Η πρόσκρουση

Ο κ. Γιώργος Κατσάνος, συνταξιούχος δάσκαλος, από τη Ναύπακτο, περιγράφει την περιπέτειά του με το ακτοπλοϊκό «Θεόφιλος» που βρήκε σε ξέρα:

«Ήταν 8.30 το βράδυ του Σαββάτου στις 28 Ιουνίου, όταν το πλοίο “Θεόφιλος”, που εκτελούσε το δρομολόγιο Μυτιλήνη- Πειραιάς, βρισκόταν κοντά στις Οινούσσες. Ξαφνικά, νιώσαμε ένα ισχυρότατο τράνταγμα. Το πλοίο ταρακουνήθηκε ολόκληρο. Οι επιβάτες έτρεχαν δεξιά κι αριστερά, πάνω και κάτω. Ούτε γνώριζαν τι έγινε ούτε ήξεραν τι έκαναν. Όλοι έτρεχαν αλαφιασμένοι. Τα γυναικόπαιδα ούρλιαζαν. Πρώτη σκέψη ήταν τα σωσίβια. Μήπως ήξεραν όλοι να τα βάλουν; Η άγνοια μεγάλωνε τον πανικό. Τι θα γίνει αν βρεθούμε στο νερό; Τα δευτερόλεπτα περνούσαν, ο πανικός σε όλο του το μεγαλείο! Η ενημέρωση αργούσε να ΄ρθει. Τι άραγε είχε γίνει; Ήταν σύγκρουση, ήταν πρόσκρουση, ήταν… ήταν… Ένας ύφαλος, μια ξέρα, βρέθηκε στον δρόμο του καραβιού. Του ΄φαγε τα σωθικά, του ξέσχισε τα σπλάγχνα… Η ενημέρωση που ερχόταν από τη γέφυρα του καραβιού ήταν και ελλιπής και μπερδεμένη. Άλλοτε μας έβαζαν στις βάρκες κι άλλοτε μας έβγαζαν. Άλλοτε μας έλεγαν ότι θα πάμε στις Οινούσσες κι άλλοτε στη Χίο. Όλοι, με κομμένη την ανάσα, περιμέναμε το μοιραίο. Τα ανδρόγυνα, αγκαλιασμένα ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, περίμεναν να πέσουν μαζί στη θάλασσα αν το καράβι βούλιαζε. Πάνω από 3 ώρες βρισκόμασταν με την αγωνία στο ζενίθ πάνω στο καράβι. Κάποια στιγμή, γύρω στα μεσάνυχτα, κατεβήκαμε με τις βάρκες και μας παρέλαβαν τα πλοιάρια, που ήδη είχαν καταφτάσει, για να μας αποβιβάσουν στην ξηρά. Εκτός από το πλήρωμα και 475 επιβάτες του “Θεόφιλου” είχαν προστάτη άγιο, είχαν τύχη βουνό που το πλοίο επέπλευσε με μια ελαφρά κλίση.

Απομακρυνόμασταν από το μοιραίο καράβι με πολλά ερωτηματικά: Γιατί το “Θεόφιλος” να πέσει σε ξέρα; Γιατί δεν ακολούθησε τη συνηθισμένη πορεία; Η θάλασσα ήταν ήσυχη. Άνεμοι δε φυσούσαν. Οι ξέρες είναι όλες χαρτογραφημένες. Το δρομολόγιο είναι καθημερινή ρουτίνα. Συνεπώς ή ήταν ανθρώπινο λάθος- ακατανόητο λάθοςή κάποια σκοπιμότητα. Ό,τι και αν συνέβαινε από τα δύο, οι υπεύθυνοι πρέπει να πληρώσουν, για να μην ξαναγίνουν παρόμοια ή και χειρότερα περιστατικά».