Σκοτώστε τον Απόλλωνα!

Έναν «Ορέστη» χωρίς χάπι εντ κατά την άποψη του σκηνοθέτη Σλόμπονταν Ουνκόφσκι παρουσίασε στην Επίδαυρο το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Το ανάκτορο ήταν δύο τεράστια, πανύψηλα, ασύμβατα μεταλλικά ελάσματα κάθετα προς την ορχήστρα. Που συγκρατούσαν ανάμεσά τους, ψηλά, ένα τρίτο, κατακόκκινο- κάτι σαν λεπίδι λαιμητόμου- σχηματίζοντας μία στενή «πύλη» με λίγα σκαλιά και από πάνω της έναν στοιχειώδη «εξώστη». Και η ορχήστρα του θεάτρου ήταν σκεπασμένη με ένα μαύρο δάπεδο. Πλην θυμέλης που όμως, έτσι, έμοιαζε λίγο με… άψητη πίτσα.

Το μοντέρνας γραμμής, όχι ιδιαίτερα ταιριαστό με τις γραμμές του θεάτρου της Επιδαύρου, σκηνικό της Μέτα Χότσεβαρ έδωσε τον τόνο στον «Ορέστη» του γείτονά μας Σλόμπονταν Ουνκόφσκι- τη φετινή παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος στο Φεστιβάλ Επιδαύρου με την τραγωδία του Ευριπίδη την οποία παρακολούθησαν γύρω στις 4.500 θεατές.

Ένα τοπίο πολέμου, πένθους και απόγνωσης ήταν το κυρίαρχο σε όλη την παράσταση. Η οποία άνοιξε με την Ηλέκτρα (Λυδία Φωτοπούλου) στα λευκά και με μαύρα αρβυλάκια στα πόδια να «τακτοποιεί» τα καλώδια των προβολέων γυρίζοντας αλαφιασμένη, παραλογισμένη, στην ορχήστρα ενώ οι τα φαιά φέροντες της εξουσίας με επικεφαλής τον παππού της Τυνδάρεω (Γιάννης Κρανάς), πατέρα της Κλυταιμνήστρας, εισέρχονται εν πομπή και υπό τους ήχους πυρκαγιάς που καίει τα πάντα.

Στα μαύρα τα μέλη του Χορού- γυναίκες αλλά και άντρες, ντυμένοι με μία αίσθηση αγροτική- βαλκανική, μπερεδάκια στο κεφάλι οι περισσότεροι, με έμφαση στην κίνηση παρά στον λόγο (αισθητά περικομμένο το κείμενο στα στάσιμα) και στο μέλος, άδοντας α καπέλα – έμοιαζαν, χορογραφημένοι από τον Δημήτρη Σωτηρίου, με την κυκλική τους κίνηση, κυνηγημένοι και φοβισμένοι υπήκοοι μιας καταδυναστευτικής εξουσίας. Στην Πάροδό τους, ενώ μερικοί πετροβολούν το καταραμένο παλάτι των Ατρειδών, αφήνουν πάνω σε ένα μεταλλικό έλασμα τον σακατεμένο, μετά τη μητροκτονία της Κλυταιμνήστρας, στην οποία τον οδήγησε με τον χρησμό του ο Απόλλων, Ορέστη (Λάζαρος Γεωργακόπουλος): σώμα σχεδόν γυμνό, παντού ξεραμένα αίματα ενός μακελειού, μόνο ένα σλιπάκι, ένα κουρελιασμένο μαύρο σακάκι που σύντομα θα πετάξει, μαλλιά μακριά, κολλημένα από τον ιδρώτα…

ΙΝFΟ

Ο «Ορέστης» παίζεται αύριο στην Τρίπολη και την Τετάρτη στην Ολυμπία. Παραστάσεις στην Αττική:
Ηλιούπολη (27/8), Λαύριο (2/9), Παπάγου (4/9), Αθήνα (Αττικό Άλσος, 6/9).

Η Ελένη (Ναταλία Δραγούμη), η πηγή όλων των κακών, που «τα σπαθιά λειώνουν από την ομορφιά της», θα εμφανιστεί με μακριά, ξώπλατη, λαμέ τουαλέτα, καλοχτενισμένη χαμογελαστή, απαστράπτουσα και ανέμελη, η κόρη της Ερμιόνη με κοντό λευκό φουστανάκι, στα λευκά και ο σύζυγός της Μενέλαος τον οποίο ο Ορέστης ικετεύει να σώσει τον ίδιο, τον φίλο του τον Πυλάδη (Αλέκος Συσσοβίτης, με μπεζ κοστούμι σακίδιο και ψηλές καφεκόκκινες μπότες) και την αδελφή του την Ηλέκτρα που αναμένουν την καταδίκη τους από τη συνέλευση των Αργείων για αυτουργία, συναυτουργία και συνέργεια στον φόνο. Ο Τυνδάρεως, που δεν συγχωρεί τους φονιάδες της κόρης του, θα πείσει τον Μενέλαο να μην τους βοηθήσει και η καταδίκη- τα κακά μαντάτα φέρνει ο Άγγελος (Φαίδων Καστρής)- θα έρθει αμείλικτη: θάνατος.

Και τότε οι τρεις καταδικασμένοι θα καταστρώσουν απεγνωσμένο «τρομοκρατικό» σχέδιο: να εκδικηθούν τον Μενέλαο σκοτώνοντας Ελένη και Ερμιόνη. Το σχέδιο επιτυγχάνει κατά το ήμισυ: η θεϊκής καταγωγής Ελένη «εξαφανίζεται»- ένας Φρύγας, σκλάβος της, πετιέται από το παλάτι για να γλιτώσει και η Αγγελική Παπαθεμελή που τον ερμηνεύει με ανατολίτικο, κόκκινο ένδυμα, ελαφρό μουστακάκι και κίνηση προέλευσης ινδικού χορού πρόσφερε μία σκηνή σπαρταριστή αλλά και με ψαχνό πάνω στο τι σημαίνει ξένος σε ξένη χώρα… – αλλά αιχμαλωτίζουν την Ερμιόνη. Και από τον «εξώστη», με το σπαθί κρεμασμένο από πάνω της, εκβιάζουν τον Μενέλαο.


Σαν φινάλε ριάλιτι σόου

Σειρήνες, κακό, αλλά τη λύση θα δώσει ο από μηχανής Απόλλων (Βασίλης Μπισμπίκης). Λαμπερός, «γυαλιστερός», άνετος, με λευκό κοστούμι, το χέρι στην τσέπη, μαζί με την Ελένη θα κάνει δηλώσεις με μία αρμαθιά μικρόφωνα μπροστά του- κάτι σαν φινάλε ριάλιτι σόου- με την παράσταση να παίρνει σαφέστατα ειρωνικό χαρακτήρα. Εμβρόντητοι οι τρεις φονιάδες και η αιχμάλωτή τους τον ακούν να δίνει χάπι εντ υπό τους δοξαστικούς τόνους του Χορού που πετάει τα μαύρα: ο Ορέστης θα πάει στη Αθήνα για να αθωωθεί από τον Άρειο Πάγο και θα παντρευτεί την Ερμιόνη, ο Πυλάδης θα παντρευτεί την Ηλέκτρα.

Και τότε ο Τυνδάρεως αρπάζει ένα περίστροφο κι αρχίζει να ρίχνει στον Απόλλωνα και στην Ελένη που έφταιξαν για όλα. Εκείνοι όμως, όπως κάθε εξουσία, είναι αθάνατοι- δεν τους πιάνει βόλι. Αυτοί που την πληρώνουν είναι οι θνητοί. Που σωριάζονται όλοι νεκροί, με τελευταίο τον Ορέστη σε κίνηση ραλαντί. Ο Άγγελος θα ορμήσει στην ορχήστρα να συλήσει τους νεκρούς τραβώντας τα δαχτυλίδια απ΄ τα χέρια τους ενώ πάνω από το σκηνικό, σε μία οθόνη που συγκρατούν στον αέρα τεράστια λευκά μπαλόνια θα προβάλλεται η εικόνα της Ελένης: «Για ένα πουκάμισο αδειανό….».

Το χειροκρότημα ήταν στο τέλος θερμό για όλουςηθοποιούς και συντελεστές- με θερμότερο για τη Λυδία Φωτοπούλου.