«ΣΑΝ ΚΡΙΘΑΡΑΚΙ ΣΤΟ ΜΑΤΙ»

Για το αν νιώθει ξένος στην Ελλάδα, για την «κλειστή» νοοτροπία του Νότου που εισπράττει δουλεύοντας εδώ λέει: «Όσο καιρό δουλεύω εδώ, έχω ένα συναίσθημα που δεν μπορώ να υπερνικήσω. Καλλιτεχνικά, μου δημιουργεί ανασφάλεια. Νιώθω σαν τον λαγό σε ξένο δάσος. Και ενώ ζω υπό συνθήκες ηρεμίας- καλός καιρός, φιλόξενος κόσμος, συνεργασία με δημιουργικούς και πρόθυμους ανθρώπους- υπάρχει αυτή η επίμονη, περίεργη αίσθηση, ένα συνεχές αίσθημα κινδύνου, που δεν ξέρω από πού θα μου ΄ρθει και από πού να φυλαχτώ. Η Ελλάδα είναι “κλειστή” χώρα. Και αυτό είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα του πολιτισμού σας. Κάνετε φεστιβάλ, αλλά απλώς το κοιτάτε. Πρέπει να μάθετε πώς να το αναπτύξετε, να το βελτιώσετε. Σαν να έχετε κριθαράκι στο μάτι. Είναι κλειστό και συνέχεια πρήζεται. Ίσως να μην είναι έτσι, να κάνω λάθος. Μπορεί να ευθύνεται το προσωπικό μου συναίσθημα για τις χώρες του Νότου. Γνωρίζω πολύ καλά τη νοοτροπία του Νότου, έχω ανατραφεί στο κέντρο του Μπακού, στο Αζερμπαϊτζάν. Όταν μεγάλωσα πήγα στο Ροστόβ, μετά στη Μόσχα για σπουδές. Δεν γύρισα ποτέ πίσω για δουλειά. Μου αρέσει να ζω το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου σε χώρες του Νότου, αλλά προσπαθώ να μη δουλεύω σε αυτές».