«Είμαι ένας μάρτυρας της λογοτεχνίας»

«Αν θέλεις να έχεις αναγνώστες ή θεατές, βάλε τον εαυτό σου στη θέση τους. Γίνε ένας χαρακτήρας εξ ίσου κοινότοπος, μέτριος, κακός, ντροπιαστικός όσο και εκείνοι». Αυτήν τη συμβουλή που είχε δώσει στο παρελθόν ο Γάλλος συγγραφέας Μισέλ Ουελμπέκ, δεν μπόρεσε να την εφαρμόσει στη δική του περίπτωση. Πριν από λίγες ημέρες στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο, όπου συμμετείχε ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας «Η δυνατότητα ενός νησιού»- βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του- ο Ουελμπέκ το έπαιξε ντίβα.

Η πλοκή της ταινίας τοποθετείται κάπου στο μέλλον. Όπου, σύμφωνα με τη θεωρία του συγγραφέα, οι μονοθεϊστικές θρησκείες θα έχουν αντικατασταθεί από αιρέσεις και ο ήρωάς του, Ντάνιελ 1, έρχεται αντιμέτωπος με τον κλώνο του, Ντάνιελ 2. Επειδή όμως η προβολή της ταινίας στο Παρίσι δεν πήρε καλές κριτικές, ο Μισέλ Ουελμπέκ φοβήθηκε να αντιμετωπίσει το ειδικό κοινό του κινηματογραφικού φεστιβάλ και έτσι απέφυγε να εμφανιστεί στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου πριν από την προβολή της. Αυτή η συμπεριφορά ήταν ό,τι περίμεναν οι απεσταλμένοι δημοσιογράφοι για να περιποιηθούν τον αμφιλεγόμενο συγγραφέα.

Ο Ουελμπέκ έχει διχάσει τον λογοτεχνικό κόσμο της Γαλλίας.

Κάποιοι τον θεωρούν ευφυΐα και άλλοι τον χαρακτηρίζουν απατεώνα.

Δύο φορές έχει πλησιάσει το Βραβείο Γκονκούρ, αλλά δεν το έχει αγγίξει. Ο ίδιος παρουσιάζει τον εαυτό του ως λογοτεχνικό μάρτυρα. Ιδιαίτερα μετά τον θόρυβο που προκάλεσαν διεθνώς τα τέσσερα μυθιστορήματά του «Πλατφόρμα», «Λανθαρότε», «Τα στοιχειώδη σωματίδια», «Η δυνατότητα ενός νησιού». Όμως το «στήσιμο» των δημοσιογράφων στο Λοκάρνο του στοίχισε μια σειρά αρνητικών δημοσιευμάτων σε αγγλικές, γαλλικές, ελβετικές εφημερίδες. Οι λονδρέζικοι «Τimes» επισημαίνουν πως το τρομερό παιδί των γαλλικών Γραμμάτων με το κινηματογραφικό του πρωτόλειο δείχνει ότι είναι ένας άθλιος σκηνοθέτης. Η ελβετική εφημερίδα «Le Τemps» παραφράζει τον τίτλο της ταινίας και μιλάει για τη «δυνατότητα ενός ναυαγίου». Η ίδια εφημερίδα αναφέρει ότι «η ταινία βύθισε τη φιλοσοφική κοσμοθεωρία του Ουελμπέκ σε μια απλοϊκή μελλοντολογία». Η γαλλική «Le Figaro» γράφει πως η αίσθηση των κριτικών μετά την προβολή ήταν ότι πρόκειται για μια ταινία «καταστροφική, γελοία, γεμάτη από φθηνή φιλοσοφία του δρόμου». Μάλλον όμως τίποτα από όλα αυτά δεν θα πτοήσουν τον Ουελμπέκ, προβλέπουν οι «Τimes». Καθώς στο φυλλάδιο προβολής της ταινίας ο συγγραφέας παρουσιάζει τον εαυτό του ως εκείνον που «ειλικρινά απεχθάνονται όλοι όσοι είναι κάποιοι στη γαλλική κουλτούρα».