Η ΠΡΩΤΗ ΑΡΑΔΑ

«Πάντα φανταζόμουν ότι η ιστορία της ζωής μου, αν και όποτε την έγραφα, θα είχε μια εκπληκτική πρώτη αράδα, κάτι λυρικό, όπως “Λολίτα, φως της ψυχής μου, φωτιά των σωθικών μου” του Ναμπόκοφ· ή, αν δε μου έβγαινε κάτι λυρικό, κάτι σαρωτικό, όπως “Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους, κάθε δυστυχισμένη οικογένεια όμως είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο” του Τολστόι. Οι άνθρωποι θα θυμούνται αυτές τις λέξεις ακόμα κι όταν έχουν ξεχάσει όλο το υπόλοιπο βιβλίο» (απόσπασμα από τη σ. 9).