Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Η κίνηση παρέπεμπε στις σκηνοθεσίες του Κώστα Λειβαδέα και ο λόγος στο ιδίωμα που με ντροπή θυμάμαι σ΄ έναν για σχολεία Οιδίποδα του Νίκου Χατζίσκου. Διασώθηκε μόνο η Καραμπέτη και μέσα στη χλαλοή οι καφενόβιοι αγγελιαφόροι του Φοντούκη.

Αλλά οι δύο Χοροί; Τι έμπνευση! Ο Χορός του «Κολωνού» βουδιστές μοναχοί, ξυρισμένοι, εκ του Θιβέτ, με τα σουρνάμενα βηματάκια και τα χειρόγραφα της μετάφρασης στο χέρι, να συλλαβίζουν, μάλλον να αλφαβητίζουν χωρίς να καταλαβαίνουν το κείμενο. Δεν καμώνονταν ότι διαβάζουν, διάβαζαν εκεί, σαν σε δοκιμή. Αν κατάλαβε κανείς τίποτα από τα υπέροχα χορικά, τον ύμνο του Ιππείου Κολωνού και το αριστουργηματικό για την κατάθλιψη των γηρατειών, να μου τρυπήσει τη μύτη. Φοβάμαι ότι ούτε οι ηθοποιοί του Χορού καταλάβαιναν τι έλεγαν, καθώς σαν γαλόπουλα μαζεύονταν κι ανοίγανε.

Ο Χορός του «Τυράννου» ήταν καλόγεροι του Μεσαίωνα με τουλουπάνια στο πρόσωπο όπως εκείνοι που πλησίαζαν λεπρούς.

Λοιμός γαρ. Και τα κείμενα πάλι στο χέρι. Η απόλυτη αποτυχία. Όσο για τη μουσική, ένα βιολί κι ένα όμποε μπροστά σε αναλόγιο παίζαν κάτι μονότονες μελωδίες, άσχετες με το κείμενο, την κατάσταση και τον ρυθμό του συλλαβισμού.

Φοβάμαι πως έτσι λέγανε το μέτρο αλλά στο πρωτότυπο οι ερασιτέχνες, φοιτητές, των παραστάσεων του Μυστριώτη (1900). Μια κακή παράσταση; Μια περιττή παράσταση; Όχι. Μια πεθαμένη, ταριχευμένη παράσταση παρουσία βουδιστών και καθολικών μοναχών!