Ένας ανήσυχος και φωτισμένος άνθρωπος

Ο Γιώργος Τσαγκάρης μού το ΄χε πει: «Η Καλαμάτα είναι η τελευταία μου ελπίδα. Αν πετύχω, πέτυχα. Αν αποτύχω, δεν ξαναγυρίζω στην Αθήνα. Αν πεθάνω, γιατί η υγεία μου, όπως ξέρεις, είναι επισφαλής, στην Καλαμάτα θέλω να με θάψουν. Την Αθήνα, εγώ ο Καισαριανιώτης, την έχω σιχαθεί…». Την είχε σιχαθεί, πράγματι, την Αθήνα. Τα τελευταία χρόνια, χτυπούσε πόρτες για δουλειά, αλλά όλες τις εύρισκε κλειστές! Ποιος; Αυτός ο συνθέτης, που το ταλέντο του, το πλούσιο έργο του, η ανθρώπινη ποιότητά του έπρεπε να του έχουν εξασφαλίσει περίοπτη θέση στη βιτρίνα του τόπου μας!

Ο μόνος που τον αγαπούσε από τους επιφανείς ήταν ο Κωστής Στεφανόπουλος. Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Γι΄ αυτό και σε κάθε του, σχεδόν, επίσημο ταξίδι στο εξωτερικό τον έπαιρνε μαζί του. Για συναυλίες. Με μεγάλο ή και με μικρό σχήμα. Αρκεί ο σπουδαίος Τσαγκάρης να είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει έργο του ως συνθέτης ή μαέστρος.

Πέρασε δύσκολα χρόνια ο Γιώργος Τσαγκάρης, μετά την ΕΡΤ. Δεν είχε χρήματα. Και είχε υπερηφάνεια. Υπήρχαν μέρες που δεν έβγαινε από το σπίτι του. Άκουγε μουσική, μελετούσε, έγραφε και κάπνιζε. Τσιγάρο στο τσιγάρο. Παρά το έμφραγμα, το μπαϊπάς, τα ταλαιπωρημένα του πνευμόνια. Οι φίλοι του, τον τελευταίο καιρό, τον θυμούνται μ΄ ένα σπρέι στο χέρι, να προσπαθεί να τα ανακουφίσει με διάφορα φάρμακα…

Ο Τσαγκάρης ήταν ανήσυχος άνθρωπος. Και φωτισμένος. Είχε ιδέες. Ήταν δημοκράτης. Καθιέρωσε συναυλίες για μικρά παιδιά τα πρωινά της Κυριακής στο Ζάππειο. Όλα τα μεγάλα κοντσέρτα στο εξωτερικό τα έπαιρνε, απ΄ ευθείας, για το Τρίτο Πρόγραμμα. Και λάτρευε το θέατρο. Εκατοντάδες τα έργα για τα οποία έχει γράψει μουσική.

Και ήταν και όμορφος. Ωραίος άντρας! Και ποιητικός.

Τον αγάπησαν πολλές ενδιαφέρουσες γυναίκες. Γιατί άξιζε αφοσίωσης και αγάπης. Και είχε και φίλους. Στενούς. Ένας απ΄ αυτούς, ίσως ο πιο κοντινός, ο καρδιοχειρουργός Άλκης Μιχάλης. Πέρασαν αρκετά υπέροχα μικροκαλόκαιρα μαζί, στην Ανάφη και την Άρτα.

Τον Γιώργο, τον σημαντικό αυτό μουσικό, τον διανοούμενο, τον οραματιστή, τον σκότωσε η αδιαφορία της Πολιτείας. Η Πολιτεία, εξαιρέσει μιας μικρής, χρονικά, φάσης, τον έσπρωξε στην απελπισία, στη μοναξιά και τηνσπαρακτική- ανέχεια.