει ένα άγνωστο όνομα, θα της πουν ότι δεν μένει εκεί κανένας με αυτό το όνομα, θα κλειδώσουν φοβισμένοι, αλλά… Το «κακό», ο τρόμος δεν κλειδώνονται απ΄ έξω και λίαν συντόμως τρεις μασκαρεμένες μορφές θα εισβάλουν και θα κάνουν Κόλαση της ζωή τους… Το καστ είναι καλό- Λιβ Τάιλερ, Σκοτ Σπίντμαν το ζευγάρι- ο σκηνοθέτης έχει αίσθηση του ρυθμού και της κλιμάκωσης του σασπένς, δεν καταφεύγει σε σπέσιαλ εφέ για να τρομάξει. Το πρόβλημα όμως είναι στο σενάριο, το οποίο είναι τόσο γενικά και αόριστα «απειλητικό» που δεν σε πείθει.

«Το πρόσωπο ενός άλλου». Από τους παραγνωρισμένους Γιαπωνέζους σκηνοθέτες ο Χιρόσι Τεσιγκαχάρα, άρχισε να αναγνωρίζεται το έργο του μετά τη δεκαετία του ΄80. Εμείς πριν από λίγες ημέρες είδαμε τις ταινίες του «Γυναίκα στους αμμόλοφους» και «Λάκκος». Τώρα, με «Το πρόσωπο ενός άλλου»- 1967 – έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα ενός μοντέρνου, μινιμαλιστή και εικονοκλάστη δημιουργού που ήταν μπροστά από την εποχή του. Εδώ, και πίσω από το ψυχολογικό δράμα ενός άνδρα που το πρόσωπό του έχει παραμορφωθεί- είναι σκεπασμένο με γάζες- και στη συνέχεια με μια ακραία χειρουργική επέμβαση αποκτά καινούργιο πρόσωπο, τον σκηνοθέτη τον απασχολούν πολύ βαθύτερα,

«Το πρόσωπο ενός άλλου»

Μοντερνισμός του ΄60 με φιλοσοφικές αγωνίες

ΒΑΘΜΟΙ: ΕΙΧΕ ΤΟΛΜΗΣΕΙ

(για εξερευνητές του σινεμά)

υπαρξιακά και φιλοσοφικά θέματα: Το πρόσωπο είναι καθρέφτης της ψυχής; Τι θα γινόταν σε μια κοινωνία αν όλοι ήμασταν ανώνυμοι και «ίδιοι»; Πόσο έχουν «παραμορφωθεί» η ψυχή και το μυαλό του ανθρώπου μετά την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι; Η ανθρωπότητα έχει μπει, μεταπολεμικά, σε μια περίοδο παραμορφωμένου τρόμου; Πόσο μπορούν η επιστήμη και η τεχνολογία να επέμβουν στην ανθρώπινη φύση; Και όλα, αυτά με μια μοντέρνα κινηματογραφική γραφή που στις μέρες ομοιομορφίας που ζούμε, κουράζει. Για σινεφίλ που επιμένουν…


Κλασικά εικονογραφημένα

Κακώς επικρατεί η άποψη ότι η λογοτεχνία είναι η πιο «συγγενική» μορφή τέχνης με τον κινηματογράφο, αυτό ισχύει μόνο για τη μουσική με την οποία έχουν κοινό τους στοιχείο τον «ρυθμό» και τη μαθηματική ανάπτυξη του χρόνου. Αλλά ο κόσμος της λογοτεχνίας ήταν ανέκαθεν το έτοιμο πιάτο για να «φάει» ο κινηματογράφος, από… υπάρξεως Έβδομης Τέχνης, όπου όλοι οι μεγάλοι λογοτέχνες έχουν μεταφερθεί στο σινεμά με παταγώδη αποτυχία (Βικτόρ Ουγκό, Λέον Τολστόι, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ιούλιος Βερν κ.ά.)…

Το ίδιο συμβαίνει και με την περίπτωση των επτά βιβλία της σειράς του Κ.Σ. Λιούις «Το χρονικό της Νάρνια», τα οποία πρωτοκυκλοφόρησαν μεταξύ των ετών 1950 και 1958, μεταφράστηκαν σε 35 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 100.000.000 αντίτυπα!

Το σημερινό φιλμ «Το χρονικό της Νάρνια: Ο πρίγκιπας Κάσπιαν» (Τhe chronicles of Νarnia: Ρrince Caspian)

«Το χρονικό της Νάρνια: Ο πρίγκιπας Κ άσπιαν»

Εντυπωσιακή, αλλά απλοποιημένη ερμηνεία των βιβλίων του Κ.Σ.

Λιούις

Όσο και να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό τα εφέ, χρειάζεται και μυαλό και έμπνευση για να κάνεις «μεγάλη» κινηματογραφική

στιγμή

ΒΑΘΜΟΙ: 5

(άλλο μαγικό παραμύθι, άλλο ψηφιακό)

είναι το δεύτερο που μεταφέρεται στην οθόνη από τον Νεοζηλανδό σκηνοθέτη Άντριου Άνταμσον. Μα ο «μάγος» της ταινίας δεν είναι ο σκηνοθέτης αλλά ο επικεφαλής των ψηφιακών εφέ που εντυπωσιάζουν, αλλά κρατούν… αιχμάλωτη την ψυχή του συγγραφέα.

Εδώ, οι τέσσερις ήρωες των βιβλίων του Λιούις μεταφέρονται μαγικά από τη Βρετανία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Νάρνια, την ονειροχώρα του συγγραφέα, για να διαπιστώσουν ότι έχουν περάσει… 1.300 χρόνια από την πρώτη περιπέτειά τους και τώρα η Νάρνια καταδυναστεύεται από τον ανελέητο λόρδο Μιράζ και ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου, ο πρίγκιπας Κάσπιαν καλεί τα τέσσερα αδέλφια για να τον πολεμήσουν μαζί. Με τη βοήθεια του ευέξαπτου, αλλά γενναίου νάνου Τράμπκιν, του θαρραλέου ποντικού Ρίπιτσιπ και του καχύποπτου μαύρου νάνου Νικάμπρικ, αποφασίζουν να οδηγήσουν τους Ναρνιανούς σε ένα ταξίδι μαγείας και δόξας. Πίσω όμως από αυτό τον νεραϊδόκοσμο, υπάρχει η φιλοσοφία του συγγραφέα για τον κόσμο του φανταστικού που στη ταινία έχει «παραγραφεί» για να γίνει ένα εντυπωσιακό εικονογραφημένο σινερομάντζο.


Φάρσα οι «Ζωές των άλλων»

Ωραία ιδέα να γυρίσεις τις «Ζωές των άλλων» ως φάρσα και ο Άγγλος Μπίλι Έλτινγκαμ επιχειρεί- ή καταλήγει σε κάτι τέτοιο…- στη σατιρική κωμωδία του «Η επανάσταση της κυρίας Ράτκλιφ» (Μrs Ratcliffe΄s

«Η επανάσταση της κυρίας Ράτκλιφ»

Έξυπνη ιδέα, καλές ερμηνείες, απουσιάζει η εκτίναξη Ανάποδα «Οι ζωές των άλλων»

ΒΑΘΜΟΙ: 4

(αναζητώντας μάταια «επίγειο Παράδεισο»)

revolution). Και αυτό, χάρη κυρίως στο ευφάνταστο σενάριο, όπου τη δεκαετία του ΄60 ένας Άγγλος καθηγητής που πιστεύει ακράδαντα στα ιδεώδη του κομμουνισμού, αποφασίζει να μετακομίσει οικογενειακά στον «επίγειο Παράδεισο» του υπαρκτού σοσιαλισμού, στην Ανατολική Γερμανία, εγκαταλείποντας τη χώρα των Μαρκς εν Σπένσερ για τη χώρα των… Μαρξ και Λένιν, για να διδάξει την αγγλική γλώσσα!

Με το που φτάνουν εκεί, παθαίνουν ψυχρολουσία καθώς όλοι θέλουν να δραπετεύσουν από τον «επίγειο Παράδεισο», που γι΄ αυτούς είναι ο «αδίστακτος καπιταλισμός» της Δύσης. Και λίαν συντόμως θα υποστούν και αυτοί τα «καλά» του υπαρκτού σοσιαλισμού: παρακολουθήσεις, χαφιεδισμός της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, στερήσεις, μιζέρια, πατριωτικά κούφια λόγια και διαφθορά… Και εδώ είναι που η μέχρι τότε άπραγη σύζυγος θα βάλει μπροστά να σώσει την οικογένεια δραπετεύοντας και θα μεγαλουργήσει… Ωραία ιδέα, πολύ καλές ερμηνείες, αλλά λείπει η απογείωση, η εκτίναξη, το ξάφνιασμα.


Σεξ για… γέλια

Ε καλά, τι να πρωτοπείς για την αμείλικτη σάτιρα «Τα πάντα γύρω από το σεξ» (Εverything you always wanted to know about sex)- 1972-του Γούντι Άλεν, η οποία βγαίνει σε επανέκδοση! Ας θυμηθούμε τα καλοκαίρια της δεκαετίας του ΄70, όταν αυτή η κωμωδία ήταν ένα από τα πιο σπαρταριστά φιλμ των σινεφίλ της εποχής και οι παρέες έλεγαν και ξανάλεγαν ατάκες της και αναπαρίσταναν σκηνές της, όπως αυτή με τον Γούντι Άλεν ως… σπερματοζωάριο και πολλά όμοια γύρω του να ετοιμάζονται να εκτιναχθούν από το πέος ενός άνδρα που κάνει έρωτα και- ούτε λίγο ούτε πολύ- ο σκηνοθέτης έχει στήσει μια διασκευή της σκηνής της απογείωσης στην «Οδύσσεια του Διαστήματος 2001» του Κιούμπρικ!

Η ταινία- η τρίτη του Γούντι Άλεν- βασίζεται και παρωδεί το ομότιτλο βιβλίο του σεξολόγου Ντέιβιντ Ρούμπεν και είναι μια

«Τα πάντα γύρω από το σεξ»

Εξωφρενική σάτιρα της πιο φυσικής ανθρώπινης συμπεριφοράς που από αρχαιοτάτων χρόνων μας… παιδεύει

ΒΑΘΜΟΙ: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΚΟΜΠΛΕΞ

ευφυής σάτιρα των σεξουαλικών ηθών, της λαϊκής κουλτούρας για το σεξ, αλλά και μια ισοπεδωτική σάτιρα της παντοκρατορίας της τηλεόρασης. Μπορεί σήμερα, ύστερα από 36 χρόνια, ο ρυθμός της ταινίας να κρεμάει, κάποιες ατάκες να είναι μπανάλ, αλλά η δύναμη της σάτιράς της για τα θέματα του σεξ δεν έχει γεράσει καθόλου.


Ο θεός του έρωτα

Να και μια αλλιώτικη σουηδική ταινία σε ένα αισιόδοξο φιλμ για τον έρωτα και τη μοναξιά. Ο λόγος για το «Θεού θέλοντος» (Οm Gud vill), σκηνοθετημένη από τον Αμίρ Τσάμντιν που κρατάει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, έχοντας δίπλα του την τραγουδίστρια των Cardigans Νίνα Πίρσον. Καλοκαίρι του 1975 και καύσωνας έχει παραλύσει τη Στοκχόλμη, όπου ένας νεαρός μετανάστης περιμένει στη στάση του λεωφορείου για να πάει στη δουλειά του- το πρωί δουλεύει στην αγορά φρούτων, το βράδυ σε εστιατόριο- ενώ σε λίγες ημέρες περιμένει να έρθει από τη χώρα του η μέλλουσα γυναίκα του. Εκεί, θα συναντήσει μια όμορφη Σουηδή και ύστερα από δυο- τρεις τυχαίες συναντήσεις μαζί της, θα αρχίσει να ζει την καλύτερη ιστορία της ζωής του. Ένα μικρό ασπρόμαυρο φιλμάκι- με σκηνοθετική άποψη οι λήψεις να γίνουν με παλιές κάμερες και χωρίς καμία μοντέρνα τεχνολογία- σαν να ζεις ένα όνειρο θερινής νύχτας, που δεν ξέρεις αν είναι αληθινό ή στις φαντασιώσεις σου… Βαθμοί: 5
Ούτε για DVD

«Οι άρχοντες του σκότους». Πολλά ψηφιακά φιλμ που βγαίνουν από τα κομπιούτερ και την τεχνολογία που στις μέρες μας κάνει εικονικά θαύματα, μοιάζουν πια σαν τους ντοπαρισμένους αθλητές. Και όπως οι δεύτεροι δεν έχουν καμία σχέση με τον αθλητισμό, έτσι και τα πρώτα δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη του κινηματογράφου, είναι τεχνολογικά προϊόντα- πότε αξιοθαύμαστα, πότε τερατουργήματα. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν και «Οι άρχοντες του σκότους»(Μutant chronicles), του Σάιμον Χάντερ, με τους: Τζον Μάλκοβιτς, Τόμας Τζέιν, Ρον Πέρλμαν. Άκουσον, άκουσον στόρι: Βρισκόμαστε 300 χρόνια μετά, η Γη σχεδόν έχει καταστραφεί και τέσσερις πολυεθνικές σαρώνουν τα πάντα. Και σαν να μην φτάνουν αυτά, μια στρατιά νεκρο-μεταλλαγμένων από τον Κάτω Κόσμο εισβάλλει για να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από την ανθρωπότητα! Βαθμοί: Ούτε εικονικοί «Το απαγορευμένο βασίλειο».
Να κι άλλο ένα εναέριο… διαμάντι της κινεζικής παραγωγής όπου οι χορογραφίες των ανατολικών πολεμικών τεχνών δίνουν και παίρνουν και με… πλήξη σε κυριεύουν. Πρόκειται για κωμική περιπέτεια με έναν Αμερικανό έφηβο που έχει μανία με τις πολεμικές τέχνες και μια χαμένη, μαγική ράβδος θα έρθει στα χέρια του για να τον ταξιδέψει, «μαγικά», πίσω στην αρχαία Κίνα και στα χρόνια όπου ζωντανεύει ένας μυθικός ήρωας με υπερφυσικές δυνάμεις… Βαθμοί: Ε, τώρα!

«Γάμος… εξπρές». Φαρσοκωμωδία για την «τρέλα του γάμου» θέλει να είναι ο «Γάμος… εξπρές» (Wedding daze), του Μάικλ Ίαν Μπλακ σε δικό του ανεκδιήγητο σενάριο. Με ήρωα έναν νεαρό που κάνει πρόταση γάμου στο κορίτσι του σε έ να εστιατόριο ντυμένος Έρωτας με πούπουλα, φτερά και κατακόκκινο εσώρουχο, με αποτέλεσμα αυτή να πάθει σοκ και να μείνει στον… τόπο! Ένα χρόνο μετά ο τυπάκος αποφασίζει να ξαναδοκιμάσει και κάνει πρόταση γάμου στην πρώτη γυναίκα που θα βρεθεί μπροστά του και δεν είναι άλλη από μια σερβιτόρα, η οποία θα του πει το πολυπόθητο «ναι». Ε, τώρα, είναι ιστορία αυτή για να κάνεις κωμωδία; Βαθμοί: πολύ κάτω του μηδενός
«Το εγχειρίδιο του έρωτα 2». Πάνε δεκαετίες που το ιταλικό σινεμά έχει εξαφανιστεί από το διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα και μόνο για εσωτερική κατανάλωση γίνονται ταινίες. Και το «Εγχειρίδιο του έρωτα 2» (Μanuale d΄amore 2), του Τζιοβάνι Βερονέζι είναι της ίδιας λογικής. Είναι σίκουελ της πρώτης ταινίας στο καστ της οποίας έχει προστεθεί η Μόνικα Μπελούτσι στον ρόλο φυσικοθεραπεύτριας. Με τέσσερις σπονδυλωτές σεξο-ιστορίες επιπέδου Στάθη Ψάλτη: ένας νεαρός παράλυτος ερωτεύεται τη φυσικοθεραπεύτριά του, ένα στείρο ζευγάρι ακολουθεί ειδική θεραπεία γονιμότητας, ένα γκέι ζευγάρι πάει… με παπά και κουμπάρο στην εκκλησία κ.λπ. Βαθμοί: ούτε για DVD