[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Η παγκοσμιοποίηση έχει μετατρέψει τα ονόματα σε κωδικούς

«Δεν πίστευα ότι σήμερα χτίζεται ένα νέο σκληρό απαρτχάιντ σαν εκείνο που γνωρίσαμε στη Νότια Αφρική. Αδυσώπητο, δεν ψάχνει για λύση των προβλημάτων πια, αλλά επιβάλλει τις αποφάσεις του» δηλώνει ο Λάκης Χαλκιάς με αφορμή τη συμμετοχή του στο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ της Ιερουσαλήμ στους Τάφους των Βασιλέων και έχοντας αντικρύσει το τείχος της Ραμάλας. Εκείνο που διαπίστωσε όμως είναι ότι Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί θέλουν να ζήσουν ειρηνικά και γι΄ αυτό «οι μεγάλοι του κόσμου επιβάλλεται να βρούνε λύση».
Στο Διεθνές Φεστιβάλ της Ιερουσαλήμ για πρώτη φορά…
Διαπίστωσα ότι παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, οι φίλοι Παλαιστίνιοι διοργανωτές προβάλλουν με τον τρόπο αυτό την κουλτούρα του λαού τους.

Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί μαζί στη συναυλία στον αρχαιολογικό χώρο Οι Τάφοι των Βασιλέων. Η μουσική ενώνει;

Ένας τολμηρός νέος Ισραηλινός που συμμετείχε στις εκδηλώσεις των Παλαιστινίων μού είπε: «Εγώ στηρίζω τον αγώνα τους, όπως και πολλοί ομοεθνείς μου, θέλω να ζήσουμε ειρηνικά μαζί».

Η συνάντησή σας με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο;

Όταν σε υποδέχεται στους χώρους του Πατριαρχικού Θρόνου ο ίδιος ο Πατριάρχης, το μυαλό σου αγκαλιάζει όλη αυτή την ιστορία που συμβολίζει την ορθοδοξία 2.000 χρόνια τώρα. Όταν αντικρύσατε το τείχος της Ραμάλας;

Δεν πίστευα ότι σήμερα χτίζεται ένα νέο σκληρό απαρτχάιντ.

Αδυσώπητο, δεν ψάχνει για λύση αλλά επιβάλλει τις αποφάσεις του.

Η συνάντησή σας στην Ιερουσαλήμ με νέους από την Παλαιστίνη και το Ισραήλ;

Από αυτά που είδα και άκουσα είναι ότι και τα δυο μέρη, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι, επιθυμούν να ζήσουν ειρηνικά. Καλοκαίρι σημαίνει συναυλίες. Το κέρδος;

Μεγάλη η κούραση, αλλά η επικοινωνία με τον κόσμο είναι η μεγαλύτερη πληρωμή.

Ετοιμάζετε έναν δίσκο με τραγούδια της Ρούμελης. Η επιλογή ήταν δύσκολη;

Άκουσα πεντακόσια τραγούδια. Χρειάστηκαν δυο χρόνια για να καταλήξω στα 36.

Όλη η μουσική ιστορία της Ρούμελης μπορεί να χωρέσει σε ένα διπλό CD;

Ούτε για αστείο. Όπως κάθε περιοχή που έχει το δικό της μουσικό θησαυρό, έτσι και η Ρούμελη έχει τη δική της αξεπέραστη δημοτική παράδοση.

Πότε ξεκίνησε η ενασχόληση των Χαλκιάδων με τη μουσική;
Το 1824. Ο πατέρας μου ο Τάσος Χαλκιάς και τα αδέρφια του άφησαν δυσαναπλήρωτο κενό. Γι΄ αυτό η αγωνία μου είναι μεγάλη για τη συνέχεια στο είδος αυτό της δημοτικής μουσικής. Από τον Τάσο Χαλκιά τι έχετε κρατήσει;

Την πατρική του θαλπωρή. Το αξεπέραστο παίξιμο του κλαρίνου του και την αγάπη για τη δουλειά και τον άπειρο σεβασμό που οφείλουμε στον κόσμο.

«Ξενιτεμένο μου πουλί» και «Κώστα μ΄ τα χιόνια λειώσανε»: πού σας ταξιδεύουν;

Μου έρχεται στον νου ο πατέρας μου να παίζει για όλο τον κόσμο και κύρια για τους ξενιτεμένους.

«Το μοιρολόι της μάνας»: όταν το ακούτε, τι σκέπτεστε;

Τις δύσκολες μέρες που πέρασε ο πατέρας μου στη ζωή του. Το είχε αφιερώσει στη γιαγιά μου, τη μάνα του, που μεγάλωσε μόνη της έξι παιδιά.

Ένα τραγούδι ηπειρώτικο που σας κάνει να κλαίτε;

«Χθες βγήκα και πλάγιασα», μοιρολόι που το τραγουδούν ο Φώτης, ο Κυριάκος και ο Τάσος Χαλκιάς.

Αγία Τριάδα Πεντέλης και Σταμνά Ξηρομέρου. Τι σας έρχεται στον νου;

Η πανήγυρη της Αγίας Τριάδας Πεντέλης, πρώτη δουλειά που πήγα με τον πατέρα μου. Σταμνά Ξηρομέρου, ο μπάρμπας μου ο Φώτης, με ένα άγγιγμα στην πλάτη, με δέχτηκε στη μουσική οικογένεια των Χαλκιάδων.

Η συνάντησή σας με τους Βαμβακάρη, Τσιτσάνη,
Παπαϊωάννου, Μπέλλου, Καζαντζίδη, Ζαμπέτα, Γκρέυ, Αγγελόπουλο…

Βίωσα ένα μεγάλο σχολείο. Και με τους Γιάννη Μαρκόπουλο, Απόστολο Καλδάρα;

Ο Μαρκόπουλος υπήρξε σταθμός στη ζωή και την καλλιτεχνική μου καριέρα. Ο Καλδάρας καταξιώθηκε ως μεγάλος λαϊκός συνθέτης. «Ελεύθεροι πολιορκημένοι», «Θητεία», «Θεσσαλικός κύκλος», «Οροπέδιο», «Μετανάστες», «Εργάτες», «Ανεξάρτητα»…

Ήταν ένα κι ένα, αφού σφράγισαν τόσο έντονα την εποχή τους και τραγουδιούνται ακόμη από τον κόσμο.

Σπάνια ακούγεστε στο ραδιόφωνο, όπως και όλα αυτά τα μεγάλα έργα…

Όσο πιο λίγο εκτίθεσαι στο τηλεοπτικό στερέωμα της βλακείας και της ανοησίας τόσο καλύτερα προστατεύεις την ποιότητα και τις αξίες σου.

Τριάντα χρόνια μετά οι «Μετανάστες». Σήμερα;
Οι μετανάστες έχουν έρθει στην Ελλάδα και βλέπουμε στην πράξη αυτά που πέρασαν οι δικοί μας. Οι «Μετανάστες» είναι επίκαιροι.

«Είμαι το νούμερο 8, με ξέρουν όλοι με αυτό…». Στίχος προφητικός;

Βέβαια. Η παγκοσμιοποίηση έχει μετατρέψει τα ονόματα σε κωδικούς. Όλοι είμαστε καταχωρημένοι κάπου με έναν αριθμό.