ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ

Στην Ινδία, την Περσία και τις αραβικές χώρες, όπου πρωτοπαίχτηκε το παιχνίδι, περίπου τον 5ο αιώνα, όλες οι ανθρώπινες μορφές ήταν αρσενικές: ο βασιλιάς, ο στρατηγός του, ο βεζίρης και μια σειρά από στρατιώτες. Υπήρχαν βέβαια, όπως και στις πραγματικές ινδικές στρατιές, άρματα, άλογα και ελέφαντες. Μόνο αφ΄ ότου οι Άραβες κατέλαβαν τη Νότια Ευρώπη τον 8ο αιώνα και έφεραν το σκάκι μαζί τους εμφανίστηκε η βασίλισσα στη σκακιέρα. Γύρω στο 1000 μ.Χ. η βασίλισσα άρχισε να αντικαθιστά τον βεζίρη, αλλά της επιτρεπόταν να κινείται διαγωνίως μόνο ένα τετράγωνο τη φορά. Η πρώτη φορά που η βασίλισσα αναφέρεται στο σκάκι είναι στο ποίημα «Στίχοι για το σκάκι» ενός Ελβετού μοναχού, το 990 μ.Χ. Περίπου το 1200 μ.Χ., η παρουσία της γίνεται αισθητή σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, από την Ιταλία ώς τη Νορβηγία.

Στα τέλη του 15ου αιώνα έχει αποκτήσει πλέον ποικιλία κινήσεων άνευ προηγουμένου. Το 1497, όταν η Ισαβέλα της Καστίλης, σύζυγος του Φερδινάνδου, βασιλεύει στην Ισπανία και ο Κολόμβος έχει ανακαλύψει περιοχές του Νέου Κόσμου, το ισπανικό βιβλίο Αrte de axedres» («Η Τέχνη του σκακιού») γραμμένο από κάποιον Λουθένα αναγνωρίζει τη βασίλισσα ως το ισχυρότερο κομμάτι της σκακιέρας. Αυτό το βιβλίο αποτελεί και τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του παλαιού και του νέου σκακιού- του παιχνιδιού που παίζουμε ακόμα και σήμερα.