Μια αγάπη για το καλοκαίρι
Βaarle Ηertgue/Νassau. Μία πόλη που ανήκει σε δύο χώρες, την Ολλανδία και το Βέλγιο. Τα σύνορα, οι λευκές λωρίδες με σταυρούς, διασχίζουν σπίτια και μαγαζιά. Το συγκεκριμένο σπίτι είναι το μισό στην Ολλανδία και το άλλο μισό στο Βέλγιο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Όταν η ταυτότητα ταξιδεύει 
Η γενέθλια πόλη. Γεννήθηκα πριν από σαράντα χρόνια στη Λούσνια, μια μικρή πόλη στην Κεντρική Αλβανία. Γεννήθηκα υπό ένα αλλόκοτο καθεστώς… Ήμουν στην Τρίτη Δημοτικού όταν εμφανίστηκαν ξαφνικά οι Κινέζοι. Φορούσαν όλοι την ίδια μπλε στολή και κρατούσαν στο χέρι ένα κόκκινο βιβλίο. Ήμουν στην Έβδομη Δημοτικού όταν εξαφανίστηκαν ξαφνικά, πάλι, και όλοι μαζί… Από μικρός έμαθα να φοβάμαι τις λέξεις. Δεν ήξερες ποτέ από πού μπορεί να σου έρχεται. Την εφηβεία την πέρασα συζητώντας με τους στενούς μου φίλους για κορίτσια και σύνορα. Μιλούσαμε και για τα δύο ταυτόχρονα. Το όνειρό μας ήταν να περάσουμε τα σύνορα… Διαβάζαμε απαγορευμένα βιβλία. Το κρυφό διάβασμα είναι παθιασμένο, σαν τον κρυφό έρωτα. Η Λούσνια απέχει μόλις δέκα χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Περνούσα εκεί τρεις μήνες το καλοκαίρι. Αγκάλιασα το πρώτο γυναικείο κορμί στην ακτή της Αδριατικής Θάλασσας, δίπλα σε ένα μπούνκερ. Είχαν γεμίσει ακόμα και τις ακτές με τα μπούνκερ. Περιμέναμε πάντα τον εχθρό να μας επιτεθεί. Ο εχθρός δεν εμφανίστηκε ποτέ. Τελικά πήγαμε εμείς στον «εχθρό». Όχι σαν στρατιώτες, σαν εξαθλιωμένοι πρόσφυγες και ικέτες…
Η «ξένη» πόλη. Στην Αθήνα ήρθα τον Ιανουάριο του 1991, ως μετανάστης. Ήρθα με τη σκέψη να φύγω στην Ιταλία, γιατί ήξερα άριστα ιταλικά. Δεν έφυγα ποτέ. Η φυγή είναι σαν ρώσικη ρουλέτα. Στη γενέθλια πόλη φοβόμουν τις λέξεις. Στην ξένη πόλη δεν τις καταλάβαινα. Από τη γενέθλια πόλη ονειρευόμουν πώς θα φύγω. Εδώ σκεφτόμουν πώς θα μείνω… Γλωσσικά, τουλάχιστον, την Αθήνα την βίωσα μέσα στα δυο άκρα. Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών σπούδαζα Φιλοσοφία. Στην Καλλιθέα δούλευα σε περίπτερο. Από τη μια η αφηρημένη εκδοχή της γλώσσας και από την άλλη η γλώσσα του πεζοδρομίου. Τι σημαίνει να είσαι μετανάστης; Ειδικά για την πρώτη γενιά, σημαίνει ένα ταξίδι στο χείλος του γκρεμού. Για μένα το ταξίδι στάθηκε δημιουργικό… Πότε μια ξένη πόλη γίνεται δική σου; Όταν δίνει νόημα στο ταξίδι σου. Κάποιες φορές, με ρωτούν εάν αγαπώ την Αθήνα. Είναι σαν να με ρωτούν εάν αγαπώ τη μισή ζωή μου…
Η πόλη και τα σύνορα. Η Βaarle Ηertog/Νassau είναι μια μικρή πόλη στα σύνορα Βελγίου- Ολλανδίας. Από όπου και αν φθάσεις, από την Ολλανδία ή από το Βέλγιο, τα σύνορα δεν αλλάζουν. Είναι κάτι μικρά λευκά σταυρουδάκια που μοιάζουν με διακοσμητικές λωρίδες. Διασχίζουν στη μέση σπίτια και μαγαζιά. Η κουζίνα ενός σπιτιού βρίσκεται στο Βέλγιο και το υπνοδωμάτιο στην Ολλανδία. Σε ποιο κράτος ανήκει ένα κτίριο εξαρτάται από την κεντρική είσοδο. Κάποτε, πριν από το ευρώ, συνέβαινε συχνά κάποιος να πάρει την πόρτα του σπιτιού του και να τη μεταφέρει από το Βέλγιο στην Ολλανδία ή το αντίστροφο, όπως τον συνέφερε. Κάθε φορά που επισκέπτομαι την Βaarle Ηertogue/Νassau κάνω «συνοριακή αποτοξίνωση». Και προσεύχομαι πάνω στα σύνορα: έστω και ύστερα από τρειςτέσσερις γενιές, τα σύνορα των Βαλκανίων να μοιάζουν έτσι, ένα παιχνίδι φαντασίας…
Οι πόλεις με το «πιάτο». Εάν ταξιδεύεις, είναι αδύνατον να μη συναντάς τις πόλεις με το «πιάτο». Εάν θέλεις να καταλάβεις πού μένουν οι φτωχοί, τότε μέτρησε τις δορυφορικές κεραίες. Η Λωρίδα της Γάζας κρατά τα πρωτεία για τον αριθμό των «πιάτων» στον κόσμο. Το «πιάτο» σήμερα είναι το σήμα κατατεθέν των αποκλεισμένων. Στις πλούσιες πόλεις υπάρχουν πολλά ποδήλατα. Στις φτωχές πολλά «πιάτα»…
Η κακοποιημένη πόλη. Η Νάπολι αποτελεί το σύμβολο της κακοποιημένης πόλης. Τα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα συνυπάρχουν με τα σκουπίδια και τη Μαφία. Περπατώντας στη Νάπολι θυμήθηκα ένα μυθιστόρημα του Κολομβιανού James Caρon, «Η πόλη των θαρραλέων χήρων». Μιλά για μια πανέμορφη γυναίκα, την Γκαρδένια, που είναι το όνειρο του κάθε άνδρα. Έχει μόνο ένα ελάττωμα: «Όταν ήταν θυμωμένη, θλιμμένη και ταραγμένη, από το σώμα της απελευθερωνόταν μια μπόχα σαν από σάπια σάρκα»…
Η πόλη και οι γέφυρες 
Όλες τις χωρίζει- και τις ενώνει ταυτόχρονα – μια γέφυρα. Η γέφυρα είναι το σύμβολο της αμφιθυμίας των Βαλκανίων. Άνθρωποι που έζησαν μαζί για αιώνες, κάποια στιγμή έπρεπε να φτιάξουν τη δική τους εθνοκρατική στέγη. Κάθε φορά που ταξιδεύω στα Βαλκάνια συναντώ την αβάσταχτη ομοιότητα του Άλλου… Η γέφυρα είναι το σύμβολο της σχιζοφρένειας των Βαλκανίων. Οι γέφυρες που χωρίζουν σήμερα τις πόλεις των Βαλκανίων είναι χτισμένες την οθωμανική περίοδο. Εκτός από αυτή στη Μιτρόβιτσα, που χτίστηκε την εποχή του Τίτο. Η ειρωνεία είναι ότι το όνομά της είναι Γέφυρα της Φιλίας.
Σήμερα είναι γέφυρα του μίσους. Πάνω σε αυτή φωτογράφισα τον χειμώνα του 2007 έναν Σέρβο και έναν Αλβανό. Από τις σπάνιες φιλίες που είχαν επιβιώσει στον ωκεανό του εθνοτικού μίσους…
Η πόλη και η μπούρκα 
Υπάρχει πολύ χρήμα, απάνθρωπη ζέστη και τρελοί ουρανοξύστες που χτίζουν οι σκλάβοι του Ντουμπάι, οι μετανάστες από τις ασιατικές χώρες… Σε ένα από τα εμπορικά κέντρα του Ντουμπάι είχα δει γυναίκες, καλυμμένες από την κορυφή μέχρι τα νύχια, να ψωνίζουν προκλητικές μίνι φούστες και μαγιό.
Αναρωτήθηκα τι τα κάνουν. Την απορία μου την έλυσε ένας Άγγλος που έμενε χρόνια εκεί. Πολλές από αυτές τις γυναίκες πάνε για διακοπές στην Ευρώπη. Εκεί βγάζουν την μπούρκα και φορούν τα «ρούχα του Σατανά». Εάν ταξιδεύεις με το Εmirates Αirlines, μπορεί να τύχει να τις δεις να τα αλλάζουν μέσα στο αεροπλάνο. Στο Ντουμπάι «αναπνέεις» τη σημερινή σχιζοφρένεια του αραβικού κόσμου…
Google news
