«Τώρα ζω αυτά που δεν έζησα νέα»

Η Μάρθα Καραγιάννη ύστερα από 35 χρόνια επιστρέφει στο σινεμά, υποδυόμενη μια κουφή γιαγιά στη μαύρη κωμωδία «Πεθαίνω για σένα»
«Τι να σας πω… Είναι πολύ δύσκολο να βρεις στις μέρες μας ένα καλό σενάριο. Δουλειές γίνονται, αλλά εκείνοι που γράφουν δεν νοιάζονται να έχουν τα σενάριά τους απήχηση στον κόσμο». Η Μάρθα Καραγιάννη, το ζουμερό θηλυκό των ταινιών του Φίνου, του Φώσκολου, του Δαλιανίδη, του Λάσκου (έκανε το ντεμπούτο της στην ταινία του «Η άγνωστος» το ΄55), του Τσιφόρου, που έκανε δεκάδες νέους να χάνουν τον ύπνο τους, ολοκλήρωσε τη σχέση της με το ελληνικό σινεμά σε ηλικία μόλις 33 ετών. «Ήταν το 1973».

Και τώρα, 35 χρόνια μετά, στα 68 της, με χαρά και κέφι μασκαρεύεται για να υποδυθεί μια κουφή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ηλικιωμένη γυναίκα. «Είναι πολύ προχωρημένη η γιαγιά», λέει καθώς συζητούμε απόγευμα στο σπίτι της, στις παρυφές των Ιλισίων. Όλα αυτά τα χρόνια αποχής οφείλονταν στο γεγονός ότι δεν είχε προτάσεις για να παίξει σε ταινία. «Στην αρχή δεν μου πρότεινε κανείς, ίσως διότι δεν ήθελαν ηθοποιούς που είχαν κάνει καριέρα στον παλιό κινηματογράφο», αναφέρει.

Αλλά κι όταν κάποια σενάρια έφθασαν στα χέρια της, πλην μιας-δυο περιπτώσεων, έπασχαν, λέει. «Μα στο σινεμά δεν κάνεις την τρέλα σου, ό,τι νομίζεις». Δεν έχει παράπονο που δεν την προτιμούσαν. Ίσα ίσα, αξιοποίησε την ευκαιρία να κάνει ταξίδια σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Και πού δεν έχει πάει. «Η Ευρώπη δεν μου λέει και πολλά. Ασία έχω πάει, Λατινική Αμερική, Ανταρκτική, επίσης».

Πάντως δεν τη νοιάζει που περνάει

Ο Δαλιανίδης δίδασκε τον ηθοποιό…
Έχει κάνει «αγγούρια» να παίξουν

το φετινό καλοκαίρι στην Αθήνα, παρ΄ ότι φρόντιζε να μη δουλεύει τους θερινούς μήνες. «Με εξαιρέσεις τις συνεργασίες με το ΚΘΒΕ, το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης και μια περιοδεία με τη Μάρω Κοντού, τα καλοκαίρια μου ήταν ελεύθερα». Και φέτος; Το πρόσωπο φωτίζεται όταν μιλάει για την ταινία «Πεθαίνω για σένα», την Ελένη Ράντου, τον σκηνοθέτη Νίκο Καραπαναγιώτη. «Όταν μου έδωσε η Ελένη να διαβάσω το σενάριο και τον ρόλο, ενθουσιάστηκα. Έχει κάνει καλή δουλειά. Έχει ταλέντο και είναι και σκορπιός – σαν κι εμένα· συγκεντρωμένη, οργανωτική. Αλλά και ο Νίκος μού έκανε εντύπωση. Προέρχεται από τον χώρο της διαφήμισης, κι όμως δεν πίστευα ότι θα έκανε τόσο καλή δουλειά. Καθόμασταν γύρω από το τραπέζι και συζητούσαμε τους ρόλους. Είχε την εικόνα και ήξερε τι ήθελε. Είναι σημαντικό ο σκηνοθέτης να μπορεί να διδάξει τον ρόλο».

Επηρεάζεται ο κινηματογράφος από την εποχή του;

Ναι, και υποτίθεται προς το καλύτερο. Οι κωμωδίες τότε ήταν ηθογραφικού χαρακτήρα, τα σενάρια ήταν μεστά, με αρχή, μέση και τέλος. Μπορεί οι ιστορίες να ήταν απλοϊκές- ένας αγαπάει μίααλλά είχαν ένα πλέγμα άλλων καταστάσεων που τις έκανε να στέκονται. Οι δημιουργοί ήταν αξεπέραστοι. Ο Φώσκολος; Τι να πεις… Τα σενάριά του τα είδαμε να συμβαίνουν στη ζωή. Η ίντριγκά του, ανεπανάληπτη. Γιατί, ο Δαλιανίδης; Δίδασκε τον ηθοποιό… Έχει κάνει «αγγούρια» να παίξουν και να παίζουν αριστουργήματα. Ο Φίνος ήταν μεγάλη φυσιογνωμία. Ήξερε τι του γινόταν γιατί ήταν της δουλειάς, ήταν τεχνικός. Τον έβλεπες, μπορούσε να λύσει μια κάμερα και να την ξαναφτιάξει. Είχε το ψώνιο. Αλλά και σήμερα, ακόμα και το ξεπούρλεμα, ως ιστορία, πρέπει να έχει νόημα. Δεν είναι ένας χαβαλές χωρίς κορμό και συνοχή. Κάποια στιγμή μαζεύτηκαν πολλοί. Ταλαντούχοι και ατάλαντοι έγιναν ένα.

Επαγγελματικά σχέδια για τον χειμώνα δεν κάνει. Κάνει όμως σχέδια για ταξίδια. «Τώρα ζω αυτά που δεν έζησα νέα. Απολαμβάνω τα ταξίδια και θέλω να πάω στην Αφρική. Γιατί εκτός από την Αίγυπτο όπου έχω πάει τέσσερις φορές και το Γιοχάνεσμπουργκ, δεν έχω επισκεφθεί άλλο μέρος της ηπείρου αυτής. Θέλω να πάω στην Αιθιοπία. Ξέρετε, έχω υιοθετήσει ένα παιδί, ένα κοριτσάκι που σήμερα είναι δέκα ετών και στέλνω χρήματα και θέλω να πάω να το δω, να το γνωρίσω».

Πώς και δεν σκεφτήκατε να αποκτήσετε οικογένεια;

Ήρθαν έτσι τα πράγματα. Είχα τον δεσμό μου με τον Βασίλη Κωνσταντίνου 12 χρόνια, μετά κάποια άλλα μπλεξίματα, ε, μετά τα 50 μου σταμάτησα να ερωτεύομαι… Πλέον έχω τους φίλους, τις παρέες μου…


«Βγάζουν πρωταγωνιστές με το στανιό»

«Το περυσινό δείγμα τηλεόρασης ήταν αποκαρδιωτικό», λέει η Μάρθα Καραγιάννη. «Οι δημιουργοί έκαναν έργα χωρίς νόημα. Στην τηλεόραση επικρατεί μια τρέλα. Τα κανάλια θέλουν να βγάλουν πρωταγωνιστές. Δεν μπορεί όμως, ρε γαμώτο, να βγάζεις πρωταγωνιστή με το στανιό οποιονδήποτε. Δεν γεννιούνται κάθε μέρα ηθοποιοί που να μπορούν να σηκώνουν στις πλάτες τους ένα έργο. Ο καλός ηθοποιός δεν «πεθαίνει» ποτέ και στην αποτυχία του δεν χάνει την αξία του. Στην τηλεόραση ο ηθοποιός είναι για δύο λόγους: για να γίνει φίρμα και για το οικονομικό. Το δεύτερο δεν με απασχολεί και φίρμα δεν θα γίνω, έχω ήδη γίνει…

Μετέχετε όμως…
Όχι πια. Έχω παίξει παλαιότερα και βόγγηξα. Τώρα θέλω να κάνω ειδικές εμφανίσεις· για τη ματαιοδοξία μου.

Γ ιατί βογγήξατε;
Ξυπνούσα πρωί, κάτι που δεν το μπορώ. Μα εγώ κοιμόμουν στις 5, στις 6 το χάραμα. Θέλω να απολαμβάνω τη νύχτα, να δω τις ταινίες μου, να έχω συντροφιά στο σπίτι, τους φίλους μου, να κουβεντιάζουμε και να φεύγουν αργά στις 3, στις 4 τη νύχτα. Είναι τρόπος ζωής. Έχω φάει πολλά ξενύχτια, 16 χρόνια στον κινηματογράφο και έχω φάει με το κουτάλι το πρωινό ξύπνημα. Δεν μπορώ άλλο.