Άγριες νύχτες με σβησμένα δαυλιά

Αντιγράφω μόνο την ωδή και την αντωδή, το επίρρημα και το αντεπίρρημα:

Ωδή: «Ω μούσα, που ξαγρύπναγες/ στων ποιητών το προσκεφάλι/ ταΐζοντας το πνεύμα τους/ με ρόγες σταφυλιού/ που τους μεθούσες με χορούς/ μικρών παρθένων./ Έλα πάλι τις άγριες νύχτες/ μπες σα σίφουνας/ στα ρημαγμένα σκέλη μας,/ μπας και πάρει φωτιά/ το σβησμένο δαυλί μας».

Αντωδή: «Ω πόλη, που καμάρωνες/ τις γκαστριές των κοριτσιών σου/ και τις κοιλιές τους άλειβες/ με λάδι της ελιάς/ τα ξεγεννούσες στους αγρούς/ με τις φλογέρες./ Κάνε πάλι τα στείρα λαγόνια/ ν΄ ανθίσουνε/ να δέσουν ωραίους καρπούς/ μπας κι η νέα σοδειά/ ξημερώσει τη νύχτα».

Επίρρημα: «Θυμάμαι τότε που πολέμαγα σε δίκιο αγώνα…/ είχα γενναίο παραστάτη το Φιλόλαο/ κι όταν της μάχης καταλάγιαζε το σύννεφο/ άνοιγαν της ψυχής τα μάτια στο τραγούδι./ Παράταγε τα τόξα καταγής ο ποιητής/ και με κιθάρα δόξαζε την πόλη π΄ αγαπούσε./ Ήταν καιρός συγκομιδής κι ωραίο το νυχτέρι/ οι στίχοι λάμπαν ξάστεροι κι ανθρωπινοί/ κανείς δεν καμωνόταν το τζουτζέ για να ξιπάσει./ Η μουσική σαν το ψωμί στο φρέσκο γάλα./ Ο δάσκαλος μιλούσε στα παιδιά με σιωπές/ και τα παιδιά γεμίζανε με στοχασμό τη σιωπή./ Στο σπίτι, στη Βουλή, στο θέατρο/ στο Δικαστήριο/ μια θέση καρτερούσε τον καλύτερο/ που θα ΄ρχονταν μια μέρα να καθίσει».

Αντεπίρρημα: «Είδα προχτές στην αγορά το Λίπαρχο/ που κάνει το κουσούρι του τραγούδι/ σαν το παγώνι φουσκωτός στεφάνωνε/ τον Λίκονα το μαυλιστή της πόλης. / Οι Πέρσες και οι Φρύγες χειροκρόταγαν/ και κουδουνίζαν Δαρεικούς στ΄ αυτιά του Δήμου./ Μοιράσαν έπειτα παστά και φρέσκα χέλια/ και πασουμάκια περσικά για τις γυναίκες/ Με την αυγή γεμίσανε το θέατρο οι Αθηναίοι/ για ν΄ απολαύσουν τις πορδές που θα μιμούνταν ήθη./ Όταν ο ποιητής αυτής εδώ της κωμωδίας/ κατέβηκε στον άνισον αγώνα και ζήτησε χορό, / ήξερε, πολίτες θεατές, πως πήγε κόντρα στον συρμό/ και θα ΄βρισκε τ΄ αυτιά σας βουλωμένα με μπαμπάκι./ Μα δε θα κουραστεί, ώσπου να σας βουρλίσει».

Κι αυτό κάνει, αγαπητοί αναγνώστες, τριάντα χρόνια από τότε που είδε τα πράγματα να έρχονται.

ΥΓ: Διόρθωση ημαρτημένου:

Η μετάφραση των «Βατράχων» του Ευαγγελάτου ήταν του Ταχτσή. Του Μάτεσι ήταν ο «Πλούτος».