Νέοι Δίσκοι

Ζωή μετά τη χρυσόσκονη

Κάποτε η φάβα είχε κάποιον λάκκο, τώρα έχει διάφορες ουσίες που ανιχνεύονται και ρίχνουν τα ρεκόρ σε μέρη που καθόλου δεν τους ταιριάζουν. Μερικές φορές δεν πιστεύεις στα μάτια σου. Μα, πώς γίνεται; Και πώς είναι δυνατό; Αποκλεί-ε-ται. Αλλά έλα που… Και να που η χημεία αποκαλύπτει. Το ίδιο ισχύει και ανάποδα και «σκάει» το ωραίο εκεί που δεν το περιμένεις . Κανένας λάκκος στη φάβα.

Ομολογώ πως άφηνα την αστραφτερή επιφάνεια του δίσκου στο έλεος της ψηφιακής ακτίνας (ναι, ρετρό το CD, το ξέρω) μάλλον απρόθυμα, κάπως σαν «τι να μας πούνε τώρα οι Ρrimal Scream» με το «Βeautiful Future» (αφού το είπε ο Λέοναρντ Κοέν, «είδε το Future» και είναι «murder»). Έκανε και ζέστη από πάνω. Έβαλα όμως μια βανίλια και κάθησα να περιμένω τα αποτελέσματα. Οι αθλητές μας- ένα παλιό φαβορί και μεγάλη δόξα του μουσικού στίβου, ο Μπόμπι Γκιλέσπι και οι Ρrimal Scream (του)- έχουν πει αντίο στα μετάλλια: Screamadelica έχε γεια και ΧΤRΜΝΤΟR μην ξεχνάς να μας γράφεις – τα οποία, όπως και να το κάνεις, ήταν σούπερ άλμπουμ και με πολλή χαρά θα τα έβαζα πάλι να τα ακούσουμε. Είπαμε όμως: έκανε ζέστη. Και ο Μπόμπι Γκιλέσπι έκανε τη διαφορά. Βρήκε το μονοπάτι από το σημείο που δεν είχε γυρισμό, σε μια δωδεκάδα από τραγούδια που αστράφτουν. Όχι από εκείνη τη χρυσόσκονη που τους είχε πνίξει όταν στριφογύριζαν γύρω από το ροκ για να γίνει dance και space rock, αλλά από τη λάμψη της έμπνευσης και μιας πολύ καλής συγκυρίας: ο Μπόμπι να έχει τα τραγούδια και να ανακαλύπτει ταυτόχρονα έναν πολύ καλό τραγουδιστή μέσα του. Πού ήταν τόσον καιρό; Ποιος ξέρει;

Είναι ροκ και δεν είναι. Έχει από την εκκεντρικότητα των ΄90s και την ίδια τόλμη. Ακούγεται φρέσκο, όχι επειδή στ΄ αλήθεια είναι, αλλά επειδή έρχεται από έναν ξεκούραστο Γκιλέσπι που κάνει το κέφι του όταν μπαίνει από τον πάγκο για να παίξει. «Can΄t Go Βack» το λέει. Και γιατί να πάει πίσω; Εκεί στριμώχνονται πολλοί καινούργιοι ήδη. Προτιμάει να δοκιμάσει τον αιφνιδιασμό με ένα διασκεδαστικό «Ζombie Μan» και ένα εντυπωσιακό «Βeautiful Summer» και πάρα πολλές ιδέες που δείχνουν να μην τελειώνουν, όπως όταν οι Ρrimals φαλτσάρουν α λα Doors ή διασκευάζουν Flettwood Μack ή «βρωμίζουν» τον ήχο τους. Υπάρχει μέλλον για τους Ρrimal Scream, αυτό είναι σίγουρο. Και είναι ποπ, και χωρίς ενοχές επίσης.


Άις-Τι και συμπάθεια

Εκτός από τους Ρrimal Scream και τους Charlatans, και άλλες βρετανικές επιστροφές:

● Οι Οasis στις αρχές Οκτωβρίου με το «Dig Οut Υour Soul». Οι αδελφοί Γκάλαχερ υπόσχονται πιο φρέσκο ήχο, αλλά με ΄60s αναφορές. Σε αυτό είναι καλοί. Πρώτο σινγκλ, το «Τhe Song Οf Τhe Lightning» διά χειρός Νόελ, βγαίνει μέσα στον Σεπτέμβριο. Και κάτι ακόμη: οι Γκάλαχερ δήλωσαν πως δεν έχει άλλο brit-pop. Πάει, (τους) τέλειωσε. ● Οι Verve με το «Forth» τσεκάρουν πως επισήμως είναι εδώ. Είναι το πρώτο από τότε που αποφάσισαν να επανενωθούν και το πρώτο με καινούργια τραγούδια από το 1997 και το Urban Ηymnes. ● Ο Μπρετ Άντερσον των Suede ζητά τον λόγο. Με ένα ακόμη προσωπικό άλμπουμ και με περιοδεία.

● Και οι Κeane είναι έτοιμοι. Τόσο έτοιμοι, που εκεί στις αρχές του Οκτωβρίου στέλνουν έξω το τρίτο τους «Ρerfect Symmetry». Και δείχνει πως θα είναι ένα σκληρό βρετανικό φθινόπωρο, αν μη τι άλλο.


Εκδρομή-εξπρές…

Προφανώς πάλι μπέρδεψα τις θέσεις στα CD (μήπως αυτό δεν ακούγεται ρετρό;) και έρχονται απειλητικά καταπάνω μου Οasis, Charlatans και βαριά μυρωδιά από μπίρα. Μόνο που αυτά δεν είναι τα ΄90s που επιστρέφουν, είναι καινούργιες μουσικές. Οι Charlatans μάλιστα έχουν αφομοιώσει την εποχή, κυκλοφορούν ιντερνετικά τα κομμάτια τους και αυτά έρχονται όχι με το Μάντσεστερ εξπρές, αλλά με πιο εκδρομικό μέσο, το «Υou Cross Μy Ρath» (CV), ή ακόμη και με οτο-στοπ όπως έκαναν οι χίπι, οι τσαρλατάνοι και οι απελπισμένοι που έχαναν το τελευταίο τρένο. Ο Τιμ Μπέργκες και η παρέα κάνουν ό,τι μπορούν για να ξεφύγουν. Πώς να μην το εκτιμήσεις αυτό;

Από τους Κooks έχεις να περιμένεις συγκεκριμένα πράγματα, αφού πρώτα δεχθείς το σκηνικό της νέας βρετανικής σκηνής που ζητά απεγνωσμένα να κάνει εντύπωση, αλλά αυτή η κακομαθημένη η Έιμι δεν αφήνει τους προβολείς να στραφούν αλλού ούτε για λίγο. Τα αγόρια δεν θα σκάσουν κιόλας.

Γράφουν μουσική για κορίτσια (έτσι τους είπαν, αλλά τί; Κακό είναι αυτό;), χαρίζουν τραγούδια τους σε σειρές με υψηλή τηλεθέαση και, αν ζούσαν εδώ, θα τους συναντούσαμε στο Γκάζι κάθε βράδυ. Όπως λένε στο Κonk (Virgin), «Love it Αll» και πάμε παρακάτω.

… σε άγιους ροκ τόπους
Tώρα βέβαια έχει γίνει γνωστό αλλά, όταν πρωτοβγήκαν πριν από λίγο καιρό οι Foxboro Ηot Τubs, έλεγες ότι μπορεί κάπου να θύμιζαν Green Day- αν και θύμιζαν άλλα πράγματα, και πιο πολύ της δεκαετίας του ΄60 ροκ εν ρολ- γιατί απλά είναι οι Green Day σε ένα νέο πρότζεκτ για να χαλαρώσουν τους μυς από τις σφιγμένες κιθάρες. «She΄s Α Saint Νot Α Celebrity» τραγουδάει ο Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ και κάνει τον σταυρό του μπροστά στο «σελεμπριτο-στάσι». Το «Stop Drop and Roll!» (Warner) είναι μια καλή garage-ροκ προσευχή για πιστούς και απίστους.