Πατέρας εκπορνεύει τα παιδιά του…

ΤΟ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΝΟΜΗ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ
ΚΟΣΜΟ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΡΣ ΦΟΝ ΤΡΙΕΡ ΖΕΝΤRΟΡΑ ΕΝΤΕRΤΑΙΝΜΕΝΤS ΔΕΝ
ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ, ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ. ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ Ο
39ΧΡΟΝΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΖΑΠΑΣ ΝΙΩΘΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ
ΠΟΥ Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ- «UΝCUΤ
FΑΜΙLΥ», «ΤΗΕ LΑSΤ ΡΟRΝ ΜΟVΙΕ» ΚΑΙ «ΜΙΚΡΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ» ΠΟΥ ΜΟΛΙΣ
ΤΕΛΕΙΩΣΕ- ΕΤΥΧΑΝ ΜΙΑΣ ΤΕΤΟΙΑΣ ΤΥΧΗΣ
«Ο arthouse κινηματογράφος, δηλαδή το σινεμά τέχνης, είναι μια ανθηρή οικονομικά βιομηχανία στο εξωτερικό», μας λέει ο Κώστας Ζάπας, τον οποίο η βρετανική εφημερίδα «Τhe Guardian» τον χαρακτήρισε ως «έναν από τους πρωταγωνιστές της ανερχόμενης ελληνικής νέας κινηματογραφικής γενιάς». «Επίσης είναι το σινεμά που δημιουργεί μύθο και, όπως ξέρετε, κινηματογράφος χωρίς μύθο δεν υπάρχει».

Γιατί οι ελληνικές ταινίες δυσκολεύονται τόσο πολύ να βρουν διανομή στο εξωτερικό;

Όταν φτιάχνεις μια ελληνική ταινία με εγχώριο χιούμορ, εμφανώς δεν μπορείς να την πουλήσεις στο εξωτερικό, γιατί δεν ενδιαφέρει κανέναν. Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούμε και σε άλλες χώρες. Στη Γερμανία υπάρχουν εγχώριες ταινίες που κόβουν εκατομμύρια εισιτήρια, αλλά δεν μπορούν να πάνε σε ένα φεστιβάλ του εξωτερικού για να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους, μια και δεν τις παίρνουν ούτε μπορούν να πουληθούν. Κάτι που οι Δανοί, με πληθυσμό κοντινό σε αυτόν της Ελλάδας, κατάφεραν με τη βοήθεια της Ζentropa να ξεπεράσουν και να εξάγουν διεθνώς αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό προϊόν με τα ανάλογα εθνικά και οικονομικά οφέλη.

Η νέα ταινία του Κώστα Ζάπα «Μικρές ελευθερίες» είναι «η ιστορία ενός αυταρχικού άντρα στα ορεινά της ελληνικής επαρχίας, που εμπορεύεται νεαρές πόρνες και μετανάστες από τις βαλκανικές χώρες και δεν διστάζει να εκπορνεύσει και τα ίδια του τα παιδιά», όπως λέει. Και συμπληρώνει: «Η διαφοροποίησή

info

Οι «Μικρές ελευθερίες» του Κώστα Ζάπα με τους Αντώνη Παπαδόπουλο, Μαρλέν Σαΐτη, Αλέξανδρο Τούντα θα προβληθούν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και σε διεθνή φεστιβάλ.

της από τις προηγούμενες ταινίες μου είναι ότι πρόκειται καθαρά για μια ταινία ρεαλισμού. Το “Uncut Family” ήταν μια πειραματική ταινία και το “Τhe last porn movie” μια ταινία με έντονο το στοιχείο του συμβολισμού».

Αντίθετα με αυτούς που θεωρούν «πειραματικές» και «δύσκολες» τις ταινίες του, ο Κώστας Ζάπας πιστεύει ότι αυτές «έχουν ως βάση τον ρεαλισμό», αλλά διευκρινίζει πως «αυτό μόνο δεν φτάνει, πρέπει να υπερβαίνουμε τον ρεαλισμό, να παίρνουμε δηλαδή την πραγματικότητα και να τη μετατρέπουμε σε κάτι το επικό». Κι όταν επιμένουμε και τον ρωτάμε γιατί κάνει τέτοιου είδους ταινίες και όχι πιο κλασικές στη φόρμα και στην αφήγηση, απαντά: «Υπάρχουν δύο είδη σκηνοθετών. Αυτοί που κάνουν ταινίες για το χωριό τους και αυτοί που κάνουν διεθνή κινηματογράφο. Εγώ ταινίες για το χωριό μου δεν κάνω»!

Ο κινηματογράφος,σήμερα,παγκοσμίως,δεν πειραματίζεται… Ή, μήπως,οι ταινίες που πειραματίζονται,σήμερα,φτάνουν ακόμα πιο δύσκολα στο πλατύ κοινό απ΄ ό,τι πριν από 20 χρόνια;

«Ο κινηματογράφος παγκόσμια πειραματίζεται. Ακόμα και σήμερα, οι σκηνοθέτες που καθιερώνονται διεθνώς είναι αυτοί που πειραματίζονται και φέρνουν κάτι νέο στη φόρμα, την αισθητική και το περιεχόμενο των ταινιών τους. Αναφέρω ενδεικτικά τον Λαρς φον Τρίερ ή τον Αλεχάντρο Ιναρίτου. Δυσκολίες υπάρχουν ακόμα και στις ψυχαγωγικές ταινίες που απευθύνονται σε ένα ευρύ κοινό. Για παράδειγμα για κάθε είκοσι αμερικανικές υπερπαραγωγές, μόνο μια θα καταφέρει να μπει στα box office κι αυτό είναι αμφίβολο. Οι άλλες δεκαεννιά θα είναι οικονομικές αποτυχίες. Μια ταινία τέχνης όμως αντέχει στον χρόνο και έτσι η αξία της αποκτά με τον καιρό υπεραξία». Έτσι, ακόμα και για το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια πολλές ελληνικές ταινίες πάνε πολύ καλά στα ταμεία, ο Κώστας Ζάπας έχει την άποψη ότι «δεν πρόκειται για κινηματογραφικές ταινίες, αλλά για τηλεταινίες που παίζονται στις αίθουσες και αφορούν ένα τηλεοπτικό κοινό. Ο Χ παραγωγός ή διανομέας βλέπει στην τηλεόραση την εικόνα του αναγνωρισμένη μέσα από τον Χ ηθοποιό ή σκηνοθέτη. Η αναγνώριση ξέρετε, είναι εξουσία. Αναπαράγει έτσι τα πρότυπά του και μεταβιβάζει τη φαντασιακή εξουσία του στο Χ κοινό. Ένα εφήμερο μαζικό φαινόμενο». Γι΄ αυτό και θεωρεί τον δικό του παραγωγό, τον Γρηγόρη Αθανασίου, καθοριστικό παράγοντα στο ενδιαφέρον που δείχνουν οι ξένοι για τις ταινίες του.

Αλήθεια,πού «κοιτάζει» ο ελληνικός κινηματογράφος σήμερα;

Σαν χώρα δεν καταφέραμε ποτέ να διαμορφώσουμε εθνική πολιτική σε θέματα που αφορούν τον πολιτισμό. Και εθνική πολιτική δεν σημαίνει μόνο δίνω λεφτά, αλλά υπερασπίζομαι τον πολιτισμό. Έτσι, κάποιοι άνθρωποι έρχονται σαν κομήτες, αφήνουν το έργο τους και μετά φεύγουν, χωρίς να υπάρχει ποτέ συνέχεια. Αυτό που αλλάζει σήμερα στην παγκόσμια κοινωνία που ζούμε, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι θα απορροφηθούν από την αγορά του εξωτερικού. Έτσι η Ελλάδα θα χάσει για ακόμα μια φορά μια νέα γενιά δημιουργών, ένα εθνικό πολιτιστικό της κεφάλαιο.