ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μαραθώνιος, γύρος του θανάτου

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου (1877-1940) αφηγείται: Είδα το φονικό του Μαραθωνίου με τα μάτια μου.Ανάστατο,στα 1908,το στάδιο του Λονδίνου,με ογδόντα χιλιάδες θεατές,που κρατούσαν την αναπνοή τους,περίμενε το αποτέλεσμα.Το μεγάφωνο ειδοποίησε πως έρχεται πρώτος μαραθωνοδρόμος ένας Ιταλός.Έφτασε…Όλα τα βλέμματα προσηλώνονται στη μεγάλη θύρα του Σταδίου. Ο νικητής εμφανίζεται.Ντοράντο ονομάζεται.Είναι κοντός και ισχνός.Για μια στιγμή,μόλις μπήκε στο Στάδιο,τον είδαμε να στέκει και να κοιτάζει το τεράστιο αμφιθέατρο με τη θάλασσα των ανθρώπων.Ήταν στιγμή αγωνίας.Ο θάνατος από τη στιγμή αυτή ακούμπησε το χέρι του στο ώμο του. (εφ. «Ελεύθερον Βήμα» 31.1.1938)

Και συνεχίζει να παρακολουθεί τον αθλητή στην υποχθόνια διαδρομή του: Σκιά,πνεύμα που χύνεται οργισμένο από τάφο. Τρεις φορές λιποθύμησε και σηκώθηκε πριν πέσει νεκρός. Η ανάγκη του πολιτισμού απαιτούσε να καταργηθεί ο Μαραθώνιος εκείνη τη στιγμή,διά βοής.Μα υπάρχει μέσα στον παγκόσμιο αθλητισμό μία αδυναμία θεατρινισμού,μία διάθεση φιλμ,που τον διατηρεί.

Ο λεπταίσθητος ποιητής δεν αμφισβητούσε εξαρχής το αγώνισμα. Άλλωστε, όπως λέει ο ίδιος: Έγραψα στα 1906 ολόκληρον ύμνο βλέποντας τον νικητή,τον Καναδό μαραθωνοδρόμο Σέριγκ να μπαίνειολόδροσος στο Στάδιο.Είδα πολλά από τότε.Μέτρησα λιποθυμίες.Είδα ανθρώπινα κουρέλια σπαρμένα σε πολλούς Μαραθώνιους.